Το Κόκκινο Παγκάκι

Το κόκκινο παγκάκι

Η Κυριακή δεν μπορεί να καθίσει πια σ’ αυτό το παγκάκι.
Η Ελένη δεν μπορεί να καθίσει πια σ’ αυτό το παγκάκι.
Η Γαρυφαλλιά, η Δώρα, η Νεκταρία, η Κωνσταντίνα, η Ειρήνη... Δεν μπορούν να καθίσουν πια σ’ αυτό το παγκάκι.
Μόνο η μνήμη τους πλανάται.
Σιωπηλή. Βαριά. Όπως η πέτρα που το σκεπάζει.

Αυτό το κόκκινο παγκάκι δεν είναι διακοσμητικό.
Είναι Κραυγή, Αίμα, Οργή, Αδικία.
Είναι το κάλεσμα να αντικρίσουμε την πατριαρχία κατάματα, να τη δούμε όπως είναι: Ένα σύστημα εξουσίας που επιτρέπει, καλύπτει και τελικά δικαιολογεί τη βία.

Οι γυναίκες που χάθηκαν δεν ήταν «τραγωδίες» ούτε «στιγμές πάθους». Ήταν γυναικοκτονίες.
Κάθε όνομα και μια ζωή.
Κάθε ζωή και μια σιωπή που ζητά δικαίωση.

Σε αυτό το κόκκινο παγκάκι, με την πέτρα που κουβαλά τη βαρύτητα της απώλειας, αποκαλύπτουμε ένα μνημείο αντίστασης ενάντια στην έμφυλη βία, στη γυναικεία κακοποίηση, στη σιωπή και στην απόλυτη μορφή αυτής της βίας: τη γυναικοκτονία.

Η γυναικοκτονία δεν είναι «λέξη που διχάζει». Είναι λέξη που κατονομάζει. Και ό,τι κατονομάζεται, δεν μπορεί πια να μένει στο σκοτάδι.

Απαιτούμε:
-  Την επίσημη αναγνώριση του όρου “γυναικοκτονία” στο ελληνικό δίκαιο.
-  Την προστασία και στήριξη των θυμάτων έμφυλης βίας
-  Την ευθύνη της Πολιτείας και της κοινωνίας να μη γυρίζει αλλού το βλέμμα. - Το δικαίωμά μας να μπορούμε να ζούμε ελεύθερες και ζωντανές

Αυτό το παγκάκι είναι ένα σύμβολο, ένα κάλεσμα να μη μείνει καμία πέτρα ακούνητη, κανένα στόμα σιωπηλό, καμία γυναίκα σε κίνδυνο.

Μέχρι καμία να μη φοβάται.
Μέχρι κάθε γυναίκα να μπορεί να καθίσει ξανά σ’ ένα παγκάκι, ελεύθερη.

Ομάδα Γυναικών Αλίμου Η ΜΩΒ ΟΜΠΡΕΛΑ

Πες τη με το όνομα της! ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ
(Κείμενο απο το femicide.gr)

Ως ακραία μορφή έμφυλης βίας, οι γυναικοκτονίες, οι δολοφονίες γυναικών και θυληκοτήτων λόγω του φύλου τους, αποτελούν εγκληματικές πράξεις, όπου συμπυκνώνονται όχι μόνο κραυγαλέα έμφυλα στερεότυπα για την ανδρική κυριαρχία πάνω στο θηλυκό σώμα και ύπαρξη, αλλά αναδεικνύουν σήμερα προβληματικά ζητήματα εννοιολόγησης, καταγραφής και ανάλυσης δεδομένων από τους επίσημους φορείς και υπηρεσίες.

Στην Ελλάδα όπως και στην Ευρώπη, οι γυναικοκτονίες έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, διαπράττονται κυρίως από συντρόφους, άλλοτε σε συνθήκη γάμου, διάστασης ή διαζυγίου κι άλλοτε σε συνθήκη γονεϊκότητας. Συχνή είναι και η γυναικοκτονία από μέλος της οικογένειας. Πιο σπάνια, οι γυναίκες δολοφονούνται από άγνωστους άνδρες μετά από σεξουαλική κακοποίηση. Η δολοφονία μιας γυναίκας από τον σύντροφό της είναι τις περισσότερες φορές η κατάληξη της βίαιης, ελεγκτικής και εξαναγκαστικής σχέσης μαζί του. Η γνώση αυτή κάνει κάθε γυναικοκτονία αρκετά πιθανή κι όχι μια παράδοξη ανατροπή, όπως παρουσιάζεται.

Δεν γνωρίζουμε αν οι γυναικοκτονίες έχουν αυξηθεί γιατί δεν υπάρχουν καταγεγραμμένα συγκρίσιμα στοιχεία. Αυτό που σίγουρα έχει αλλάξει είναι ο βαθμός αφύπνισης και επίγνωσης και ο όρος γυναικοκτονία συμβάλλει στην ανάγκη ανάδειξης, διερεύνησης, κατανόησης και πρόληψης.

Νομική αναγνώριση του όρου
(Κείμενο απο το Κέντρο Διοτίμα)

Η νομική αναγνώριση της γυναικοκτονίας αποτελεί αναγκαίο βήμα για την ανάδειξη της κοινωνικής πραγματικότητας και των σεξιστικών κινήτρων που τη διατρέχουν. Η θεσμοθέτηση του όρου δεν αφορά απλώς μια αλλαγή στη νομική ορολογία, αλλά τη συλλογική αναγνώριση ότι η γυναικοκτονία είναι ταυτόχρονα μια ακραία εγκληματική πράξη και μια θανατηφόρα μορφή έμφυλης βίας.

Η νομική κατοχύρωση του όρου θα καταστήσει ορατό το φαινόμενο, φωτίζοντας τη δομική ανισότητα και τις έμφυλες σχέσεις εξουσίας που οδηγούν σε τέτοιες πράξεις. Ο σημερινός Ποινικός Κώδικας δεν επαρκεί για να αποτυπώσει τη διάσταση αυτή, καθώς αντιμετωπίζει όλες τις ανθρωποκτονίες με τον ίδιο τρόπο, αγνοώντας τα σεξιστικά κίνητρα πίσω από πολλές από αυτές.

H εισαγωγή του όρου γυναικοκτονία στον Ποινικό Κώδικα ούτε σχετικοποιεί την ανθρώπινη ζωή ούτε δημιουργεί αντισυνταγματικές διακρίσεις. Η τυποποίηση του εγκλήματος αφορά αποκλειστικά τις περιπτώσεις όπου η πράξη τελείται λόγω φύλου, και όχι κάθε ανθρωποκτονία με θύμα γυναίκα ή θηλυκότητα.

Μαζί με φεμινιστικές οργανώσεις και συλλογικότητες, διεκδικούμε μια ουσιαστική αναγνώριση της γυναικοκτονίας που θα στοχεύει στην πρόληψη και την κατανόηση των αιτιών της — ως ακραία έκφραση του συνεχούς της έμφυλης βίας.