Lia

Een achterblijvertje?
Wij lijken steevast in herhaling te vallen als we het verhaal trachten te vertellen van Lia, onze Roemeense mix. Lia is een achtergebleven klantje.
De eerste eigenaar had Lia slechts enkele weken geadopteerd wanneer ze in huis ten val gekomen was, via familie werden we verzocht noodopvang te doen.

Na een eerste kennismaking bleek de kleine pup om op te eten (zeg nu zelf), bleek ze het goed te doen in de roedel en zich vrij snel te hechten aan ons.
Hoewel we puppies (Lia zou zo'n 4 maanden zijn) normaal gesproken niet zomaar aannemen, was de periode relatief rustig, de pup om op te eten en de situatie een noodgeval, waardoor we een uitzondering hebben gemaakt op onze regel. De familie van de eigenaar was maar net vertrokken of we waren met ons hele gezin al hopeloos verliefd op deze kleine pluchebol. De eerste volledige dag bij ons en we zagen dat ze niet enkel van naam paste bij onze twee andere honden Lil'O en Lou.

De volgende ochtend kregen we verschrikkelijk nieuws, het baasje van Lia was tijdens de nacht gestorven, de familie was op zoek naar een gouden mandje.  Eén blik naar mijn man was voldoende om te beslissen dat wij Lia wel een gouden mandje willen geven. Enkele dagen later was de adoptie een feit.

Nog werk aan
Hoewel Lia inderdaad een heerlijk schattige en aanhankelijke pup is, blijkt het niet allemaal zomaar van een leien dakje te lopen.  We vermoeden dat de pup geen echte "rescue-hond" is, doch een raszuivere Roemeense broodfok-straathond.  Ons eerste contact met de dierenarts maakt ons al duidelijk dat haar geboortedatum haar vermoedelijk een maand ouder had gemaakt en dat de kleine pup naar alle waarschijnlijkheid toch wat groter zal worden dan aanvankelijk gedacht (getuigden ook de berepootjes).

Het blootstellen aan de grote boze wereld maakte ook duidelijk dat Lia geen enkele socialisatie heeft genoten én dat mannen niet haar favoriete soort wezens zijn. Auto's en vrachtwagens zijn enorm indrukwekkend, maar autorijden vindt ze leuk. Hoewel Lia in roedel met de meeste honden snel aan het spelen is, ziet ze honden aan de leiband als duivelse wezens die duidelijk op afstand moeten gehouden worden. Hoewel Lia in huis zeer goed luistert (ze is ten zeerste food-driven) gaat ze in de bovenstaande situaties in "straathondmodus" waarbij het zeer moeilijk is tot haar door te dringen en het gedrag van een wilde vos begint te vertonen. Ook te veel druk in een correctie geeft hetzelfde effect.

Harde geluiden en knallen zijn hierbij ook stresserende prikkels, doch met nieuwjaar bleek het vuurwerk gewoon...  interessant.

DNA-test
Voor het begrijpen van een hond is het vaak ook zaak te kijken wat de finaliteit is van een bepaald ras. Omdat we bovenop de erbarmelijke socialisatie Lia wel het beste wilde begrijpen, hebben we een DNA-test uitgevoerd. In ware CSI-stijl hebben we een swab genomen van het wangslijmvlies van Lia en opgestuurd om dit te laten analyseren.

Het resultaat hiervan was toch wel verrassend, maar het had zeker slechter gekund:

DNA-analyse
Gezien de meeste van deze honden van nature terughoudend zijn van vreemd, is de afstandelijkheid van vreemde mensen in Lia op zich al niet zo abnormaal. Wel een werkpunt om Lia hier uit haar straathondmodus te krijgen en in plaats van aanblaffen, rustig te zijn. Hoewel we verbetering merken, is er nog veel werk aan de winkel.

Verder was er bij het lezen van de resultaten toch wel enige ongerustheid over de grootte die Lia zou bereiken, Voor bijna de helft van de rassen die in de DNA verweven zitten zien we echte reuzen, de Owcharka's, Sarplaninac en Landseer zijn honden die allen een schofthoogte kunnen bereiken van 70cm en meer. Ook de rest blijken geen van alle echt kleine rassen te zijn.  De Segugio Italiano blijkt de kleinste te zijn met een minimum schofthoogte van 50cm voor teefjes. De Epagneul français op twee met 55 cm. 

Ondertussen heeft Lia een vermoedelijk wel haar maximum schofthoogte bereikt en zijn we zeer gelukkig met haar dikke 51 cm, gelukkig is genetica geen pure wiskunde.

Honden-school
Op de wandelingen zagen we dat ze aan de leiband naar andere honden sterk uithaalt, ook was ze op drukke plaatsen zeer sterk onder de indruk van drukte en andere mensen.
Verschillende wandelingen en het bezoeken van drukke plaatsen gaf ons wel wat verbetering, maar extra socialisatie bleek wel nodig. Hierdoor zijn we bij de hondenschool van Turnhout, de KKK, gestart met trainingen. Aanvankelijk zelfs niet op het terrein, doch eerst om en rond het veld gewoon worden aan de drukte. Mijn man tracht èèn keer per week met haar te gaan, als dit past met zijn job natuurlijk.

We zagen elke keer wel verbetering in de loop van de "les", doch er bleef toch enige ongerustheid. De laatste keren zagen we Lia echter grote sprongen maken (niet letterlijk) en de volgende keer dat we gaan, zullen we al eens mee op het veld gaan, op hoop van zegen!

2B continued...