Dankbaar dat hij niet verder hoeft te lijden, maar verdrietig om het verlies, geven wij u kennis dat is overleden mijn man, onze pa en trotse opa.
Maria Jozef Johannes (Jo) Riga, * 24 augustua 1942 Sweikhuizen, ✝︎ 20 september 2019 Heerlen.
Emily Riga-Bisnar, Leilani✝︎, Arnold en Kris, Ronja, Denna, Alvin en Marlies, Imke, Lisan, Rikst.
Necrologie, uitgesproken door Leonie Riga op 26 september 2019 in de kerk van Sweikhuizen.
Wij zijn hier vandaag bijeen om afscheid te nemen van Jozef, Jo ofwel Joof Riga.
Ik wil hier mijn persoonlijk verhaal over Joof vertellen, want zo noemden wij hem in onze familie. Joof werd geboren op 24 augustus 1942 als eerste zoon van Bertine Jeurissen en Wiel Riga op de grote boerderij van Stammenhof.
Hij had daarmee al meteen een primeur. Hij was een jongen, een stamhouder. Een hele generatie lang gekoesterde wens in de familie. Hij was daarmee ook meteen de lieveling van onze opa en oma die samen met onze familie op de boerderij woonden. Hij was voorbestemd om later boer te worden.
Hij kreeg als 12 jarige als eerste een mooie nieuwe fiets met een spiegel erop, die hij heel trots in de grote woonkeuken demonstreerde. Hij ging op die fiets naar de landbouwschool en als hij weer thuis kwam, mocht hij limonade uit de kelder halen. Zodoende was hij voor ons jongere broers en zussen de baas van de limonade.
Toch bleef hij altijd die bescheiden, wat stille en vooral ook wat verlegen jongen.
Ik weet nog goed dat hij eindexamen deed op de middelbare landbouwschool in Valkenburg en dat ik met hem mee mocht als grote zus naar zijn galafeest op die school. Het was in Kasteel Oost en ik voelde me net een prinses.
Ook nam hij me eens een hele dag mee naar een boerenfamilie in de Gelderse Achterhoek, waar hij stage had gelopen. De rit naar huis in de trein duurde eindeloos. We kwamen pas tegen middernacht thuis, maar we hadden een hele mooie dag gehad.
Joof bleef voor mij de grote broer die de band van jouw fiets plakte, als die weer eens lek was en die je 's avonds laat kwam ophalen met de auto als je in de donkerte nog naar huis moest. Want hij kon al heel snel auto rijden.
Maar hij kon je ook goed plagen, zoals aan je vlechten trekken en hij zei dan dat ze daardoor harder zouden groeien.
Voor mijn gevoel veranderde het leven van Joof toen hij in militaire dienst ging. Hij was maanden van huis. Wij gingen hem ophalen bij het station in Spaubeek. Voor mij zag hij er uit als een reus in zijn militair uniform en met zijn grote schoenen. Het leek ook alsof hij een andere taal sprak.
Na zijn militaire diensttijd lonkte de wijde wereld en bleek hij een bredere belangstelling te hebben dan alleen de boerderij op Stammenhof. Hij wilde ontwikkelingswerker worden. De wijde wereld in en iets voor andere mensen betekenen. Hij kreeg contact met het Centrum Ontwikkeling der Volken in Cadier en Keer en onder de bezielende leiding van pater van Lieshout vertrok hij naar de Philipijnen. Hij ging daar werken voor en met de arme boeren. Het was in de tijd van dictator Marcos.
En op de Philipijnen leerde hij de liefde van zijn leven kennen: Emily Bisnar.
Na een aantal jaren met hart en ziel gewerkt te hebben moest hij noodgedwongen vluchten voor Marcos en kwam hij een paar dagen voor ons trouwen (september 1971) heel onverwacht via Rome weer thuis. Het enige wat hij bij zich had waren de kleren die hij aan had. Hij had alles aan de mensen in de Philipijnen weggegeven. Dat tekende hem ten volle. Hij kon alles missen voor een ander.
En de liefde tussen Emily en Joof hield stand. Enige jaren later kon hij zijn bruid op Schiphol afhalen en deed Emily koud en nat geregend haar entree in onze familie. Zij gingen bij pap en mam op Stammenhof wonen. Joof had intussen een baan bij de gemeente Maasbracht in de Groenvoorziening en Emily leerde vooral van pap onze vreemde taal en gewoontes.
Zij trouwden een jaar later met een groot feest, verbouwden op Stammen hun eigen woning en kregen drie kinderen, Leilani, Arnold en Alvin, en zij voelden zich helemaal thuis in Sweikhuizen waar de kinderen ook naar school gingen. Je zou zeggen voor jaren lang geborgen. Maar niets is minder waar.
Joof kreeg opnieuw het verlangen de wijde wereld in te trekken. Dit keer werd het Mali in Afrika. In Amsterdam en Parijs werd in een aantal maanden de Franse taal en de cultuur van Mali geleerd. En de kinderen werden zolang bij ons in Spaubeek onder gebracht.
Samen met zijn hele gezin vertrok hij in 1988 naar dat verre, zeer arme land om daar weer met boeren het land vruchtbaarder te gaan maken; door het schaarse regenwater te gaan opvangen met het aanleggen van waterbuffers en dijken. Ook hier bleek hij een stugge volhouder te zijn, wist hij mensen van het land voor zich te winnen en te motiveren om samen aan de slag te gaan.
Toen de jongens de middelbare schoolleeftijd bereikt hadden kwam het gezin weer naar Nederland en nu in Spaubeek wonen. Het was heel erg wennen voor Joof , maar uiteindelijk vond hij weer zijn draai, kreeg hij een baan bij de firma van Laar als ontwerper/voorman van tuinaanleg. Steeds weer opnieuw gemotiveerd om aan de slag te gaan met grond, tuin, planten, bomen en natuur. Ook toen hij 65 jaar werd en met pensioen ging bleef hij nog tuinonderhoud doen en ging hij ook bij Stefan in De Tuin van Sint Pieter werken.
Enige jaren later werd hij, eerst nog wat vaag, maar later hoe langer hoe meer duidelijk, ziek en bleek hij een steeds verdergaand proces van Parkinson en Dementie te hebben.
Zijn boosheid en strijd hiertegen was in de eerste jaren fel en vaak niet te hanteren. Hij moest ook zoveel los laten; zijn werk, zijn auto, Emily en de kinderen. Later werd dit een soort van machteloze overgave. Zijn enige dochter Leilani overleed plotseling 5 jaar geleden. Ook dit heeft hem zeer aangegrepen, maar hij kon het al niet meer goed verwoorden.
Uiteindelijk moest hij nu ruim 4 jaar geleden opgenomen worden in Huize Bergweide, waar hij met veel liefde en zorg omringd werd. Toen hij daar met de ambulance binnen gebracht werd, mompelde hij: de strijd is gestreden.
Joof, dat is inderdaad zo: jouw strijd is voorbij. Jij mag nu rusten voor goed. Dank je wel voor je eenvoud, vriendelijkheid en goedhartigheid.
Joof, het ga je goed.