Green day

Green Day is een Amerikaanse punkrockband uit Oakland, Californië. De eerste albums van Green Day kwamen uit onder het onafhankelijke platenlabel Lookout! Records. Hiermee kregen ze steeds meer bekendheid, en meer fans. In 1994 werden ze wereldwijd bij het grote publiek bekend met hun album Dookie, dat uiteindelijk alleen al in de Verenigde Staten meer dan 10 miljoen keer verkocht is. Green Day werd vaak neergezet als band die, naast bands als Sublime, The Offspring en Rancid, de punk-rockmuziekstijl wereldwijd populair maakte en deed herleven. De drie opvolgende albums van Green Day, Insomniac, Nimrod en Warning hadden niet het enorme succes van Dookie, maar waren nog steeds succesvol. Insomniac en Nimrod haalden dubbel platina en Warning kreeg de gouden status toegewezen. De rockopera American Idiot (2004), deed het succes van de band weer herleven bij de jongere generatie. Van deze plaat zijn er in de Verenigde Staten 5 miljoen verkocht. Het achtste studioalbum van de band, 21st Century Breakdown, verscheen in 2009. De band bracht in 2012 een trilogie van nieuwe albums uit, te weten ¡Uno!, ¡Dos! en ¡Tré!. Februari 2020 wordt het dertiende studioalbum Father of all motherfuckers verwacht.

Green Day heeft wereldwijd meer dan 65 miljoen albums verkocht. De groep heeft vijf Grammy Awards gewonnen. In 2010 werd een musicalversie van American Idiot voor het eerst opgevoerd op Broadway. De musical is genomineerd voor 7 Tony Awards, de belangrijkste prijzen op musicalgebied, en heeft over het algemeen positieve recensies gekregen.

In 1986 richtten de twee vrienden Billie Joe Armstrong en Mike Dirnt, toentertijd 14 jaar oud, een band op onder de naam Sweet Children. Het eerste live-optreden vond plaats op 17 oktober 1987, in Rod's Hickory Pit in Vallejo, Californië. Armstrongs moeder werkte daar. In 1988 begonnen Armstrong en Dirnt met Sean Hughes en voormalig Isocracy-drummer John Kiffmeyer, ook bekend als Al Sobrante, te werken. Kiffmeyer was de drummer en de manager van de band, hij regelde de boekingen voor optredens van de band en hielp een achterban opbouwen. Sean Hughes was de bassist van de band. Zoals in de dvd Punk's Not Dead door Armstrong geciteerd wordt, was Operation Ivy een grote invloed van de band, en de groep die de twee had geïnspireerd om een band te vormen.

Nadat Hughes uit Sweet Children was gestapt in 1988, zag Larry Livermore, eigenaar van Lookout! Records, de band spelen in een show en hij bood hen een platencontract aan. In 1989 nam de band hun eerste ep op, genaamd 1,000 Hours. Voordat 1,000 Hours uitkwam, veranderde de band de naam naar Green Day, om verwarring met een andere lokale band, genaamd Sweet Baby, te voorkomen.

Lookout! Records bracht ook het eerste studioalbum van Green Day uit, genaamd 39/Smooth, begin 1990. Green Day zou later dat jaar nog twee ep's uitbrengen, Slappy en Sweet Children, die oudere nummers bevatten die de band had opgenomen voor het platenlabel Skene! Records, en opnieuw hadden opgenomen. In 1991 werd 1,039/Smoothed out slappy hours uitgebracht, dat de nummers van alle voorgaande ep's en van het album bevatten. In het najaar van 1990, vlak na de eerste landelijke tournee van de band, ging Sobrante studeren. De drummer van The Lookouts, Tré Cool, zou zijn plaats als drummer tijdelijk innemen. Echter, wanneer het duidelijk werd dat Sobrante niet van plan was zich fulltime op de band te richten, werd de plaats van Cool permanent. De band toerde het grootste deel van 1992 en 1993, en speelde een aantal concerten in Europa. Het tweede album Kerplunk verkocht 50.000 exemplaren in de Verenigde State

Het succes van Kerplunk leidde tot een groot aantal bekende platenlabels die geïnteresseerd raakten in Green Day, en de band verliet uiteindelijk Lookout! Records op vriendschappelijke wijze en tekende een contract bij Reprise Records. Ze kwamen bij dit label door producer Rob Cavallo, wiens werk hun aandacht trok. De groep was zeer te spreken over zijn werk met de Californische band The Muffs, en later hebben ze gezegd dat Cavallo "de enige was waar wij echt mee konden praten". Voor veel fans was dit het punt waarop gedacht werd dat Green Day te commercieel zou worden. Terugkijkend op deze periode heeft Armstrong aan Spin Magazine verteld: "Ik kon niet terug naar de punk-scene, wanneer we het grootste succes ter wereld waren, of de grootste blunder ... Het enige dat ik kon doen was op mijn fiets stappen en vooruit kijken." Na het contract met Reprise Records getekend te hebben, begon Green Day te werken aan hun eerste A-labelalbum, Dookie.

Dookie is in drie weken opgenomen, en is uitgekomen in februari 1994. Het werd een commercieel succes, geholpen door het veelvuldige spelen van de video's van Longview, Basket case en When I come around op MTV. Elke van deze nummers bereikten nummer 1 in de Amerikaanse Modern Rock Tracks-lijst. Dat jaar deed Green Day een landelijke tournee met de band Pansy Division als openingsact. Op 9 september 1994, tijdens een optreden bij Hatch Memorial Shell in Boston, braken rellen uit tijdens de set van de band (die daardoor werd verkort tot 7 nummers). Bij de rellen raakten 100 mensen gewond en werden 45 mensen gearresteerd. De band trad ook op bij het Lollapaloozafestival en Woodstock '94, waar ze tot ongenoegen van velen een moddergevecht startten. Tijdens het concert herkende een beveiliger Mike Dirnt niet. Hij dacht dat het een fan was die binnengedrongen was en heeft een aantal van zijn tanden eruit geslagen. Doordat Woodstock '94 door miljoenen mensen op televisie werd bekeken, werd het succes van en de erkenning voor Green Day steeds groter. Dit heeft geleid dat het album uiteindelijk een diamanten status kreeg. In 1995 won Dookie de Grammy Award voor Beste Alternatieve Album en de band was genomineerd voor negen MTV Video Music Awards.

In 1995 werd een single voor de Angus soundtrack uitgebracht, getiteld J.A.R.. De single debuteerde op nummer één op de Billboard Modern Rock Tracks-lijst. Het nummer werd gevolgd door de band haar vierde studioalbum, Insomniac, dat in de herfst van 1995 werd uitgebracht. Insomniac was een veel donkerdere en hardere plaat als antwoord op de nieuwe populariteit, vergeleken met het meer melodische Dookie. Het album ontving warme kritiek door critici. Het muziekblad Rolling Stone gaf het album 4 van de 5 sterren. Er werd gezegd dat "in punk wordt het goede werk uit zich en krijgt betekenis wanneer je het luistert zonder opoffering van iets van het elektrische directheid. Green Day is zo goed als dit kan zijn". De singles uitgebracht van Insomniac waren Geek stink breath, Stuck with me, Brain Stew / Jaded en Walking contradiction. Hoewel het album niet de verkoopscijfers van Dookie bereikte, verkocht het twee miljoen albums in Amerika. Daarbij kreeg het album verschillende nominaties voor Grammy's en American Music Awards. De Europese tournee die daarop volgde, werd afgezegd vanwege vermoeidheid.( bron: Wikipedia )

Voor nog meer info in het Nederlands : nl.wikipedia.org/wiki/Green_Day