Bir varmış bir yokmuş… Uzak dağların arasında, küçük bir köyde yaşayan meraklı bir çocuk varmış. Adı Ali’ymiş. Ali en çok yıldızları izlemeyi severmiş. Her gece evlerinin önündeki tepeye çıkar, gökyüzüne bakıp hayaller kurarmış.

Bir gece gökte diğerlerinden çok daha parlak bir yıldız görmüş. Yıldız sanki ona göz kırpıyormuş. Ali dayanamayip yıldızı takip etmeye karar vermiş. Eline küçük fenerini alıp ormana doğru yürümüş.

Ormanın derinliklerinde yaşlı bir kaplumbağaya rastlamış. Kaplumbağa:
“Parlayan yıldızı arıyorsan cesur olmalısın,” demiş.

Ali korksa da yoluna devam etmiş. Biraz sonra küçük bir dereye ulaşmış. Dereyi geçemeyen minik bir tilki görmüş. Ali tilkiye yardım edip onu karşıya geçirmiş. O anda gökteki yıldız daha da parlamış.

Yolun sonunda büyük bir ağacın altında ışıl ışıl parlayan bir sandık bulmuş. Sandığın içinde altın ya da mücevher yokmuş. İçinde sadece bir not varmış:

“Gerçek hazine, iyilik yapan cesur kalplerdir.”

Ali o gün anlamış ki insanı özel yapan şey, başkalarına yardım etmek ve korkularına rağmen doğru olanı yapmaktır.

O günden sonra köyde herkes Ali’nin ne kadar iyi kalpli biri olduğunu konuşmuş. Ve gökteki parlak yıldız, her gece Ali’ye gülümsemeye devam etmiş.

Masal da burada bitmiş. 🌟