Sanırım bu tabağa ilk göz ağrım diyebilirim. Atölyemi yeni kurmaya başladığım dönemde aldığım ilk malzemelerle yapmıştım. Sadece başlamıştım. İlk denememdi. Sonucunun ne olacağı hakkında en ufak bir fikrim dahi yoktu. Bir kurbağa yapmak istemiştim ve sonuç bu oldu. İyi ki de öyle oldu.
Hayatıma hoş geldiniz, bay kurbağa.
Bu tabak tamamen plansızca başladı. Bir telefon görüşmesindeydim ve oldukça kötü bir sohbetti. Bahsedilen sorunlar beni gerçekten öfkelendirmişti. O sırada da yine atölyemdeydim. Masamda oturup telefonla konuşurken hemen önümdeki seramik hamuruna modelaj aletlerimden biriyle fark etmeden delikler açmıştım. Telefonu kapatıp boşluğa düştüğüm vakit fark ettiğim deliklerdi bunlar.
O sebeple bu tabak bana en kötü anlar için dahi zamanın olması gerekeni yaşattığını hatırlatır; en güzel günler için... Bahar gibi.
Karşılaştığım bir asma ağacından küçük bir yaprak koparıp hikâyeyi başlatmış oldum.
Gerisi sadece tütsülü bir an meselesi...
Bir kitabın uğuru nedir?
Vaktinde açan çiçekleri topraktan kopardığım bir anın seramik hamurundaki gölgesiydi belki de bu tabak.
Çiçeğin sonsuza dek yaşamasını istedim.
Ya da tabağın ömrü ne kadarsa...
Bazı yüzükler için sonsuz parmaklar...
Bir kutuya saklansanız, bu kutu ne olurdu? Peki bir kutu olsanız, nereye saklanırdınız?