§ Charakterystyka §

Lucretia na co dzień stwarza pozory idealnej, ułożonej kobiety o nienagannej ogładzie. Dba o kulturę osobistą, potrafi być autentycznie miła, a gdy widzi kogoś w potrzebie, niemal odruchowo próbuje pomóc. Ma jednak ogromny problem z przyznaniem się do własnej dobroci, każdą próbę wyciągnięcia pomocnej dłoni stara się niezdarnie tłumaczyć czystą koniecznością, chłodnym rozsądkiem lub stwierdzeniem, że po prostu nie mogła patrzeć na czyjąś nieudolność. Ta sama zasada kieruje nią podczas starć: w walce bezwzględnie stara się opowiadać po stronie dobra i instynktownie osłaniać towarzyszy, po czym zarzeka się, że zrobiła to tylko po to, by chaos w walce nie utrudnił jej własnych planów. Jej wrodzona, usilnie skrywana szlachetność nieustannie ściera się z porywczą i choleryczną naturą. Lucretia niezwykle łatwo wpada w irytację, zwłaszcza gdy jej rozmówca powoli przyswaja fakty, wykazuje się brakiem logiki lub nie potrafi pojąć prostych instrukcji. W takich momentach jej wypracowana, elegancka fasada pęka bezpowrotnie, dziewczyna zaczyna prychać, złośliwie docinać i opryskliwie pouczać, po czym gwałtownie próbuje odzyskać rezon, udając z zawstydzeniem, że nic takiego nie miało miejsca.

Jej największą siłą jest ostry jak brzytwa umysł, błyskawiczny czas reakcji w sytuacjach kryzysowych oraz bezkompromisowa determinacja do robienia tego, co słuszne, nawet jeśli robi to ze srogim wyrazem twarzy i marudzeniem pod nosem. Słabością z kolei okazuje się natomiast wysokie poczucie dumy, łatwość wpadania w gniew oraz ciągła, amatorska próba wcielania się w rolę bezdusznej kobiety, co przy jej emocjonalnym i ekspresyjnym charakterze po prostu rzadko jej wychodzi. Posiada też sporą dozę uporu; niezwykle trudno zmusić ją do przyznania się do błędu, chyba że argumenty zostaną przedstawione w sposób absolutnie niezaprzeczalny.

Sam fakt nagłego pojawienia się w Avarii oraz całkowitej amnezji nie stanowi dla niej źródła traumy czy paraliżującego lęku. Lucretia traktuje utratę wspomnień z zadziwiającym, wręcz lekceważącym dystansem; jest jej to w dużej mierze obojętne. Nie spędza nocy na lamentowaniu nad utraconą tożsamością ani nie odczuwa obsesyjnej potrzeby dochodzenia, kim była wcześniej. Avarię przyjęła po prostu jako nową rzeczywistość, wychodząc z założenia, że rozpamiętywanie przeszłości to nieracjonalny ubytek w czasie i energii, na który dobrze zorganizowana osoba nie powinna sobie pozwalać.

Lucretia to młoda, niespełna dwudziestoletnia dziewczyna o filigranowej, dynamicznej i wyjątkowo zgrabnej sylwetce, mająca sto piędzesiąt dziewięć centymetrów i ważąca czterdzieści siedem kilogramów. Złudnie delikatna budowa ciała kryje w sobie dużą sprawność fizyczną oraz dumną, wyprostowaną postawę, która od razu przyciąga uwagę. Jej twarz o subtelnych, dziewczęcych rysach zdobią niezwykle wyraziste, szmaragdowo-turkusowe oczy o głębokim, przenikliwym spojrzeniu. Długie czarne włosy są częściowo upięte po bokach w dwa wysokie kucyki spięte czarnymi wstążkami, podczas gdy pozostałe pasma miękkimi falami opadają na jej plecy i ramiona. Jej strój stanowi przemyślane połączenie elegancji z funkcjonalnością wymaganą w walce. Nosi dopasowany ubiór w kolorze intensywnej, krwistej czerwieni z podwiniętym kołnierzem, ciemnymi wstawkami na barkach i elegancką sprzączką pod szyją. Pod spodem ma dopasowany, ciemny top, zaś dół kreacji tworzy jasna, plisowana spódnica połączona z dłuższymi częściami spływającymi z tyłu i po bokach, wykończonymi złocistą lamówką. Całość stylizacji dopełniają rękawiczki, sięgające za kolana pończochy oraz wyrazista biżuteria, w tym wisior z dużym, czerwonym kryształem w kształcie serca, zawieszony na delikatnym łańcuszku wokół szyi. Choć jest to jej normalny strój w jakim pojawiła się na Avarii, to sama ma słabość do drogich i eleganckich strojów.