Writing

—คุณคนนั้นบอกว่าร่มของฉันสวยที่สุด เพราะฉะนั้นห้ามออกจากร่มเด็ดขาด โลกข้างนอกไม่สวยหรอก ใต้ท้องฟ้าของโลก แปรปรวนและโหดเหี้ยม 

—หนูยอมให้เขากอด เขากอดเบา ๆ แต่กอดนานมาก ตัวเขาอุ่น กลิ่นเหมือนผ้าที่ยังไม่ได้ซัก แล้วก็สั่นนิดหน่อย “ขอกอดอีกได้ไหม?” เขายิ้มแล้ว แต่มันยังดูน่าสงสารอยู่ดี หนูเลยพยักหน้าหงึก หงึก

เขากอดนานมาก…

—ความคาดหวังเป็นอย่างนี้เอง เป็นทั้งไฟส่องและมือฉุดรั้ง ความคาดหวังเป็นอย่างนี้เอง พาดอยู่บนคอ ไม่สายจูงก็บ่วงรัด เส้นด้ายเหล่านั้นที่ผูกพันยุ่งเหยิงกันอยู่บนคอของเรา... จงอย่าคาดหวังต่อเรา ไม่ว่าด้วยเจตนาดีหรือร้าย จงอย่าคาดหวังต่อเรา ไม่ว่ามากมายหรือเพียงเล็กน้อย ปล่อยเราเป็นอิสระ แล้วเตือนเราด้วยว่าอย่าคาดหวังเช่นกัน อย่าคาดหวังต่อชีวิต

—คุณพูดว่าอย่างไรนะ? ที่นี่ไม่พูดกัน มีแต่เสียง แกร่ก แกร่ก แกร่ก ทำไมสั้นจัง เสียงหรือ? ชีวิตของฉันหรือ? คุณว่าอย่างไรนะ? ทำไมฉันถึงเศร้า? หนึ่ง สอง สาม ขนมปังหรือปาดปากกา ทำไมต้องวาด ฉันหิวแล้ว ต้องไขลานแล้ว 

—แม้แต่ตอนที่ตายแล้วฉันก็ยังต้องอดทนรออย่างทุกข์ทรมานอีกหรือ!? ฉันต้องรอไปอีกนานสักแค่ไหนกันเล่า ตอนนี้ต่อให้ยมทูตตนนั้นจะมาก้มโค้งหรือคุกเข่าขอโทษขอขมาที่ช้าสายอย่างไรฉันก็จะทำเป็นโมโหโกรธา สีหน้าฟึดฟัดไม่ฟังเหตุผลใดใดให้ดู! 

—อานัมสดับฟังคำสั่งของพระเจ้าแล้วทรุดตัวลงนั่งเคารพก้มรับ เมื่อนั้นบ่าและใจที่วูบไหวก็แยกห่างจากพระหัตถ์ ความกลัวสถิตอยู่ตรงระยะห่างนั้น ดั่งเช่นพระองค์ที่สถิตอยู่ตรงความคะนึงถึงตัวพระองค์เอง