دهه ۲۰۰۰ برای انگلستان همراه با ظهور نسلی بود که بسیاری آن را بهترین ترکیب تاریخ این کشور می‌دانند. حضور بازیکنانی چون استیون جرارد، فرانک لمپارد، پل اسکولز، ریو فردیناند و وین رونی باعث شد انتظارات به اوج برسد. اما اختلاف‌های تاکتیکی و عدم هماهنگی میان ستاره‌ها سبب شد این نسل هرگز جامی به دست نیاورد. این ناکامی هنوز هم یکی از بزرگ‌ترین بحث‌ها میان کارشناسان و هواداران است.

با آمدن گرت ساوت‌گیت، فوتبال انگلستان وارد فصلی تازه شد. او با اعتماد به جوانانی چون هری کین، رحیم استرلینگ، جود بلینگهام و بوکایو ساکا توانست تیم را به نیمه‌نهایی جام جهانی ۲۰۱۸ و فینال یورو ۲۰۲۰ برساند. هرچند هنوز جامی در کارنامه‌اش نیست، اما انگلیسی‌ها دوباره به تیم‌شان ایمان آورده‌اند و ساوت‌گیت به نمادی از ثبات و آینده‌نگری در فوتبال ملی بدل شده است.

امروز تیم ملی انگلستان با ترکیبی از استعدادهای جوان و تجربه بازیکنان باتجربه یکی از مدعیان اصلی تورنمنت‌های آینده محسوب می‌شود. هواداران همچنان رؤیای تکرار ۱۹۶۶ را در سر دارند و رسانه‌ها هر بار با شعار "فوتبال به خانه برمی‌گردد" فضای جامعه را تحت تأثیر قرار می‌دهند. پرسش بزرگ اینجاست که آیا این نسل می‌تواند طلسم نیم‌قرنی را بشکند و جام دوم را به خانه بیاورد یا حسرت‌ها همچنان ادامه خواهد داشت؟