ส้มเกลี้ยง

         ส้มเกลี้ยง มีถิ่นกำเนิดดั้งเดิมทางตอนใต้ของประเทศจีน แล้วกระจายปลูกไปเกือบทั่วโลก ในประเทศไทยเชื่อว่าถูกนำเข้ามาปลูก ในยุคสมัยกรุงศรีอยุธยา หรือสมัยกรุงธนบุรี โดยในช่วงแรกๆนิยมปลูกกันมากในย่านฝั่งธนบุรีก่อนจะกระจายพันธุ์ไปปลูกอย่างเป็นล้ำเป็นสันทางภาคเหนือ แถบจังหวัดนครสวรรค์ ส่วนใหญ่เพื่อเก็บผลผ่าคั้นเอาน้ำผสมน้ำเชื่อมใส่น้ำแข็งก้อนลงไป ดื่มแก้ร้อนในกระหายน้ำดีมาก หรือเก็บผลแปรรูปเป็นทั้งอาหารสมุนไพรและเก็บผลขาย ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายในยุคสมัยก่อน

ส้มเกลี้ยง หรือ CITRUS SINENSIS (LINN.) OSBECK. อยู่ในวงศ์ RUTACEAE เป็นไม้ยืนต้นสูง 5-10 เมตร แตกกิ่งก้านเยอะ มีหนามใหญ่และแข็ง ใบเดี่ยวออกเรียงสลับ รูปรีแกมรูปไข่ ปลายแหลม โคนสอบ หน้าใบสีเขียวเข้ม หลังใบสีเขียวหม่น ดอก ออกเป็นช่อกระจุกที่ปลายยอด แต่ละช่อประกอบด้วยดอกย่อย 10-20 ดอก ลักษณะเป็นดอกสมบูรณ์เพศ มีกลีบดอก 5 กลีบ สีขาว มีเกสรสีเหลืองเป็นกระจุกใจกลางดอก ดอกมีกลิ่นหอม ‘ผล” รูปทรงกลม ผลโตเต็มที่ขนาดผลส้มเช้ง ผลออกสีเขียว เมื่อแก่หรือสุกเป็นสีเหลือง เปลือกผลหนาประมาณ 0.5 ซม.ค่อนข้างแข็ง เนื้อในแบ่งเป็น 12 ช่วง อัดกันแน่นด้วยถุงน้ำสีเหลือง น้ำมีรสชาติหวานปนเปรี้ยวเล็กน้อย ผ่าคั้นน้ำจะได้น้ำเยอะ ภายในมีเมล็ด เวลาติดผลจะดกมาก ดอกออกช่วงระหว่างเดือนมีนาคมต่อเนื่องไปจนถึงเดือนพฤษภาคมของทุกปี เมื่อผลแก่สามารถเก็บผลใช้ประโยชน์ได้ ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ด ตอนกิ่ง ทาบกิ่ง และเสียบยอด

ประโยชน์ น้ำคั้นสดดื่มลดอาการไข้ เจ็บคอ เปลือกผลแปรรูปทำแช่อิ่มกินบรรเทาอาการเจ็บคอ หรือเอาเปลือกผลสดไปถูผิวหนังบริเวณข้อศอก หัวเข่า ทำให้หายดำคล้ำได้

แหล่งทีมา ; https://www.thairath.co.th/content/521912