De metro van Luoyang is een netwerk dat de stedelijke en voorstedelijke gebieden van Luoyang bedient. Het is het tweede metrosysteem in de provincie Henan en tevens het eerste metrosysteem in een stad die geen provinciehoofdstad is in centraal en westelijk China.

De Longmen-grotten staan ​​bekend om hun levensechte sculpturen, verfijnde beeldhouwtechnieken en de harmonieuze vermenging van kunst, religie en natuur. De Longmen-grotten, die op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staan, behoren tot China's mooiste schatten van oude boeddhistische kunst.

Maak een ontspannen wandeling langs de paden op de kliffen om de stenen sculpturen van dichtbij te bewonderen en steek de Yi-rivierbrug over voor een panoramisch uitzicht op de grotten, badend in goudkleurig licht. Bezoek de Xiangshan-tempel en de Bai-tuin aan de overkant voor een rustiger perspectief, doordrenkt van geschiedenis. Mis de ontzagwekkende Vairocana-Boeddha niet, het 17 meter hoge middelpunt van de Fengxian-tempelgrot, beroemd om zijn serene "Eeuwige Glimlach". De omliggende nissen tonen prachtig gedetailleerde houtsnijwerken van bodhisattva's, hemelse koningen en discipelen, die het hoogtepunt van de Tang-dynastiekunst weerspiegelen.

Het Luoyang Museum biedt een kijkje in de glorieuze geschiedenis van een van China's oudste hoofdsteden, met meer dan 20.000 culturele artefacten. De zes thematische tentoonstellingen, waaronder Heluo-beschaving, Tang Sancai-keramiek en steenhouwkunst, illustreren op levendige wijze de culturele rijkdom en historische betekenis van de stad als bakermat van de Chinese beschaving.

Bewonder de bronzen rituele vaten uit de vroege dynastieën, het elegante Tang Sancai-aardewerk en de ingewikkelde jade-snijwerken die getuigen van voortreffelijk oud vakmanschap. Mis hoogtepunten zoals de bronzen jue met tepelpatronen, de vierkante ding met beestgezichtmotieven en de witte jade beker niet, stuk voor stuk meesterwerken die de artistieke kwaliteit van hun tijdperk weerspiegelen. Of u nu een geschiedenisliefhebber bent of een gewone bezoeker, het Luoyang Museum biedt een fascinerende reis door de tijd die de erfenis van de oude hoofdstad op levendige wijze tot leven brengt.

De Yingtian-poort, ook bekend als Ying Tian Men, was de zuidelijke poort van het keizerlijk paleis in Luoyang tijdens de Sui- en Tang-dynastieën en was mogelijk de grootste stadspoort in het oude China. In het oude Japan werden hoofdstadpoorten met dezelfde naam, Ōtenmon, gebouwd in de steden Heian-kyō (het huidige Kyoto) en Heijō-kyō (het huidige Nara).

Yingtian-poort, Luoyang
De poort werd oorspronkelijk gebouwd in 605 na Christus, het eerste jaar van het Daye-tijdperk van de Sui-dynastie, en heette aanvankelijk Zetian-poort. In 705 na Christus, het eerste jaar van het Shenlong-tijdperk, werd de naam van de poort veranderd in Yingtian-poort om het naamgevingsverbod van keizerin Wu Zetian te omzeilen. De poort werd tijdens de Noordelijke Song-dynastie verwoest en in 2016 op de oorspronkelijke locatie herbouwd.

De Yingtian-poort diende als ceremoniële en feestelijke plek voor de Sui-, Tang- en Wuzhou-dynastieën onder keizerin Wu Zetian. Keizer Gaozong van Tang vaardigde hier ooit een decreet uit om koning Uija van Baekje vrij te laten, en keizerin Wu Zetian besteeg hier de troon en riep zichzelf uit tot keizerin. De keizers ontvingen hier ook buitenlandse gezanten, zoals de Japanse gezanten naar de Sui- en Tang-dynastieën.

Het reconstructieproject in 2016 kostte ongeveer 350 miljoen yuan (RMB) en werd ontworpen door architect Guo Daiheng. De stadspoort is 120 Chinese voet hoog (gelijk aan 35 meter tegenwoordig), heeft een diepte van 25 meter en staat op een 9,2 meter hoge sokkel. De basis meet 137 meter in breedte van oost naar west en heeft een diepte van 60 meter van noord naar zuid. In de basis is een museum gevestigd dat de oude ruïnes van de Yingtian-poort tentoonstelt. Na de reconstructie fungeert de Yingtian-poort als een stadsmonument en beschikt over een openbaar plein waar burgers kunnen ontspannen en een bezoek kunnen brengen.

Het Jiuzhou-meer is een koninklijke tuinvijver gelegen op het terrein van de Purperen Verboden Stad van Luoyang, daterend uit de Sui- en Tang-dynastieën. Het diende in die periode als residentie voor de keizer, zijn echtgenotes, prinsessen, prinsen en andere leden van de keizerlijke familie. Het werd vernoemd naar de gelijkenis met de negen continenten van de Oost-Chinese Zee. Het vertegenwoordigt de essentie van de tuinarchitectuur uit de Tang- en Song-dynastieën en is een uitstekend voorbeeld van oude Chinese keizerlijke tuinen.

Het Jiuzhou-meer werd voor het eerst aangelegd tijdens de Sui-dynastie. Na een uitbreiding tijdens de Tang-dynastie werd het een locatie voor politieke activiteiten. Keizer Xuanzong van Tang gaf ooit schilders de opdracht om Ferghana-paarden, tribuutgaven uit de Westelijke Regio's, af te beelden in de Yaoguang-hal. Van de late Tang-dynastie tot de Song-dynastie werd het omgedoopt tot Negen Kromme Meer of Negen Rivieren Meer. Naarmate de politieke status van Luoyang tijdens de Song-dynastie afnam, raakte het geleidelijk in onbruik. Historische bronnen geven aan dat het een oppervlakte van 520.000 vierkante meter besloeg, terwijl archeologische metingen aantonen dat de vijver een oppervlakte van 139.000 vierkante meter had, met een gemiddelde waterdiepte van 3,4 meter. De vijver bevatte talloze eilanden met bouwwerken zoals de Yaoguang-hal, het Liuli-paviljoen en het Eénpijlerpaviljoen, waardoor een tuinlandschap ontstond met een dicht netwerk van waterwegen en verspreide hallen en paviljoens. Rond de vijver werden binnenplaatscomplexen gebouwd, zoals de Huaguang-binnenplaats en de Xianglong-binnenplaats, die via overdekte gangen verbonden waren met de hoofdgebouwen.