Embedded Files
Rara avis
Κάθε αντίσταση σου, να σβήσω με δάκρυα
Αλμύρα και έρωτας σε κάθε φιλί.
Κάθε άρνηση θα σβήσει αργά,
σταγόνα που κυλά μεθυστικά.
Λογισμοί πετούν στο δωμάτιο,
αρπακτικά με αιμοβόρα νύχια.
Ψάχνω τα μάτια που διώχνουν την καταχνιά,
φάρος αναμμένος παντοτινά σε πελάγη μαύρα.
Τα δικά σου μάτια.
Σκέψου να υπήρχαν μαύροι κύκνοι στην Ευρώπη…
Οι σώφρονες θα σε ΄στηναν στον τοίχο.
Θα γέλαγαν μαζί σου οι σοφοί.
Μα εσύ θα έλεγες μονάχα,
υπάρχουν μαύροι κύκνοι στην Ευρώπη
και η απάντηση θα ήταν η σιωπή.
Αυτή καρτερώ την επιβράβευση,
που κάποτε στην Ευρώπη,
έμαθαν οι ψεύτικοι φιλόσοφοι,
πως υπήρχαν τελικά.
Άραγε κατέβασαν τα μάτια
ή είπαν πως κάποιος τους γελά;
Έτσι, καρτερώ τα κατεβασμένα σου μάτια,
τα σβησμένα σου χείλη,
γεμάτα έκπληξη χωρίς εκείνο το μειδίαμα.
Σαν να ‘σαι ξάφνου εκεί στο 1697
όταν βρέθηκε ένα σπάνιο πουλί,
τόσο σπάνιο όσο ένας μαύρος κύκνος.
Δήμητρα Αναστασοπούλου Ζαχαράκη
Μικρό απόσπασμα από νέο βιβλίο
Δεν μπόρεσε ποτέ να συνηθίσει την μυρωδιά του χώρου, μία μυρωδιά που θύμιζε κλεισούρα αλλά στην πραγματικότητα ήταν μυρωδιά ούρων, ανθρώπινων ούρων. Μία μυρωδιά διαπεραστική, όχι ακριβώς ζωώδης, μάλλον εγκατάλειψης και παραίτησης. Δεν θα μπορούσε να έρχεται από έπιπλα, μιας που εκεί μέσα δεν υπήρχαν περιττά αντικείμενα ή διακοσμητικής χρήσης μπιμπελό και άλλα παρόμοια όπως συνηθίζεται στα σπίτια. Ήταν ένα είδος σπιτιού αφού οι ένοικοι περνούσαν τελικά σχεδόν ολόκληρη την ζωή τους εκεί μέσα, αλλά είχαν μαζί μόνο μερικά ρούχα ή φωτογραφίες που θύμιζαν τον άνθρωπο που υπήρξαν κάποτε ή κάποια αγαπημένα πρόσωπα που τώρα τα είχε τυλίξει η λησμονιά και είχαν χαθεί μέσα στο θρόισμα των φύλλων λες και δεν υπήρξαν ποτέ. Αν η εγκατάλειψη είχε μυρωδιά θα ήταν ακριβώς αυτή, η μυρωδιά του αδειανού δωματίου ανακατεμένη με την μυρωδιά ανθρωπίνων ούρων που σου φέρνει πότε αηδία και πότε πραγματική αναγούλα. Με τα χρόνια τα επισκεπτήρια άρχιζαν να αραιώνουν μέχρι που τις περισσότερες φορές έπαυαν εντελώς και απέμεναν μόνο οι φωτογραφίες να θυμίζουν πως κάποτε υπήρξαν στ΄ αλήθεια, έξω στον πραγματικό κόσμο εκεί που ακόμη οι άνθρωποι ζούσαν και ονειρεύονταν, έχτιζαν σπίτια και ρωτούσαν ο ένας τον άλλον πως ήταν η μέρα του.
(Φωτογραφία street artist, Herbert Baglione. Αυτές οι ζωγραφιές που απεικονίζουν σκιές φαντασμάτων σε ένα εγκαταλελειμμένο ψυχιατρικό νοσοκομείο στην Πάρμα, της Ιταλίας, αποτελούν μέρος ενός εν εξελίξει έργο του, με τίτλο "1000 Shadows")
Δήμητρα Αναστασοπούλου-Ζαχαράκη
(Μικρό απόσπασμά από το καινούριο βιβλίο που γράφω)
Περπατούσε σαν χαμένη ανάμεσα στα στενά. Γρήγορο βήμα, ένιωθε την καρδιά της να χτυπάει δυνατά και την ανάσα της να γίνεται πιο γρήγορα. Συνέχισε να περπατάει. Δεν ήξερε που ήθελε να πάει. Μπροστά της, το βλέμμα της αιχμαλώτισε μία ανθισμένη αμυγδαλιά.
Θυμήθηκε τον μύθο που της έλεγε η μητέρα της για μία πανέμορφη πριγκίπισσα της Θράκης, την Φυλλίς, που παντρεύτηκε τον Δημοφώντα. Ζούσαν ευτυχισμένοι μέχρι που ο νέος νοστάλγησε την πατρίδα του. Η Φυλλίς τον άφησε να πάει και όσο τον περίμενε μαράζωνε από τον καημό της. Εκείνος αργούσε και οι θεοί την λυπήθηκαν και την μεταμόρφωσαν σε μία όμορφη αμυγδαλιά. Όταν ο Δημοφώντας επέστρεψε, είδε το πανέμορφο δένδρο και το αγκάλιασε μετανιωμένος που δεν μπόρεσε να προλάβει ζωντανή την αγαπημένη του. Τότε το ξερό δένδρο γέμισε άσπρα άνθη, σύμβολο ελπίδας και αγάπης.
Το ανθισμένο δένδρο μπροστά της ήταν γεμάτο άσπρα και απαλά ροζ άνθη, κάνοντας μία έντονη αντίθεση με το χειμωνιάτικο τοπίο και την μυρωδιά καμένου στην ατμόσφαιρα από τα τζάκια που έκαιγαν τριγύρω.
Έμεινε να κοιτάζει για λίγο την ανθισμένη αμυγδαλιά. Προσπάθησε να θυμηθεί πως ένιωθε κάθε φορά που αντίκριζε το ανθισμένο δένδρο μέσα στον χειμώνα μα δεν τα κατάφερε. Δεν ένιωθε τίποτα πια.
Maria Bertran"Almond Tree In Redons"
Google Sites
Report abuse