Embedded Files
I after AI
Η τεχνητή νοημοσύνη ήρθε με ορμή και ήρθε για να μείνει.
Η ομάδα τέχνης Γη-Νέκυια , με την χαρακτηριστική εμμονή της στην λεπτομερή και χειροποίητη απεικόνιση ψυχικών και συμβολικών συμβάντων, ψάχνει το νόημά της μετά το ΑΙ.
Τί θα συμβεί αν οι εξωπραγματικές εικόνες, οι παραχθείσες μέσω της τεχνητής νοημοσύνης αντιμετωπιστούν ως ένα ζωντανό πεδίο δημιουργικότητας με άπειρες δυνατότητες και άγνωστες, απρόσμενες συνέπειες;
Η Λαμπρινή Μποβιατσου και η Ισμήνη Μπονάτσου που εκπροσωπούν στη φετινή διοργάνωση την ομάδα Γη-Νέκυια, θα επιχειρήσουν να υλοποιήσουν το ψηφιακό, το άυλο, να το οραματιστούν, να το σχεδιάσουν, να το ζωγραφίσουν, να το πλάσουν, να το κόψουν, να το διπλώσουν, να το ράψουν, να το φορέσουν.
Κατά τον Άρθουρ Κέσλερ στην «Πραξη της Δημιουργίας», το νέο δημιουργείται όταν δύο φαινομενικά ασύνδετες και ήδη υπάρχουσες συνθήκες, λέξεις, πράγματα, έρθουν σε επαφή.
Είναι πια αντιληπτό ότι η τεχνητή νοημοσύνη βασίζεται σε ήδη υπάρχουσες πληροφορίες του ανθρώπινου νου που συνδυάζοντάς τις επιτυγχάνει την έκπληξη και την αισθητική απόλαυση.
Η Λαμπρινή Μποβιατσου και η Ισμήνη Μπονάτσου συνδυάζουν το υλικό με το άυλο, το απτό με το ψηφιακό, το δισδιάστατο με το ολόγλυφο και τελικά με το ίδιο τους το σώμα, μέσα σε συγκεκριμένο χρόνο και σε συγκεκριμένο χώρο, φέρνοντας τα σε διάδραση με τον θεατή που είναι πάντα το ζητούμενο και ο αποδέκτης τους.
“I after AI”
ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΜΠΟΒΙΑΤΣΟΥ
Η συνεισφορά μου στην κοινή μας έρευνα με την Ισμήνη Μπονάτσου είναι μία εξωτερίκευση της αγωνίας μου για το μέλλον της εργασίας του εικαστικού καλλιτέχνη.
Οι παραμορφώσεις της μορφής που παρουσιάζω, θυμίζουν τις αντανακλάσεις που συνηθίζω να ζωγραφίζω επάνω σε μεταλλικά αντικείμενα καθημερινής χρήσης, είναι όμως αποκομμένες από το φόντο τους, έχουν αποκτήσει δική τους ανεξάρτητη υπόσταση.
Θέλησα, στον αντίποδα της τεχνητής νοημοσύνης να πραγματοποιήσω έργα με έντονη υλικότητα. Πράγματι οι μορφές που προέκυψαν είναι τρισδιάστατες στην υπερβολή τους και συνειδητά υπερφορτωμένες. Το κεφάλι ειδικά που είναι και αυτοπροσωπογραφία μου, ανάγλυφο και επιζωγραφισμένο με τα μεγάλα του μάτια, μοιάζει σαστισμένο όντας κυριολεκτικά γεμάτο έτοιμα μεταλλικά αντικείμενα όπως γρανάζια, μεταλλικές σφαίρες κ.α. Ανάμεσά τους και το λιωμένο ρολόι του Σαλβαδόρ Νταλί, σαν αναφορά, τιμής ένεκεν σε έναν από τους καλλιτέχνες που με έχουν επηρεάσει, αλλά και σαν δήλωση για την πρακτική στην οποία βασίζεται το AI, τη χρήση έτοιμων εικόνων των καλλιτεχνών σε μία άπειρη συνδυαστική δυνατότητα. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν διαχωρίζει το προσωπικό ύφος του τάδε καλλιτέχνη από του δείνα, ούτε αναφέρει τις πηγές της εμπνευσής της γιατί πολύ απλά, δεν έχει δικό της. Και δεν έχει προσωπικό ύφος γιατί δεν είναι οντότητα. Είναι μία εφαρμογή.
ΙΣΜΗΝΗ ΜΠΟΝΑΤΣΟΥ
Στο κοινό μας έργο με την Λαμπρινή Μποβιάτσου “I after AI” εστιάζω περισσότερο στη διαπίστωση ότι το AI είναι ένα καινούριο εργαλείο που έρχεται να εκφράσει το παλιό. Οι ιδέες και το περιεχόμενο, δηλαδή όσα οι άνθρωποι ζητούν από το ΑΙ να φτιάξει, παραμένουν τραγικά ίδια, προβλέψιμα και στερεοτυπικά. Το ΑΙ λειτουργεί ως ένα μαγικό ραβδάκι, που έρχεται να δώσει λύσεις σε προβλήματα μορφής και τεχνικής -που δεν κατέχουν οι άνθρωποι που το χρησιμοποιούν. Το αποτέλεσμα σε μερικές περιπτώσεις γίνεται εξαιρετικά ενδιαφέρον όμως, λόγω της ανεπάρκειας του ΑΙ, αυτή τη φορά. Πίσω από τις φαινομενικά τέλειες και λουστραρισμένες εικόνες που φτιάχνει, ανακαλύπτεις τερατογεννήσεις που θυμίζουν το παιχνίδι “βρες το λάθος”. Θα χρησιμοποιήσω ακριβώς αυτήν την ιδιότητα των εικόνων του ΑΙ για να φτιάξω ένα έργο που σχεδόν τίποτα δεν θα έπρεπε να είναι έτσι.
Η εικαστική αναφορά μου στον Χούγκο Μπαλ λειτουργεί ως αντιστοίχηση του παραλογισμού των καιρών.
Page updated
Google Sites
Report abuse