بعد از بازگشت از محرومیت، کانتونا باز هم منچستریونایتد را به قهرمانی رساند. او در فصل 1995-96 و 1996-97، کاپیتان تیم شد و در هر دو فصل، آنها را به قهرمانی لیگ رساند. اما درست زمانی که در اوج بود، در سال 1997، بهطور ناگهانی از فوتبال خداحافظی کرد. در حالی که فقط 30 سال داشت و میتوانست چند سال دیگر بازی کند، کانتونا تصمیم گرفت که فوتبال را کنار بگذارد و وارد دنیای سینما شود.
بعد از بازنشستگی، کانتونا به دنیای هنر و سینما روی آورد. او در چندین فیلم بازی کرد و حتی در تئاتر هم فعالیت داشت. همچنین به نقاشی و عکاسی علاقه پیدا کرد و حتی برخی از آثارش در نمایشگاههای هنری به نمایش درآمدند.
با این حال، او هرگز از فوتبال دور نشد. در سالهای بعد، چندین بار پیشنهاد مربیگری داشت، اما ترجیح داد که در فوتبال، نقش یک اسطوره باقی بماند. جمله معروف او پس از خداحافظی هنوز هم در یادها مانده است:
"وقتی مرغهای دریایی در کنار قایق ماهیگیری پرواز میکنند، به این دلیل است که فکر میکنند ساردینها به دریا انداخته خواهند شد."
این جمله، مثل شخصیت خود کانتونا، پر از رمز و راز بود و به یکی از عجیبترین جملات تاریخ فوتبال تبدیل شد!
اریک کانتونا فقط یک فوتبالیست نبود، او یک نماد، یک شاعر و یک شورشی بود که هرگز از بیان نظراتش نترسید. او کسی بود که به منچستریونایتد روحیه قهرمانی بخشید و پایهگذار دوران طلایی این باشگاه شد. بسیاری از بازیکنان بزرگ، از جمله زلاتان ابراهیموویچ و کریستیانو رونالدو، از او به عنوان یکی از الهامبخشترین شخصیتهای فوتبال یاد کردهاند.
کانتونا شاید کمتر از آنچه که میتوانست، بازی کرد، اما تأثیری که بر فوتبال گذاشت، فراتر از تعداد گلها و جامهایش بود. او هنوز هم یکی از کاریزماتیکترین شخصیتهای تاریخ فوتبال است؛ مردی که فوتبال را با هنر و فلسفه ترکیب کرد و ثابت کرد که یک بازیکن، میتواند چیزی بیشتر از یک ورزشکار باشد.