1. উঠ জ্বলাই ! (২০২৬)
2.হাহিঁ থাকিবি ! (২০২৫)
3. ইতি ! (২০২৫)
4. তুমি ! (২০২৫)
5. বুকুৰ হেচাঁ ! (২০২৫)
6. বুকু ! (২০২৫)
7. এৰি যোৱা ! (২০২৫)
8. ক'লা ডাৱৰ ! (২০২৩)
9. উদং আৱৰণ ! (২০২৪)
10. উলঙ্গ নিশাৰ আকাশ ! (২০২৩)
11. মৰমবোৰ ! (২০২৪)
1. উঠ জ্বলাই ! (২০২৬)
2.হাহিঁ থাকিবি ! (২০২৫)
3. ইতি ! (২০২৫)
4. তুমি ! (২০২৫)
5. বুকুৰ হেচাঁ ! (২০২৫)
6. বুকু ! (২০২৫)
7. এৰি যোৱা ! (২০২৫)
8. ক'লা ডাৱৰ ! (২০২৩)
9. উদং আৱৰণ ! (২০২৪)
10. উলঙ্গ নিশাৰ আকাশ ! (২০২৩)
11. মৰমবোৰ ! (২০২৪)
12. এই জীৱন ! (২০২৪)
13. উমি উমিকৈ জ্বলা জুইকুৰা ! (২০২৪)
14. গোপনে, সংগোপনে, নিৰৱে ! (২০২৪)
15. স্মৃতিৰ বৰষুণজাক ! (২০২৪)
16. মানুহে মানুহ খায় ! (২০২৪)
17. মই ! (২০২৪)
18. পথিক প্ৰেমিক ! (২০২৩)
19. চিগাৰেট ! (২০২৫)
20. তোমাৰ হোষ্টেলৰ সন্মুখত ! (২০২৪)
21. ঢৌ ! (২০২৫)
22. মেটমৰা হেপাহ ! (২০২৫)
23. আধৰুৱা ! (২০২৪)
উঠ জ্বলাই !
যদি মানুহ মানুহ হ'ল হয়।
কেৱল তেজ-মঙহৰ জীৱ এটি নহৈ
অনুভৱ-অনুভূতিবোৰ ৰাখিলে হয়।
তেতিয়া চাগৈ,
এই প্ৰেমিকৰ
এটি স্থায়ী ঠিকনা হল হয়।
আৰু,
কোনোবা তিনিআলিত উঠ জ্বলাই
মনৰ জুই নুমাব লগা নহল হয়।
ভৰ দুপৰীয়া কেতিয়াবা নিৰাশাত ওলাই যাওঁ
জীৱনৰ ব্যৰ্থতাবোৰৰ পৰা পলাবলৈ
মাজনিশা সাৰ নাপাবলৈ
আৰু সপোনত তেওঁক দেখি সুখ অনুভৱ নকৰিবলৈ।
ভৰ দুপৰীয়া কেতিয়াবা ওলাই যাওঁ
আৰু, আকৌ তিনিআলিত ওঠ জ্বলাও।
মোৰ ভিতৰৰ শিশুৰ মৃত্যুত
মই খবৰ নাপালোঁ।
তেওঁকে শিশু ভাবি, যৌৱনৰ মাতাল নগ্নতাত মই
মোৰ ভিতৰৰ শিশুক মাৰিলো।
মদবোৰ বেয়া, কিন্তু মই খাওঁ।
অপল সময় মই মোৰ ভিতৰৰ শিশুটিক লগ পাওঁ।
বাহিৰৰ আৱৰণ গুচাই
অলপ সময় কেৱল মই হও।
নাই, মানুহৰ একো নাই।
মানুবোৰ খালী।
সেয়ে Victor Dasয়ে পথে পথে দিয়ে গালি।
জয় জুবিনদা, লগ পাম।
আজি কালি ভিতৰৰ পৰা ময়ো খালী।
~ অংকুৰ গগৈ
হাহিঁ থাকিবি !
দুচকুৰে নিগৰা চকুলোৰে তুলে মনত পেলাইছোঁ।
হাহিঁ থকা মুখখন চকুপানীৰ মাজেৰে দেখা পাইছো।
য'তে থাক, ভালে থাকিবি।
হাহিঁ থাকিবি।
বগীবিলৰ কাষত তোক ধৰা হাতখনলৈ বৰ মনত পৰে।
দুখন হাতৰ মুঠিত মোৰ পৃথিৱীখন আছিল।
এতিয়া সকলোবোৰ শেষ,
আৰু, মোৰ বাবে একয়োই নাবাছিল।
কোনে নাজানো কিমান তোক ভাল পাব।
ভালপোৱাচ মোৰ দৰে উশাহবোৰ জানো দিব?
বৰকৈ মনত পৰে অ' তোলৈ
বুকুখন পাথক কৰি দিছোঁ।
বৰ বিষায় অ'!
ভালে থাকিবি।
হাহিঁ থাকিবি।
~ অংকুৰ গগৈ
ইতি !
মনৰ কোনো এক নিভৃত কোণত জীয়াই আছা তুমি।
দুভাগ ৰাতিৰ, নিস্তব্ধতাৰ আন্ধাৰত
বগা অশৰীৰীৰ দৰে, বাস্তৱতাৰ দেৱাল ভাঙি,
কল্পনাৰ বাটেৰে আহি, মোৰ মনৰ দুৱাৰত টুকুৰিয়াই থাকা তুমি।
বাহিৰৰ পৰা মাত দিয়া, "অংকুৰ দা? অ' অংকুৰ দা"
সীমাহীন ভালপোৱাই যেতিয়া উমান পাই
ইয়াৰো সময়সীমা আছে।
ভালপোৱাই তেতিয়া আত্মহননৰ পথ বাছে
নিজক মাৰে, আৰু চিৰদিনৰ বাবে অসীম হৈ পৰে।
ইচ্ছা কৰিলে প্ৰেম জীয়াই ৰাখিব পাৰি
কিন্তু প্ৰেম স্বতঃস্ফুত
ইয়াক ইচ্ছাৰ শক্তিৰে জীয়াই ৰখা মানে
ই মৃত।
আজি তুমি যতেই আছা।
তাত, মোৰ হাবিয়াসে ঢুকি নাপায়।
মোৰ ফোঁপোলা আকাশে তোমাক এতিয়া দেখাও নাপাই।
সেয়ে তুমি সুখী হোৱা।
আগুৱাই যোৱা।
ইতি অংকুৰ দা।
~ অংকুৰ গগৈ
তুমি !
আজি যদি তুমি থাকিলে হয়।
তোমাক কলো হয়, "বাটৰে শেষতে বাট চাওঁ তোমালৈ"
দুভাগ ৰাতি, নিজানে নিতালে তোমাক শুধিলোঁ হয়।
"মই নথকাৰ অনুভৱ যিদিনা হ'ব তোমাৰ! সিদিনা অশ্ৰু নিগৰিব নে কোৱা?"
অভিমানৰ তোপোলা ভাঙি,
তোমাৰ কাষত এপলক জীৰালো হয়।
চকুৰ পানী তুমি মচি দিবা বুলি, এপলক ৰৈ দিলো হয়।
~ অংকুৰ গগৈ
বুকুৰ হেচাঁ !
দূৰ কেৱল এই আকাশ নহয়, তুমিও
গভীৰ কেৱল এই নিশাটো নহয়,
মোৰ নিসংগতা আৰু মইও।
শব্দৰে বুজাব নোৱাৰা, অনুভৱবোৰে,
মনৰ পৰা মচিব নোৱাৰা স্মৃতিবোৰে,
আহি মোৰ বুকুত হেচা দিয়ে।
চুটি হৈ অহা মোৰ উশাহবোৰে,
তাৰে প্ৰমাণ দিয়ে,
মই পাহৰি যাম এতিয়া
মোক, তোক, বিশেষকৈ মোক।
নাপাবি আৰু মোক,
না সুখত,
না তোৰ গভীৰ দুখত।
দূৰ কেৱল এই আকাশ নহয়, এতিয়া মইও।
~ অংকুৰ গগৈ
(৩.৩৫ ৰাতিপুৱা)
বুকু !
পৃথিৱীত ইমানবোৰ বুকু
কিন্তু সুখৰ বুকু কেৱল এখন!
শান্তিৰ বুকু কেৱল এখন!
এই পৃথিৱীৰ সুখবোৰৰ অন্ততঃ
অলপ দুখ আহে।
এন্ধাৰৰ মাজত নিজৰ আপোনজনে হাত এৰি গুচি যায়।
তেতিয়া বুকু কপি উঠে, ওঠ শুকাই পৰে।
কিন্তু, এনেকুৱা দিন এটা আকৌ আহিব।
মোৰ নহয়, তোমাৰ।
তোমাৰ ৰাতিটো সেইদিনা বৰ দীঘল হ'ব।
সেইদিনা মগজুৰ বিপৰীতে মনটোৱে আঙুলি কেইটা চলাব।
এটা নম্বৰলৈ আপোনা-আপুনি বাৰ্তাবোৰ আহ পৰিব।
সমাজৰ ভয় ভাঙি, ভৰি দুখনে দৌৰিব।
এখন বুকুৰ শব্দবোৰ কাণত পেলাবলৈ।
এখন বুকুত মূৰ থৈ জিৰাবলৈ।
~ অংকুৰ গগৈ
এৰি যোৱা !
হয়তো এৰি যোৱাৰ বেদনাই এয়া।
আজি মই হিয়া ঢপলিয়াই এৰা পলৰিয়া।
যিদিনা তোমাৰ কাষলৈ আহিছিলোঁ,
ওখ বাটকটীয়া পথ দেখি ভাগৰিছিলোঁ।
আজি সেই বাটটোৱে আপোন,
আকৌ এবাৰ তোমাৰ কাষলৈ ঘূৰি আহিব পৰাটোৱে সপোন।
তোমাৰ সৈতে সেই ৰাতিবোৰ,
তোমাৰ সৈতে সেই দিনবোৰ,
খুব আছুটীয়া।
তুমি ৰাতি সপোন দি, দিনত পোহৰাই দিয়া।
হয়তো এৰি যোৱাৰ বেদনাই এয়া।
তোমাৰ বাবে সদায়ে হ'ব আকুল মোৰ এই হিয়া।
কথা দিলোঁ, এদিন আহিম আকৌ ঘূৰি,
তুমি বিচৰা ধৰণেৰে বনাই মোৰ ছবি।
বিদায় মাগিলে, সকলো শেষ নহয়।
চিৰন্তন প্ৰবাহিত এই জীৱনত,
যাত্ৰা কেতিয়াও নৰয়।
মই ঘূৰি আহিম আকৌ এদিন, লৈ অন্য পৰিচয়।
কিন্তু, এতিয়ালৈ বিদায়।
ইতি, তোমাৰ
গগৈ।
~ অংকুৰ গগৈ
ক'লা ডাৱৰ !
কোনে কয়, ক'লা ডাৱৰ বিভীষিকাৰ প্ৰতিক?
অসহ্য উত্তাপত নহয় জানো, ইয়ে প্ৰাণ জুৰুৱা, এজাক বৰষুণৰ ইংগিত!
ধুমুহা আহে, বান আহে, উদং কৰি যায় প্ৰজাক।
তথাপিও কাৰো যেন আক্ষেপ কোনো নাই।
ৰ'দে ৰদালে আকৌ ফাটি-ফুটি উলাই,
কেৱল এজাক ক'লা ডাৱৰ দেখা পাই।
কোনে কয়, ক'লা ডাৱৰ বিভীষিকাৰ প্ৰতিক?
ইয়ে প্ৰাণ দি যায়, সমগ্ৰ জাতিক।
~ অংকুৰ গগৈ
উদং আৱৰণ !
জীৱনটো ফুলৰ বাগিছা,
ফুলিলে ধুনীয়া,
নুফুলিলে ঘূণীয়া।
মোৰ জীৱনৰ মালি মই।
সাৰ দিলোঁ, যতন ল'লো,
শেষত ফুলবোৰ আনক গতাই আহিলোঁ।
মোৰ বাগিচালৈ এতিয়া আৰু পখিলা নাহে।
মৰহা পাপৰি দেখি সকলো আতৰে।
উৰ্বৰ কিন্তু উদং।
স্বচ্ছ কিন্তু আবৰণ।
~ অংকুৰ গগৈ
উলঙ্গ নিশাৰ আকাশ !
উলঙ্গ নিশাৰ আকাশ,
ক'ৰবাত যেন কোনোবা মুকলি।
চিঞৰ নুশুনি, চিঞৰা নেদেখি,
অপৰাধ, কেৱল অপৰাধ।
ফেঁচাৰ চকু, এন্ধাৰত চাফা
কেৱল যেন অপেক্ষা,
উলঙ্গ এই নিশা।
উলঙ্গ, কেৱল উলঙ্গ নিশাৰ আকাশ।
~ অংকুৰ গগৈ
১১/০৭/২০২২
সময়: নিশাৰ ১২:৩১
মৰমবোৰ !
মৰমবোৰকটো তুমি ভগাব নোৱাৰা।
সেয়ে মই দাবী নকৰিলোঁ।
দিঠকতটো তোমাক নিজৰ কৰিব নোৱাঁৰো,
সেয়ে সপোনতে আপোন কৰিলোঁ।
কোনোবা এদিনা মোলৈ মনত পৰিলে
দূৰৈৰ আকাশলৈ চাবা,
জোনাকৰ পোহৰত হয়তো মোকে পাবা।
ক'ত, কেতিয়া আকৌ মনেৰে লগ হ'ম নাজানোঁ
কিন্তু সৰি পৰা পাতবোৰত এতিয়া তুমি মোকে পাবা।
কিয়, এনেকৈয়ে সপোনবোৰ ভাগে।
হয়তো, ইয়াৰে নামে জীৱন চাগে।
~ অংকুৰ গগৈ
এই জীৱন !
এই জীৱন, তোৰ ৰ'দে বৰকৈ দাকিছে,
অথচ পোহৰৰ স্বাৰ্থত মই সহ্য কৰোঁ।
এই জীৱন, তোৰ বৰষুণে বৰকৈ ভিজাইছে,
অথচ সেউজৰ স্বাৰ্থত মই সহ্য কৰোঁ।
মই বোৱতী নৈৰ সোঁত চাবলৈ অহা!
নৈৰ বুকুত, সোঁতৰ বিপৰীতে তয়ে মোক ঠেলা।
এই জীৱন পাহাৰে থেকেচা, পাথৰে খুন্দা,
দেখিয়ো কিয় চকু মুদা?
এই জীৱন, তই যদি কচুপাতৰে পানী
কচুত প'ৰনো কিয়?
নিয়ৰ হৈ, দুবৰিৰ মূৰত,
ৰ'দৰ জেলেঙনিত নিজিলিক কিয়?
বিফলতাৰ কেনভাচত তই দিয়া দাগবোৰে
এতিয়া ছবিৰ ৰূপ লৈছে।
চিটিকি পৰা ৰঙবোৰক ছবিখনেই সামৰিছে।
এই জীৱন, তই এনেকৈয়ে শেষ নহবি,
ছবিখনৰ মানুহটোক এবাৰ জীয়াই যাবি।
~ অংকুৰ গগৈ
উমি উমিকৈ জ্বলা জুইকুৰা !
তোমাৰ বুকুত উমি উমিকৈ জ্বলা জুইকুৰা, ময়ে জ্বলোৱা।
তুমি যে কোৱা চিন্তাৰ ধোৱাই আৱৰি আছে, সেয়া তাৰে প্ৰমাণ।
এবুকু মৰম ল'বলৈ মই মোৰ হৃদয় খুলি ৰাখিছোঁ।
সেই মৰম, তুমি দিলেই দুৱাৰ বন্ধ কৰি তোমাক সামৰি ৰাখিম বুলি ভাবিছোঁ।
মই এই পৃথিৱীত আছোঁ যেতিয়ালৈকে
তুমি মোক পাবা কাষত, তেতিয়ালৈকে।
কান্দিবা তুমি, হহোৱাম মই
চকুৰ পানী একে হ'ব।
কিন্তু দুখ আঁতৰি সুখ আহিব।
কিয় জানো তুমি ভয় কৰা?
মইতো কথা দিলোঁ তুমি কইনা, মই দৰা।
লক্ষ্য সুখৰ সংজ্ঞা, দুয়ো এক হোৱা।
মাথো তুমি মোক এবাৰলৈ কথা দিয়া।
মোৰ জীৱনটো তোমাক দিলোঁ।
তোমাৰ প্ৰেমৰ সাগৰত মই সচাকৈয়ে ডুব গলো।
সেই সাগৰৰ পৰা মোক উঠাই আনা
নহলে মৃত দেহ পানীত যে উপঙে তুমিটো জানা।
তোমাৰ বুকুত উমি উমি জ্বলা জুইকুৰা, ময়ে জ্বলোৱা।
তোমাৰ বুকুত উমি উমি জ্বলা জুইকুৰা, ময়ে জ্বলোৱা।
~ অংকুৰ গগৈ
গোপনে, সংগোপনে, নিৰৱে !
কেতিয়াবা এনেকৈয়ে ভাল লাগে।
গোপনে ৰাখি,
সংগোপনে সাঁচি,
নিৰৱে ভাল পায়।
ভাল পোৱাৰ উমান, অনুমান কৰিয়েই ভাল লাগে।
বৰ্তমান মই প্ৰেমৰ ইউটোপিয়াত চাগে।
প্ৰত্যাখ্যানলৈ মই ভয় কৰোঁ।
কাৰণ, তোমাক হেৰুৱাব নোৱাৰোঁ।
ভাল পাবলৈ চাকৰি, ডিগ্ৰী, টকাটো নালাগে।
চকুৱে দেখে, হৃদয়ে বিচাৰে,
নিজৰ কৰিবলৈ হাজাৰবাৰ মগজুত খুন্দা মাৰে।
ই কেৱল তোমাক আনৰ হোৱাটো নিবিচাৰে।
মই ভাল পাওঁ তোমাক।
গণিতত কলে অসীমলৈ,
বাকী ৰোৱা জীৱনলৈ।
কেতিয়াবা এনেকৈয়ে ভাল লাগে।
গোপনে ৰাখি,
সংগোপনে সাঁচি,
নিৰৱে ভাল পায়।
~অংকুৰ গগৈ
স্মৃতিৰ বৰষুণজাক !
যোৱা নিশা, বৰষুণ জাক নামি অহা মই গম নাপালোঁ।
সেয়ে, পুৱাই নিয়ৰৰ টোপালবোৰকে বুটলিলো।
বৰ বেছিকৈও বুটলিব নোৱাৰিলোঁ,
টোপালবোৰ ৰ'দে উৰুৱাই লৈ গ'ল।
তোমাৰ স্মৃতিবোৰো কেতিয়াবা এনেকৈয়ে বৰষুণ হৈ নামি আহে,
আৰু মোক তিয়াই, টোপালবোৰ এৰি যায়।
সেই তেতিয়াই, হৃদয়ৰ কথাবোৰ মুখৰে শব্দ হৈ নিগৰা দিয়া হ'লে,
আজিৰ এই বৰষুণজাকত মই নিতিতো।
শুকুলা আকাশৰ হেঙুলীয়া পোহৰত,
লগ পোৱাই নহ'ল।
নদীৰ কাষত, মলয়া বতাহত,
মেঘালী তোমাৰ চুলিতাঁৰিও দেখা নহ'ল।
মই জানো, তুমি মোৰ নহয় কোনো ক্ষণত,
কিন্তু তুমি মোৰ,
পৰজনমৰ কোনো এক শুভ লগনত।
~ অংকুৰ গগৈ
মানুহে মানুহ খায় !
মানুহে মানুহ খায়।
খকুৱা মানুহে, জীয়াই জীয়াই খায়।
কেতিয়াবা হেপাঁহবোৰ, কেতিয়াবা আশাবোৰ।
মানুহে মানুহ খায়।
মানুহৰ ভোক আছে,
অৰ্থৰ-স্বাৰ্থৰ, লোভৰ-পাপৰ।
চলনাময়ী মানুহে জাল পাতে
জালত পৰিলে মিঠাকৈ মাতে।
মানুহে ভিতৰি পিশাচ পোহে
বাহিৰে মোহিনী চিত্ৰ আকে।
অন্ধকাৰ কোলাহলৰ মাজত আছিলোঁ
পোহৰ বিচাৰি মানুহৰ হাত ধৰিলোঁ,
ইহঁতে ঠেলিলে-হেঁচিলে, হানিলে-খুঁচিলে।
ঠিকনা মোৰ নিজানৰ নিৰ্জনতাত কৰি পেলালে।
সেয়ে মানুহে মানুহ খায়।
খকুৱা মানুহে, জীয়াই জীয়াই খায়।
~ অংকুৰ গগৈ
মই !
মই থাকো নে নাথাকোঁ
কি পাৰ্থক্য আছে?
মই কওঁ নে নকওঁ
কোনে শুনি আছে?
সকলো দুৱাৰ, সকলো খিৰিকী জপাই,
মই মোক বিচাৰি ফুৰিছোঁ।
শৰীৰ এটা, মগজু এটা, যুদ্ধ হেজাৰ মই অকলে যুঁজিছো।
মন খুলি হাহিঁবলৈ পাহৰিছোঁ।
বতাহৰ গুণগুণনি নুশুনা হৈছোঁ।
বৰষুণৰ চেচাঁ টোপালবোৰ অনুভৱ নকৰা হৈছোঁ।
মই মোক বিচাৰি ফুৰিছোঁ।
সমাজৰ দুৰ্বাৰ হেপাহ,
মই মোক পাহৰি, সমাজৰ দৰে হওঁ।
কিন্তু কোনে বুজাব এই সমাজক;
ময়ে ৰুদ্ৰ, ময়ে কৃষ্ণগহ্বৰ, ময়ে কল্কি।
মই আকৌ ঠনঠনকৈ অংকুৰিত হম,
মাটি ফুটি হেপাহবোৰৰ সৈতে আৱিষ্কাৰ হম,
মই যুদ্ধৰ দাগবোৰ এদিন সকলোকে দেখাম,
যেতিয়া মই মোক বিচাৰি পাম।
~ অংকুৰ গগৈ
পথিক প্ৰেমিক !
তুমি শুনিলা নে নাই মই নাজানোঁ।
তুমি বুজিলা নে নাই মই সেয়াওঁ নাজানোঁ।
কিন্তু মই কৈছিলোঁ,
কোৱাৰ আগতো মই এবাৰ আকৌ কৈছিলোঁ।
মই পাহাৰ, সাগৰ, আকাশৰ কবিতা লিখিব নাজানোঁ।
মই ফুল, পখিলাৰ সৈতে তুলনা কৰিবও নাজানোঁ।
মই আচলতে প্ৰেমৰ স্তবকবোৰো বুজি নাপাওঁ;
মই এজন পথিক প্ৰেমিক,
সৰা পাতবোৰৰ মাজে মাজে গৈ তোমাৰ সৈতে খুন্দা খোৱা,
খুন্দা খাই তোমাক ভাল পাওঁ বুলি কোৱা।
মই সেই নৈতিক প্ৰেমিক।
তুমি শুনিলা নে নাই মই নাজানোঁ।
কিন্তু মই কৈছিলোঁ।
~ অংকুৰ গগৈ
চিগাৰেট !
চিগাৰেটৰ ধোৱাবোৰ বগা কিয় জানা?
ভিতৰলৈ যোৱা ধোৱাবোৰে
বাহিৰলৈ উলিয়াই আনে, মোৰ আত্মা।
য'ত তুমি নাই, আছে কেৱল
মোৰ চেতনা।
~ অংকুৰ গগৈ
তোমাৰ হোষ্টেলৰ সন্মুখত !
তোমাৰ হোষ্টেলৰ সন্মুখত কোনোবা এদিনা মই ৰাতিপুৱাৰে পৰা বহিম,
যেতিয়া লৈকে সকলোৱেই নাজানিব তুমি যে মোৰ মই তাতে বহি কবিতা ৰচিম।
মই আহিলে তুমি যেনেকৈয়ে থাকা তেনেকৈয়ে উলাই আহিবা।
মোৰ ওচৰলৈ আহি, মোৰ পৰা কেৱল মৰমৰ দাবী কৰিবা।
ৰাতি ষ্ট্ৰীট লাইটোৰ কাষত আমি যেতিয়া কথা পাতোঁ
মোৰ এনে লাগে
জোনাকী পৰুৱাই আমাৰ কথাবোৰ শুনি থাকে আৰু সিহঁতো প্ৰেমত পৰে।
আকাশে মেঘ ফালি, বৰষুণ নমাই আনিব খুজে।
আৰু মলয়া বতাহে দুয়োকে চুই, আমাৰ প্ৰেমৰ সাক্ষী হ'ব বিচাৰে।
তুমি যে কেতিয়াবা কোৱা, "বেছি হৈছে দেই"
মোৰ এনে লাগে, অধিকাৰে মোক শাসন কৰিছে।
আৰু সেই শাসনে মোক তোমাৰ কৰিছে।
তোমাক কোনোবা এদিনা এনেকৈয়ে ঘৰৰ পদূলিৰ পৰা আগবঢ়াই আনিম,
যুগ্মজীৱনৰ শপত লৈ আমাৰ পৃথিৱীখন পোহৰ কৰিম।
সেই পৃথিৱীত তোমাক ইমানে মৰম দিম,
তোমাৰ সপোনক মই দিঠকৰ ৰূপ দিম।
কেতিয়াবা মোৰ এনে লাগে, তুমি আঁতৰি যাবা,
বহু দূৰ, সুদূৰ।
আৰু ৰৈ যাম মই, লৈ এখন বুকু বহু গধুৰ।
মই জানোঁ, গোপনে তুমিয়ো মোৰে হ'ব খুজা,
কিন্তু সময়ৰ ষড়যন্ত্ৰত তুমি এতিয়া কেৱল নিজক বিচাৰা।
আমি এদিন এনেকৈয়ে অচিনাকিৰ পৰা চিনাকি হৈছিলোঁ।
ভয় লাগে মোৰ
আকৌ যদি কেতিয়াবা চিনাকিৰ পৰা অচিনাকি হৈ পৰোঁ।
কিন্তু তথাপিও
তোমাৰ হোষ্টেলৰ সন্মুখত কোনোবা এদিনা মই ৰাতিপুৱাৰে পৰা বহিম,
যেতিয়া লৈকে সকলোৱেই নাজানিব তুমি যে মোৰ মই তাতে কবিতা ৰচিম।
~ অংকুৰ গগৈ
ঢৌ !
পুখিৰীৰৰ পানীৰ দৰে মই শান্ত হৈ থাকিব নোৱাৰোঁ।
বুকুত সাগৰ পুহি ৰাখিছো, ঢৌবোৰক মই ৰখাব নোৱাৰোঁ।
মোৰ বুকুৰ বেথা সকলোৱে নুবুজিব।
লোণীয়া পানী মুখত পৰিলেই আঁতৰি যাব।
ভগৱানক খাটিছিলোঁ, মোক ভিতৰৰ পৰা মজবুট কৰি তুলা।
তেওঁ যে মোক ভিতৰৰ পৰা ভাঙি, ন-ৰুপ দিব মই ভবা নাছিলোঁ।
এতিয়া মোৰ পাথৰবোৰ কোমল যেন অনুভৱ হয়।
সৌসিদিনা কলিজাখন পাথৰত ৰাখোতে পাথৰ ভাঙি পৰোতেও মই আচৰিত নহয়।
দুবৰি বনৰ আগত লাগি থকা পানী ভাল পোৱা মানুজনে
এতিয়া বানপানী ভাল পায়
কাৰণ হ্ৰদয় ভাঙি যোৱা দুখবোৰক,
কেৱল বানপানীৰ দ্বাৰা বুজাব পৰা যায়।
মই আগৰ দৰে হৈ থকা নাই
কাৰণ বিচৰাটো মই পোৱাই নাই
মই মোক ঘূৰাই পাবও বিচৰা নাই
কাৰণ সি সকলোকে জোখতকৈ বেছি ভাল পায়।
এতিয়া মই ভিতৰি পিষাজ পুহু
আৰু বাহিৰে মোহিনী চিত্তও আকো।
সেয়ে মোৰ কাষৰ প্ৰতিটো মানুহক মই সাৱধান কৰোঁ।
সাৱধান! সাৱধান! সাৱধান!
মই অংকুৰ দানৱ আহিছোঁ বুলি চিয়ৰো।
~ অংকুৰ গগৈ
মেটমৰা হেপাহ !
মেটমৰা হেপাহবোৰক আজি জ্বলাই দিলোঁ।
চিগাৰেটৰ ধোৱাত উৰুৱাই দিলোঁ।
চিগাৰেটৰ বগা ধোঁৱাবোৰ বহুতে নাজানে
মানুহৰ আত্মা।
বগা, অশৰীৰী!
ইয়াক উলিয়াই আনি আজি প্ৰশ্ন কৰিম।
হয় তৰিম নহয় মৰিম।
হেপাহ নো কি?
আকৌ জগাই তুলিম
জীৱন নো কি?
আকৌ জীয়াই তুলিম।
মেটমৰা হেপাহবোৰক আজি জ্বলাই,
তোক পাহৰি, তই দিয়া কোঠাৰঘাটবোৰ, জীয়াই ৰাখিম।
মেটমৰা হেপাহবোৰক আজি জ্বলাই,
চিগাৰেটৰ ধোৱাত উৰুৱাই দিম।
~ অংকুৰ গগৈ
আধৰুৱা !
এতিয়া আৰু মই উভতি নাযাওঁ!
উভতি গলে তুমি দুমুজাত পৰা।
মই তোমাক জীৱনৰ আলিদোমোজাত ৰাখিব নোৱাৰোঁ।
প্ৰেম কৰিছিলোঁ, ঘূৰাই আনিব নোৱাৰোঁ।
মোৰ চকুলু কোনোদিনে সৰি পৰা নাই।
আজি অশ্ৰুসিক্ত নয়নে বুকুৰ বেঠা বান্ধি ৰাখিব পৰা নাই।
কবি নাছিলোঁ মই কোনো কালে।
তোমাৰ অভিনৱে মোক কৰি পেলালে।
কবি নাছিলোঁ মই কোনো কালে।
তোমাৰ অনুপস্থিতিয়ে মোক মোৰ পৰা কাঢ়ি নিলে।
আধৰুৱা প্ৰেম এনেকুৱাই হৈ বুলি জনা হ'লে।
মই তোমাৰ ফিৰফিৰিয়া চুলিখিনিলৈ চাই, হেৰাই নগলো হয়।
বেৰিয়াল দাতৰ, হাহিঁয়ে কপোৱা উঠ দুপাৰি দেখি
চকু দুটা মুদি, আবাহন তোমাৰ আহুতি দিলো হয়।
মোৰ জীৱনটো তোমাক দিছিলোঁ।
তোমাৰ প্ৰেমৰ সাগৰত মই ডুব গৈছিলোঁ।
সেই সাগৰৰ পৰা তুমি মোক উদ্বাৰ কৰিব নোৱাৰিলা,
এই মৃত দেহ এতিয়া পানীত যে উপঙিব তুমি ভালকৈ জানা।
এতিয়া আৰু শুকুলা আকাশৰ হেঙুলীয়া পোহৰত,
আকৌ লগ পোৱা নহ'ব।
নদীৰ কাষত, মলয়া বতাহত,
তোমাৰ মেঘালী চুলিতাঁৰিও দেখা নহ'ব।
কাৰণ!
মৰমবোৰকটো তুমি ভগাব নোৱাৰা।
সেয়ে মই দাবী কৰিব নোৱাৰোঁ!
দিঠকতটো তোমাক নিজৰ কৰিব নোৱাঁৰো,
সেয়ে এতিয়া সপোনতে আপোন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ।
কোনোবা এদিনা মোলৈ মনত পৰিলে
দূৰৈৰ আকাশলৈ চাবা,
জোনাকৰ পোহৰত হয়তো এতিয়া তুমি মোকে পাবা।
ক'ত, কেতিয়া আকৌ মনেৰে লগ হ'ম নাজানোঁ
কিন্তু সৰি পৰা পাতবোৰত এতিয়া তুমি কেৱল মোকে পাবা।
ঠুনুকাটো নাছিল মোৰ সপোনবোৰ!
তোমাৰ অনিশ্চয়তাৰ ঘুণে মোৰ সপোনবোৰ খালে।
এতিয়া আগৰ মানুহটোক মই ঘূৰাই আনিব পৰা নাই,
কাৰণ, আঘোণৰ আৱেলিত পুৱতিৰ ৰ'দ আজিলৈকে কোনেওঁ দেখা নাই।
তোমাৰ মনত আছেনে?
মই কৈছিলোঁ
তোমাৰ হোষ্টেলৰ সন্মুখত কোনোবা এদিনা মই ৰাতিপুৱাৰে পৰা বহিম,
যেতিয়া লৈকে সকলোৱেই নাজানিব তুমি যে মোৰ মই তাতে বহি কবিতা ৰচিম।
মই আহিলে তুমি যেনেকৈয়ে থাকা তেনেকৈয়ে উলাই আহিবা।
মোৰ ওচৰলৈ আহি, মোৰ পৰা কেৱল মৰমৰ দাবী কৰিবা।
মনত আছেনে তোমাৰ
ৰাতি ষ্ট্ৰীট লাইটোৰ কাষত আমি যেতিয়া কথা পাতিছিলোঁ
মোৰ এনে লাগিছিল,
জোনাকী পৰুৱাই আমাৰ কথাবোৰ শুনিছিল আৰু সিহঁতো প্ৰেমত পৰিছিল।
আকাশে মেঘ ফালি, বৰষুণ নমাই আনিব খুজিছিল।
আৰু মলয়া বতাহে দুয়োকে চুই, আমাৰ প্ৰেমৰ সাক্ষী হ'ব বিচাৰিছিল।
তুমি যে কেতিয়াবা কৈছিলা, "বেছি হৈছে দেই"
মোৰ এনে লাগিছিল, অধিকাৰে মোক শাসন কৰিছে।
আৰু সেই শাসনে মোক তোমাৰ।
সেয়ে মই কওঁ
তোমাৰ বুকুত উমি উমিকৈ জ্বলা জুইকুৰা, ময়ে জ্বলোৱা।
তুমি যে কোৱা চিন্তাৰ ধোৱাই আৱৰি ধৰিছে, সেয়া তাৰে প্ৰমাণ আছিল।
এবুকু মৰম ল'বলৈ মই মোৰ হৃদয় খুলি ৰাখিছিলোঁ।
সেই মৰম, তুমি দিলেই দুৱাৰ বন্ধ কৰি তোমাক সামৰি ৰাখিম বুলি ভাবিছিলোঁ।
কেতিয়াবা মোৰ এনে লাগিছিল, তুমি আঁতৰি যাবা,
বহু দূৰ, সুদূৰ।
আৰু ৰৈ যাম মই, লৈ এখন বুকু বহু গধুৰ।
মই জানোঁ, গোপনে তুমিয়ো মোৰে হ'ব খুজা,
কিন্তু সময়ৰ ষড়যন্ত্ৰত তুমি এতিয়া কেৱল নিজক বিচাৰা।
মই জানিছিলোঁ, তুমি মোৰ নোহোৱা কোনো ক্ষণত,
কিন্তু তুমি মোৰ,
পৰজনমৰ কোনো এক শুভ লগনত।
সুখেৰে থাকা
মনত পৰিলে, একেবাৰে নাকান্দিবা।
স্মৃতিৰ ফাকেৰে গৈ, মোৰ হৈতে এবাৰ হাহিঁবা।
আধৰুৱা প্ৰেমৰ, ইয়াতে অকাল মৃত্যু।
কিয়, এনেকৈয়ে সপোনবোৰ ভাগে।
হয়তো, ইয়াৰে নামে জীৱন চাগে।
~ অংকুৰ গগৈ