สรุปคำเทศนา

สรุปคำเทศนา "อย่าออกนอกขอบเขตพระคัมภีร์" 1 โครินธ์ 4:1-7

โดย ศจ.ดร.กิตติศักดิ์ ลีจา

1. ให้ถือว่าเราเป็นเพียงผู้รับใช้ของพระคริสต์ (ข้อ 1–4)

เปาโลเตือนสติชาวโครินธ์ที่แตกแยกและสร้างฝักฝ่ายตามความชอบในตัวผู้นำ (เช่น เปาโล หรือ อปอลโล) จนกลายเป็น "ทารกฝ่ายวิญญาณ" ที่ใช้อารมณ์และเนื้อหนัง

• ผู้รับมอบฉันทะ: ผู้นำทุกคนเป็นเพียงผู้ดูแลสิ่งล้ำลึกของพระเจ้า ไม่ใช่เจ้าของคริสตจักร

• ความซื่อสัตย์: สิ่งสำคัญที่สุดของผู้รับใช้คือการเป็นคนที่ไว้ไว้วางใจได้และซื่อตรงต่อพระเจ้า

• การตัดสินที่แท้จริง: การตัดสินของมนุษย์เป็นเรื่องเล็กน้อย พระเจ้าเท่านั้นคือผู้ทรงไต่สวนมโนธรรมและจิตใจ

2. อย่าตัดสินใครหรือพันธกิจของใครก่อนเวลา (ข้อ 5)

การวิพากษ์วิจารณ์หรือเปรียบเทียบผู้รับใช้เป็นสิ่งที่เกินขอบเขตของมนุษย์

• รอคอยการเสด็จกลับมา: พระองค์จะทรงเปิดเผยสิ่งที่ซ่อนอยู่ในความมืดและความมุ่งหมายของจิตใจ

• บำเหน็จจากพระเจ้า: เมื่อถึงวันนั้น ทุกคนที่ซื่อสัตย์จะได้รับคำชมเชยและการทดสอบงานด้วยไฟจากพระเจ้าโดยตรง ไม่ใช่จากเกณฑ์ของมนุษย์

3. อย่าออกนอกขอบเขตของพระคัมภีร์ (ข้อ 6–7)

หลักการสำคัญที่สุดในการดำเนินชีวิตคริสเตียนคือ "อย่านอกขอบเขตที่เขียนไว้"

• ขอบเขตที่ชัดเจน: พระวจนะไม่ได้มัวหรือเทา แต่กำหนดทิศทางแบบ "ขาวกับดำ" (มธ. 5:37) 

• เหมือนป้ายจราจรที่ป้องกันไม่ให้เราตกไหล่ทาง

• พระเยซูคือทางเดียว: โลกอาจมีหลายทาง แต่พระเจ้าทรงกำหนดประตูเดียวและทางเดียวสู่ชีวิตนิรันดร์ คือพระเยซูคริสต์ (ยน. 14:6)

• กำจัดความเย่อหยิ่ง: ทุกสิ่งที่เรามีของประทาน ความสามารถ หรือผลของงาน—ล้วนได้รับมาจากพระคุณพระเจ้า ไม่มีสิ่งใดที่เราไม่ได้รับมา ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลให้โอ้อวด ยกตนข่มท่าน หรือเหยียดผู้อื่น

บทสรุป

พระเจ้าทรงเป็นพระเจ้าแห่งระเบียบ ทรงแยกแว่างออกจากความมืดตั้งแต่การทรงสร้าง คริสตจักรและคริสเตียนในโลกนี้ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ ทุกคนยืนอยู่ได้ด้วยพระคุณทั้งสิ้น การออกนอกขอบเขตพระวจนะนำไปสู่ความยุ่งเหยิง ความขัดแย้ง และการล่มจมฝ่ายวิญญาณ ขอให้เรายึดมั่นในพระคัมภีร์ ให้พระวจนะเป็นเข็มทิศนำทาง ถ่อมใจรับใช้ และให้เกียรติพี่น้องในพระคริสต์เสมอ