Met de muziek mee

Het prille begin

De eerste bewijzen dat ik er al vroeg bij was. We praten hier over de beginjaren '60. Tja als klein kind wil je altijd je vader nadoen.

Mijn vader staat rechts achter de dirigent dhr. Blom op de eerste rij met een ventiel trombone zijn andere instrument.

In 1963 ging ik als klein jochie bij de Vredestein drumband spelen. Na een opleiding liep ik al snel mee met de grote groep jongens en meisjes. De toenmalige tamboer-maitre was tamboer/signaalhoorn bij de Koninklijke Marinierskapel. Zijn naam was J. Abbenhuis, hij was altijd herkenbaar een een grote wijnvlek op zijn gezicht.

Mijn vader, en bijna alle familieleden, speelden in het Haags Harmonie Orkest. Alleen mijn vader speelde in die tijd ook in het bedrijf harmonie orkest van de Loosduinens rubberfabriek Vredestein. Aangezien mijn vader en één van zijn broers lessen heeft gevolgd als dirigent bij de dhr. H. Verhaar was hij daar ook tweede kapelmeester en viel regelmatig in voor de toenmalige dirigent dhr. Blom. Zelfs ik heb een klein beetje van dhr. Verhaar mogen leren tot zijn overleiden samen met mijn neefje. Maar het geeft een groots gevoel om een orkest van zo'n 35 man/vrouw van begin tot eind van een muziekstuk te mogen leiden.

Het zat er dus dik in dat ik dus ook in de muziek terecht zou komen, zeker omdat mijn vader en zijn twee tweelingbroers binnen de amateurmuziek in die jaren een begrip waren.

Tijdens mijn periode in de drumband heb ik ook nog leren spelen op de pauken.

Haags Harmonie Orkest

Deze setting is uit de jaren 1960 onder leiding van Dhr. H. Verhaar. Ook heeft men hier nog de oude uniformen.

Na een aantal jaar begon ik ook op het instrument wat mijn vader het meeste bespeelde, de bariton. Ik kreeg toen les van mijn vaders broer samen met met mijn neefje die op trompet speelde. Samen hebben we dan ook examen gedaan bij het stedelijk muziekschool te Zoetermeer. Mijn examen werd toen afgenomen door Jaap Koops, toen 2e dirigent bij de Koninklijke Mariniers Kapel onder J.P. Laro.

Na de periode bij de Vredestein drumband kwam ik dus bij het Haags Harmonie orkest op Bariton. Mijn plaats was dus tussen mijn vader en een oom in de sectie Bariton. In dit orkest zaten wij dus met de gehele familie inclusief mijn beide opa's en mijn neefje, 8 totaal. En ook nog een vriendinnetje zat hier en speelde Hobo.

Op deze foto is het helaas niet gelukt om alle familieleden er op te krijgen, maar ik zit rechts achter 5e van recht, ja die met dat lange haar 😄. Rechts van mij mijn vader en links van mij een oom waar ik later vakantie werk ging doen.

De dirigent op deze foto was dhr. Boerman. Boerman was klarinettist bij de Koninklijke Militaire Kapel (KMK). Ook zijn familie zat in ons orkest, twee dochters (klarinet) en zijn broer (bas). Bij sommige marsen mocht ik weer even de trom spelen, hier waren de 16 maten voor nodig en met mijn drumband achtergrond was dat natuurlijk een eitje.

Deze foto is gemaakt ongeveer 1978 op de boulevaart te Scheveningen. In uniform zijn mijn oom Dirk en oom Cor in het zelfde HHO nieuwe uniform als ik. Tussen ons in staan mijn achter oom en tante uit de USA. Ook hij speelt muziek in een bigband te Chicago Illinois.

Natuurlijk moest ik ook meedoen met een muziek solo concours. Hierbij werd ik ondersteund met piano en met mijn begeleider dhr. Boerman.

Uiteindelijk in mijn categorie de tweede plaats behaald. De jury was best tevreden over mijn performance.

Muziekstuk: Nobody knows the trouble i've seen.

Nobody knows the trouble i've seen. Wikipedia

In 1975 kreeg ik helaas een ongeluk en kwam de muziek even tot een halt. Maar ook voor mijn vader die op diezelfde dag in de middag met een hersenbloeding werd opgenomen. Alleen was dit een definitief einde want na drie maanden overleed hij aan de gevolgen hiervan.

Maar de muziek stopte niet, ook tijdens mijn avond studie. Was moeilijk te combineren, maar als de school uit ging was mijn rit niet naar huis maar neer het repetitie lokaal om weer in te stappen en te oefenen voor het volgende optreden.

Maar er was meer, één van mijn ooms speelde in die tijd ook in een boeren kapel die wilde overgaan naar een Tiroler kapel. Dus daar stapte ik ook in.

We starten als boeren kapel onder de naam Formato en hadden een uitgebreid show programma. Startend als boerenkapel, snel omkleden en weer als Mexicaanse kapel verder om vervolgens nogmaals om te kleden en als Tiroler kapel te eindigen. Hiermee werden we vaak ingehuurd zeker door bedrijven en Ambassades. Maar ook feesten en partijen sloegen we niet over, en dat allemaal om flink te sparen voor de instrumenten die wij nodig hadden voor de Tiroler kapel.

Ons motto was toen "Zonder drank geen klank"

Eindelijk was het dan zover, zal ergens 1976 of 1977 zijn geweest, maar toen konden wij onze instrumenten importeren uit Oostenrijk. Vanaf dat moment gingen we officieel verder als

Die Hofstädter Musikanten

In die periode hebben we veel meegemaakt en veel gelachen. In 1981 kwam zowel aan het Haags Harmonie Orkest en de Die Hofstädter Musikanten een einde voor mij. De interesses werden naar een andere hobby/sport verlegt.

Helaas bestaat het Haags Harmonie Orkest niet meer. Ik vermoed dat de vergrijzing en het gebrek aan jonge aanwas hieraan debet is. Kan mij er wel iets bij voorstellen.
Als orkest moet je met de tijd meegroeien. Blijf je in een klassiek genre hangen, dan weet je dat je de jeugd niet gaat trekken. Ook een goed opleidingstraject is belangrijk, en dat schoort er bij veel noodlijdende orkesten ook aan.

Een goed voorbeeld is het K&G uit Leiden.

Maar Die Hofstädter Musikanten zijn nog volop actief, life and kicking!

Wanneer zij weer een optreden hebben, ga kijken en luisteren. De agenda kun je op hun website vinden.

Doen we nog iets met muziek, neen, totaal niets meer dan alleen wel luisteren vooral naar de Militaire Kapellen.
Tijdens mijn dienstkeuring in 1976 kreeg ik de mogelijkheid om bij één van de Militaire Orkesten te komen. Hier waren ze tricky op omdat ik Bariton speelde waar daar juist een behoorlijk tekort aan was. De bedoeling was dan ook om tijdens de dienstplicht te teken voor beroeps, en met mijn achtergrond en diploma's was dit zeker mogelijk.

Echter het heeft zover niet mogen komen. Na mijn ongeluk in 1975 was mijn rechterbeen niet geheel meer zoals het hoorde te zijn. Defensie neemt hierop geen risico en werd uiteindelijk na 4 keuringen in 1977 afgekeurd.

Met mijn pensionering had mijn werkgever bij het afscheidsfeest een Tiroler kapel, Keine Ahnung, ingehuurd waar mijn collega bij speelde. Zo kreeg ik een afscheidt in stijl. Mocht zelfs nog even meedoen ook.

Keine Ahnung en met name Gert, nog hartelijk dank!

Maar van welke muziekstijlen houdt ik nu van en luister ik ook regelmatig naar.