Het verhaal van:
Kans voor Kinderen Burkina Faso
Embedded Files
Hieronder belichten we verhalen van enkele leerlingen die we net dat beetje extra geholpen hebben. Veel leesplezier.
Samira
Samira
Samira links naast haar moeder, met de rest van het gezin
Het verhaal van Samira
Wij hebben Samira ontmoet in 2008 tijdens een projectbezoek van vijf leden van onze vereniging met Blanche in Burkina Faso. Samira zat in groep 5 van de basisschool en woonde in Ouagadougou, de hoofdstad. Haar spraak was niet goed te verstaan omdat ze een open gehemelte had. Ze was zo vaak in haar klas blijven zitten, omdat haar schoolprestatie beneden pijl was. Samira en haar ouders woonden in de buurt van Germaine, een familielid van Blanche. Germaine, als buurvrouw hielp Samira met haar huiswerk. Hieraan kwam een einde toen Samira met haar ouders moesten vertrekken naar de afgelegen buitenwijken van de stad waar ze nu nog wonen. Samira werd in der tijd gesponsord vanuit haar school door een organisatie. Deze financiële bijdrage was eind schooljaar 2011-2012 gestopt omdat Samira haar certificaat CEP aan het einde van de lagere school niet behaalde. De grote familie heeft hutje bij mutje geld ingelegd om haar nog een kans te geven. Aan het einde van het schooljaar 2012-2013 behaalde zij haar CEP diploma.
Omdat de grote familie stopte met de bijdrage stond de moeder op het punt om de dochter naar het dorp te sturen om daar haar leven verder op te pakken. Toen heeft onze vereniging Samira en haar broertje opgenomen in de lijst van gesponsorde kinderen voor schoolkosten. Samira werd meteen ingeschreven bij een school voor voorgezet onderwijs in haar buurt. Eind 2013 heeft onze vereniging met de tussenkomst van Liliane Fonds een medische ingreep laten plegen voor haar open gehemelte door een team van buitenlandse artsen dat in Ouagadougou was. Een jaar later onderging ze een 2 de operatie. Haar spraak was verbeterd. De directeur van haar school liet ons ook weten dat Samira intelligent was, maar door haar serieuze gehoorproblemen niet mee kon met de rest.
Een Burkinees instituut voor kinderen met gehoor en spraakproblemen heeft Samira onderzocht. Er werd een audiogram gemaakt en opgestuurd naar Nederland. Zo kwamen we op het idee om tweedehandse gehoorapparaten in te zamelen. In Nederland hebben we de medewerking gekregen van audiciens van Verhoeven Hoorcomfort die een paar van onze ingezamelde hoortoestellen heeft ingesteld op het audiogram van Samira. De afgestelde toestellen hebben we samen met voldoende batterijen verstuurd naar het Burkinese instituut, met kennissen die naar Burkina reisden. Samira en haar ouders hebben voorlichting gekregen hoe de toestelletjes te gebruiken. De oorstukjes werden ook daar gemaakt. 's Avonds belde de moeder, ze had een gsm geleend van haar buurvrouw. 'Samira hoort, ze hoort…!' En toen was het gesprek afgelopen. Haar beltegoed was op. Benieuwd hebben we de moeder van Samira terug gebeld. Samira zei aan de telefoon ” Tanti Blanche, de kinderen van de school zijn nu bang van mij! Als ik in de pauze, op het schoolplein rond loop, fluisteren ze. Pas op, Samira kan nu goed horen, we kunnen niet meer over haar roddelen”.
Hierna hebben we gehoord dat het heel goed ging in de klas. De andere hoortoestellen die we ingezameld hebben zijn verstuurd naar het Burkinese instituut, want er zijn nog zoveel kinderen in Burkina Faso die geen toestellen kunnen bekostigen. Dit instituut beschikt over de nodige hulpmiddelen om toestellen van verschillende merken af te stellen dankzij de ondersteuning van Kentalis uit Sint Michielsgestel.
Martin die de ingezamelde naaimachines inspecteerd voor ze worden verscheept
> Door de achterstand die Samira heeft opgelopen in haar basisschool, was ze niet in staat het onderwijs van de middelbare school af te ronden. We hebben haar ingeschreven in een bekende naaischool van Emmaus Ouagadougou. Ze heeft haar naaidiploma behaald. Onze vereniging heeft haar uitgerust met een naaimachine en het nodige materiaal voor een naaiatelier zodat ze wat inkomen kan genereren
Félicité
Félicité
Félicité links, met haar drie jongere zussen
Félicité wil vroedvrouw worden
Félicité is de oudste van vier dochters. Ze zijn allemaal in Ivoorkust geboren. Hun vader werkte daar als gastarbeider op een plantage. Hij werd ongeneeslijk ziek en kwam terug naar Burkina Faso, naar zijn geboortedorp Doulougou, in een poging om met traditionele medicijnen van zijn ziekte te genezen. Het heeft niet mogen helpen. Onze vereniging Kans voor Kinderen heeft de weduwvrouw ondersteund om haar vier dochters in het dorp naar school te sturen. Félicité was de eerste van de kinderen die naar het voortgezet onderwijs ging. Elk jaar liet ze goede rapportcijfers zien. Merkwaardig genoeg zakte ze voor het eindexamen, VWO. We vernamen dat ze tijdens het schooljaar zwanger was geworden en dat ze de eindexamens moest afleggen in de laatste dagen van haar zwangerschap. Ze is ondertussen bevallen van een zoontje. Van de moeder hoorden we dat Félicité met de baby bij de vader van het kindje was ingetrokken. Dat hoort zo. Volgens de traditie in het dorp was zij nu vrouw geworden en dan moet ze bij de man wonen.
Wij hebben Félicité aan de telefoon gekregen. Haar gesprek was emotioneel. Het bleek dat de zwangerschap een ongeluk was en dat haar schoolcarrière beëindigd was. We hebben haar aangemoedigd om niet bij de pakken neer te gaan zitten en zich strijdbaar te tonen tegen tradities die haar toekomst in de weg staan. We hebben haar voorgesteld om het laatste jaar van het VWO opnieuw te proberen. Toen is ze met haar zoontje weer terug gekomen naar haar moeder. De directeur van de middelbare school in het dorp verzekerde ons dat hij voor Félicité nog een keer een stoel beschikbaar zou houden voor een nieuwe poging. De moeder van Félicité, die in vogelvlucht niet ver van de school woont, zou op de baby passen. Tijdens de pauzes zou zij haar kleinkind naar de school brengen waar de jonge moeder haar kindje onder een boom de borst zou kunnen geven. Op die manier zouden de lessen er niet onder hoeven te lijden. In juni 2015 heeft Félicité haar VWO diploma gehaald.
Félicité in haar uniform
Burkina Faso kent een hoge kindersterfte. Veel levend geboren zuigelingen halen het niet. 91 kinderen op de 1000 wordt niet ouder dan 5 jaar (Unicef, 2018). Elk jaar sterven meer dan 2.000 vrouwen aan complicaties tijdens de zwangerschap en de bevalling. Er is een groot tekort aan vroedvrouwen. Het is een beroep waar veel behoefte aan is, maar voor velen is het niet toegankelijk. De opleiding duurt 3 jaar en is erg kostbaar. De kosten voor inschrijving en schoolbenodigdheden bedroegen ruim €800 per jaar. Wij vonden dat wij Félicité in haar keuze om straks iets te betekenen voor anderen moesten ondersteunen, maar deze hoge schoolkosten vielen buiten het budget van de vereniging. Om haar opleidingskosten te kunnen betalen hebben Blanche en Gerard, beide imkers en leden van de vereniging , besloten om hun honing-oogst te verkopen voor dit doel. Zo helpen alle bee(s)tjes mee.
In oktober 2015 was Félicité ingeschreven bij de Ecole de Santé Sainte Edwige de Ouagadougou, dit met een maand te laat omdat wij de fondsen niet op tijd hadden. Dankzij de honing-actie en donaties is deze inschrijving tot stand gekomen. Félicité heeft de gemiste lessen ingehaald en sloot haar eerste, tweede en derde schooljaar met goede resultaten af. Op 25 november 2018 ontving ze haar diploma vroedvrouw.
> Sinds een aantal jaren is ze in dienst van de overheid. Tijdens haar werkzaamheden is ze uitgekozen om een cursus te volgen over huiselijk geweld zodat ze mensen in haar dagelijkse werk kan voorlichten op dit gebied.
Jean-Baptiste
Jean-Baptiste
Van gesponsorde leerling tot vakman
Onze vereniging sponsorde Jean-Baptiste tijdens zijn lagere school in het dorp. Hij was geen uitblinker, maar dat weerhield ons er niet van om in hem te investeren. Na zijn lagere school stuurden we hem naar het praktijkcentrum van de broeders van de Heilige Familie in Koudougou - 180 kilometer van zijn ouderlijk huis.
Van landbouw naar metaal
Het eerste jaar leerde Jean-Baptiste alles over land- en tuinbouw, met een beetje veeteelt erbij. Maar in zijn laatste twee jaren ontdekte hij zijn passie: metaalbewerking. Hij leerde lassen en bleek er talent voor te hebben.
Via onze contacten met de werkplaatsen van de missiepost in Saaba - waar wij al ons meubilair en pompen voor de scholen inkopen - kreeg Jean-Baptiste de kans om daar stage te lopen. Tijdens zijn praktijktijd maakte hij kennis met alle onderdelen van de productie.
Van stagiaire naar vaste medewerker
De broeder die de productie coördineert vertelde ons dat Jean-Baptiste uitstekend werk leverde als stagiaire. Het resultaat? Hij werd aangenomen en krijgt nu een maandelijks salaris waarmee hij in zijn levensonderhoud kan voorzien.
Terug naar het dorp
Op ons verzoek zetten we Jean-Baptiste in bij de plaatsing van de waterpomp op het terrein van de medische post in Doulougou. Zo konden de dorpelingen met eigen ogen zien wat "kinderen van ons dorp" kunnen bereiken na een degelijke praktijkopleiding.
Mentaliteitsverandering
Hopelijk draagt Jean-Baptiste's succes bij aan een mentaliteitsverandering. Veel ouders in het dorp gaan kost wat kost voor voortgezet onderwijs voor hun kinderen. Ze zien praktijkgericht onderwijs - waarvan de mogelijkheden eerlijk gezegd schaars zijn - als minder waardig. Jean-Baptiste bewijst het tegendeel.
Page updated
Google Sites
Report abuse