Культавая архітэктура Гродзеншчыны - сапраўдная энцыклапедыя архітэктурных стыляў.

Найбольш раннія з касцёлаў - у Адэльску і Кашубінцах – пабудаваны ў стылі барока. Для іх характэрны выкарыстанне аб’ёмнай пластыкі, арачныя аконныя праёмы, ускладненасць формаў, пышны дэкор. У пачатку ХХ ст. рысы неабарока з’яўляюцца і ў Троіцкім касцёле ў Індуры. Гэта вежа-званіца і капліца, дабудаваныя да касцёла, а таксама фігурны купал званіцы і драўляныя скульптуры святых у нішах фасада касцёла.

Касцёлы і капліцы, пабудаваныя ў ХІХ-пачатку ХХ стст., адносяць да неагатычнага і неакласічнага стыляў. Характэрнымі рысамі неаготыкі можна назваць стральчатыя аконныя праёмы, пілястры, вітражы, стральчатыя аркі і ўваходы, столі на падугах. Для храмаў, пабудаваных у стылі класіцызму і неакласіцызму, уласцівы строгія геаметрычныя абрысы, выкарыстанне калон і трохвугольнага порціка. Адрознівае гэтыя касцёлы і наяўнасць званіцы з шатровым верхам.

Касцёл у Занявічах з’яўляецца прадстаўніком стылю ампір. Яго адметныя рысы - двухсхільны дах, масіўныя калоны і трохвугольны франтон над імі.

Большасць каталіцкіх храмаў Гродзеншчыны з’яўляюцца мураванымі. Але ёсць і драўляныя: у Адэльску, Парэччы, Кашубінцах, Казловічах, Прывалцы, Русоце, Путрышках, Новай Рудзе і Пераломе.

Большасць цэркваў ХІХ ст. пабудавана ў рэтраспектыўна-рускім або псеўдарускім стылі. Звязана гэта са стварэннем у Гродна Камітэта па будаўніцтве праваслаўных цэркваў 29 красавіка 1864 г. Для гэтых храмаў тыповымі элементамі з’яўляюцца барабан, цыбулепадобныя купалы, шатровыя званіцы.

Цэрквы ў Лашы, Жытомлі, Селюках, Парэччы і Коматава з’яўляюцца драўлянымі. Яны – узоры так званага народнага дойлідства.

Храмы ХХ-ХХІ стст. па сваёй форме з’яўляюцца эклектычнымі, гэта значыць спалучаюць у сабе элементы розных архітэктурных стыляў: мадэрн, класіцызм, неаготыка, неабарока.