Lia

Een achterblijvertje?
Wij lijken steevast in herhaling te vallen als we het verhaal trachten te vertellen van Lia, onze Roemeense mix. Lia is een achtergebleven klantje.
De eerste eigenaar had Lia slechts enkele weken geadopteerd wanneer ze in huis ten val gekomen was, via familie werden we verzocht noodopvang te doen.

Na een eerste kennismaking bleek de kleine pup om op te eten (zeg nu zelf), bleek ze het goed te doen in de roedel en zich vrij snel te hechten aan ons.
Hoewel we puppies (Lia zou zo'n 4 maanden zijn) normaal gesproken niet zomaar aannemen, was de periode relatief rustig, de pup om op te eten en de situatie een noodgeval, waardoor we een uitzondering hebben gemaakt op onze regel. De familie van de eigenaar was maar net vertrokken of we waren met ons hele gezin al hopeloos verliefd op deze kleine pluchebol. De eerste volledige dag bij ons en we zagen dat ze niet enkel van naam paste bij onze twee andere honden Lil'O en Lou.

De volgende ochtend kregen we verschrikkelijk nieuws, het baasje van Lia was tijdens de nacht gestorven, de familie was op zoek naar een gouden mandje.  Eén blik naar mijn man was voldoende om te beslissen dat wij Lia wel een gouden mandje willen geven. Enkele dagen later was de adoptie een feit.

Nog werk aan
Hoewel Lia inderdaad een heerlijk schattige en aanhankelijke pup is, blijkt het niet allemaal zomaar van een leien dakje te lopen.  We vermoeden dat de pup geen echte "rescue-hond" is, doch een raszuivere Roemeense broodfok-straathond.  Ons eerste contact met de dierenarts maakt ons al duidelijk dat haar geboortedatum haar vermoedelijk een maand ouder had gemaakt en dat de kleine pup naar alle waarschijnlijkheid toch wat groter zal worden dan aanvankelijk gedacht (getuigden ook de berepootjes).

Het blootstellen aan de grote boze wereld maakte ook duidelijk dat Lia geen enkele socialisatie heeft genoten én dat mannen niet haar favoriete soort wezens zijn. Auto's en vrachtwagens zijn enorm indrukwekkend, maar autorijden vindt ze leuk. Hoewel Lia in roedel met de meeste honden snel aan het spelen is, ziet ze honden aan de leiband als duivelse wezens die duidelijk op afstand moeten gehouden worden. Hoewel Lia in huis zeer goed luistert (ze is ten zeerste food-driven) gaat ze in de bovenstaande situaties in "straathondmodus" waarbij het zeer moeilijk is tot haar door te dringen en het gedrag van een wilde vos begint te vertonen. Ook te veel druk in een correctie geeft hetzelfde effect.

Harde geluiden en knallen zijn hierbij ook stresserende prikkels, doch met nieuwjaar bleek het vuurwerk gewoon...  interessant.

DNA-test
Voor het begrijpen van een hond is het vaak ook zaak te kijken wat de finaliteit is van een bepaald ras. Omdat we bovenop de erbarmelijke socialisatie Lia wel het beste wilde begrijpen, hebben we een DNA-test uitgevoerd. In ware CSI-stijl hebben we een swab genomen van het wangslijmvlies van Lia en opgestuurd om dit te laten analyseren.

Het resultaat hiervan was toch wel verrassend, maar het had zeker slechter gekund:

DNA-analyse
Gezien de meeste van deze honden van nature terughoudend zijn van vreemd, is de afstandelijkheid van vreemde mensen in Lia op zich al niet zo abnormaal. Wel een werkpunt om Lia hier uit haar straathondmodus te krijgen en in plaats van aanblaffen, rustig te zijn. Hoewel we verbetering merken, is er nog veel werk aan de winkel.

Verder was er bij het lezen van de resultaten toch wel enige ongerustheid over de grootte die Lia zou bereiken, Voor bijna de helft van de rassen die in de DNA verweven zitten zien we echte reuzen, de Owcharka's, Sarplaninac en Landseer zijn honden die allen een schofthoogte kunnen bereiken van 70cm en meer. Ook de rest blijken geen van alle echt kleine rassen te zijn.  De Segugio Italiano blijkt de kleinste te zijn met een minimum schofthoogte van 50cm voor teefjes. De Epagneul français op twee met 55 cm. 

Ondertussen heeft Lia een vermoedelijk wel haar maximum schofthoogte bereikt en zijn we zeer gelukkig met haar dikke 51 cm, gelukkig is genetica geen pure wiskunde.

Honden-school
Op de wandelingen zagen we dat ze aan de leiband naar andere honden sterk uithaalt, ook was ze op drukke plaatsen zeer sterk onder de indruk van drukte en andere mensen.
Verschillende wandelingen en het bezoeken van drukke plaatsen gaf ons wel wat verbetering, maar extra socialisatie bleek wel nodig. Hierdoor zijn we bij de hondenschool van Turnhout, de KKK, gestart met trainingen. Aanvankelijk zelfs niet op het terrein, doch eerst om en rond het veld gewoon worden aan de drukte. Mijn man tracht èèn keer per week met haar te gaan, als dit past met zijn job natuurlijk.

We zagen elke keer wel verbetering in de loop van de "les", doch er bleef toch enige ongerustheid. 

Update 3/06/2026
Een kleine meting vandaag geef een schofthoogte van bijna 55 cm! Wat "verkocht" is als een kleine pup blijkt toch wel te zijn uitgegroeid tot een flinke hond. Vermoedelijk zal Lia niet meer groeien en valt haar grootte nog enigzins mee als we naar haar DNA-test kijken.

Met elke training op de hondenschool zien we Lia beter worden, zowel naar andere honden als naar vreemde mensen. Op het einde van een training zien we wel wat dit haar vergt en zien we ook steeds dat de "afleiding" buiten het veld moeilijker buiten te sluiten is. In onze huidige vakantie zijn we nog eens naar Durbuy geweest, waar de eerste keer dit met haar nog niet te doen was, zien we nu dat onder de mensen komen geen probleem is (zolang ze niet rechtstreeks aandacht geven). Wel zien we dat haar speelsheid met andere honden in de roedel thuis, aan de leiband in de stad soms een heel andere Lia geeft. Sommige honden vliegt ze zonder duidelijke reden aan, waardoor we bij een wandeling altijd wel op onze hoede moeten zijn. 

In onze tuin zien we altijd een heel ontspannen Lia, ik denk dat we nog nooit zo'n goedgeluimde en speelse pup hebben gehad. Buiten haar eigen tuin zien we toch wat meer stress en zien we straathond Lia ook af en toe bovenkomen. In de loop van deze vakantie gaan we proberen eens enkele nachtjes op camping te gaan met onze caravan en onze honden.  Een testje om te zien of dit enigzins ontspannen lukt, ontspannen voor ons, maar vooral ook voor Lia. Gaat het niet, zal Lia een volgende vakantie ook naar een opvang gaan. Een testje bij RoVi in Dessel is op dat vlak al heel goed meegevallen voor Lia.

2B continued...