2 - Hoe het begon ......

dit is het verhaal van Nadine De Jonghe hoe het allemaal begon :

Eind november 2005, op een zaterdagavond luisterde ik naar het nieuws op tv:

als er niet vlug tenten en dekens naar pakistan werden gestuurd, zouden nog duizenden mensen omkomen van de koude !

Plots realiseerde ik me, dat na de tsunami, iedereen massaal acties en projecten opstartte om de mensen daar te helpen, maar dat nu, zoveel weken na de aardbeving,
er nog eigenlijk héél weinig over Pakistan werd gepraat, en blijkbaar ook nog niet zo véél hulp was gestuurd.

Bij de tsunami vielen heel veel doden, er was immens veel materiële schade. In Pakistan daarentegen, zouden nu nog vele slachtoffers vallen door de koude.

Het liet mij niet los! Dekens opsturen naar ginder kon toch zo moeilijk niet zijn, bedacht ik. In mijn vrije tijd, breidde ik ontelbare pullovers, mutsen, sjaals…..

voor de kinderen en kleinkinderen. En altijd had ik wel wat wol over. Het idee overviel me de zondag dat als zoveel mogelijk mensen eens hun restjes wol gebruikten om lapjes te breien : vierkantjes van 15x15cm vb, we daarvan mooie kleurrijke lappendekens konden maken.

Ik mailde mijn idee naar Leen Demaret van Radio Donna. Een uur later belde men mij van Donna om te vragen of ik de maandagmorgen op de radio mijn idee wilde voorstellen. En of!!! De maandagmorgen iets voor zeven uur belde Leen me life van op de radio.

Ze vond het een goed idee en raadde me aan een politieker aan te spreken. Die persoon vond ik in Luc Vandevelde, een zelfstandig verpleger in Eeklo, tevens schepen van Eeklo. Hij vond het een goed idee en haalde er de pers bij : op vrijdag 9 december stond ik op de voorpagina van verschillende kranten.

Ja… en de trein was vertrokken, het was een supersnelle tgv!!! De eerste drie dagen stond mijn telefoon niet stil : mensen belden van overal om te breien,

of wol te schenken.

Één telefoontje betekende héél véél voor mij : een vrouw belde me dat ze in Deinze op de kerstmarkt stond, en of ze het artikel uit de krant aan haar kraam mocht hangen, en reklame maken voor het initiatief. Deze dame, Antoinette Van Huffel, is ondertussen mijn rechterhand geworden. Zij richtte enkele jaren geleden een crea-club op in Vinkt. Samen met die mensen maakten ze Deinze en omstreken warm om ook mee te doen , en naaiden de lapjes aan elkaar tot mooie dekens.

Ik kreeg een telefoon uit Kruiseken – Wervik van Georgine, die toen 96 jaar was, om te vragen of ze ook nog mocht breien…. Natuurlijk mocht ze dat !

ik beloofde haar dat ik eens langs ging komen, en heb dat ook gedaan. Georgine woont nog alleen in haar huisje, men brengt haar eten en komt kuisen, maar verder woont ze nog altijd zelfstandig. Vorig jaar werd ze 100 !!! en ze breit nog altijd …..

Ook zuster Cécile en zuster Noëlla van Ruiselede ben ik héél véél dankbaarheid verschuldigd. Samen met hun missiekring breiden , en naaiden

ze de mooiste dekens aan elkaar, en nog steeds…én zij brachten mij in contact met Wereldmissiehulp !

sindsdien zijn al vele dekens meegegaan met een lading naar derdewereldlanden.

In Meulebeke breit de Ocra heel veel lapjes. Angèle, de voorzitster, houdt alles bij en belt me om de drie maanden om de voorraad op te halen.

Lena, zaakvoerster van het elektrobedrijf De Zwarte uit Diksmuide, stuurt mij om de zoveel maanden een ganse doos lapjes, gebreid van haarzelf en

mensen uit haar buurt. Ze vragen om toch te mogen verder breien.

Denise uit Liedekerke, breit dat het een lust is en telkens ze 150 lapjes heeft brengen zij en haar man de lapjes bij mij thuis, terwijl ze een

uitstap maken naar Sluis.

Door de actie leerde ik ontelbare mensen kennen, en kreeg ik er een paar vriendinnen voor het leven bij.

Annie Fredrick uit Drongen zette een gans netwerkje op : ze ging wol halen bij Martine, die over een gigantische voorraad beschikte maar door de ziekte

van haar man niet meer breidde. Vrouwen uit Annies buurt en op haar werk breiden ook. Die lapjes gaf ze dan mee met Raf, die hier in Eeklo woont, en de lapjes dan bij mij bracht…Na mezelf en Antoinette werd Annie de derde pijler van onze actie.

Ontelbare scholen, bejaardentehuizen, instellingen, parochiegemeenschappen breiden voor pakistan.

Dit had ik nooit verwacht!!!

Maar het doet heel veel plezier, als je initiatief zoveel bijval kent. En wat mij nog het meeste trof, is dat in de scholen, de kinderen vroegen aan de lerares om te leren breien. Zelfs de jongens breiden mee. Ze zetten hun familie ook aan om te breien. In het Sint Michielscollege in Brasschaat, kwamen de mama's en oma's, in de
namiddag naar school om de draadjes in te stoppen, en de vierkantjes aan elkaar te naaien.
In Merchtem mocht ik in Ter Dreef 1100 lapjes afhalen die de kinderen van het derde leerjaar en hun familie gebreid hadden. Wat waren ze fier!!
In Temse mocht ik ook honderden lapjes, en reeds tot dekens aan elkaar genaaide lapjes, afhalen.
In een klein schooltje in Donk bij Maldegem, hadden ze ook een paar dekens gemaakt.
In Haacht, stelde juffrouw Marleen in het middelbaar voor, om de week na de examen, en voor ze hun uitslag kregen, lapjes te breien voor Pakistan.
De dag dat ze hun rapport zouden komen halen zou er een doos in de school staan waar ze hun lapjes konden deponeren : niet minder dan acht van die
pdm zakken bracht juffrouw Marleen tot bij mij.
Het bewijst dat er iets leeft bij de jeugd! Die kinderen waren allemaal zo blij dat ze zelf iets konden doen.
Meestal storten de ouders een bijdrage, en denken de kinderen dat ze zelf niets kunnen doen. Maar nu voelen ze zich belangrijk, doordat ze zelf rechtstreeks betrokken worden bij het maken van de warme dekens.
Animatrice Rosa van rust en zorgcentrum Mariahaard in Beernem, mailde me dat ik eens moest komen bij de bejaarden.
Ze waren allemaal aan het breien gegaan.
Sommige wisten zelfs niet meer dat ze dat nog konden. “het trekt hun wereld open” zei ze. Sommige bejaarden krijgen niet veel bezoek, en nu voelen zij zich nuttig.
Ze waren zo blij toen ik er op bezoek ging, en wilden allemaal hun lapjes tonen.
In Diest en Ruddervoorde riepen de pastoors ook op om te breien voor Pakistan, en het resultaat liet niet op zich wachten.
Vanuit alle hoeken van Nederlandstalig België stroomden de pakjes toe bij mij.
Gelukkig vond ik toen enkele mensen bereid om me te helpen om de lapjes aan elkaar te zetten.

Enkele maanden later gaf ik 250 kilo dekens mee met mensen van Maldegem die al 18 jaar naar Roemenië gaan, en zelf twee weeskinderen van daar
geadopteerd hebben. De man vertelde me dat in de weeshuizen soms drie kinderen, naakt , in één bedje moeten liggen. Schrijnende toestanden daar!
Toen bedacht ik dat ik met de lapjes ook wel truitjes kon maken. Ik probeerde het , en ja, iedereen vond het een succes.
Dus nu maken we niet alleen dekens maar ook truitjes.
Het grootste probleem is echter het vervoer naar… en de verdeling ter plaatse.
We hebben nog massa’s lapjes liggen, veel mensen die echt verslaafd zijn geworden aan het breien, en het zo leuk vinden iets te kunnen doen.
Dit kan gewoon niet stoppen!

In 2008 had Antoinette iets gehoord en gelezen over een elfjarige jongen Lucas uit Nevele die, nadat hij met zijn ouders op reis was geweest naar
Senegal en daar heel veel armoede gezien had, een container wilde vullen met kleding, schoolgerief en speelgoed voor de kinderen daar.
We namen contact op met Lucas en zijn mama die hem hielp alles in te zamelen, en toonden hen ons werk. Ze waren heel blij om dekens en truitjes
te kunnen meenemen naar Senegal. We hadden al mutsjes en kleine dekentjes meegegeven met Trees Van Hove, een vroedvrouw die elk jaar twee weken
moedertjes helpt bevallen in Mbour in Senegal. Wij brachten haar nu in contact met Lucas en zo kon ze heel wat medisch materieel meegeven met een
container van Lucas. Ketnet was op de hoogte van Lucas zijn project en een cameraploeg is meegegaan met Lucas en zijn mama om alles persoonlijk te gaan uitdelen in de kleine dorpjes in Senegal

Maar niet alleen gingen de dekens naar het buitenland, ook in eigen land is er nood ! in Dag Allemaal verscheen er een artikel over ‘straatkinderen in Gent’……
Ik vroeg mij af of het mogelijk was dat zoiets , zo dicht bij mijn deur gebeurde….
Ik maakte een afspraak met Werner Van De Weghe van Huize Triest en nam Antoinette en Annie mee. We namen ook dekens en truitjes mee om te tonen
wat we maakten. Werner verteld over kinderen die s nachts op straat liepen, geen dak boven hun hoofd hadden… gezinnen die in leegstaande panden leven in de koude, zonder eten… over oudere mensen die geen geld hebben om hun verwarming te betalen of die heel eenzaam zijn en in Huize Triest vriendschap,
warmte en voeding komen zoeken.
Dit zijn dingen waar je echt wel even stil van wordt, als je zelf niets te kort hebt.
Werner was dol-enthousiast over onze dekens en truitjes. Normaal gezien is alles tweedehands wat ze daar krijgen, en wat wij maakten was nieuw !!!
Sindsdien rijden Annie en ik regelmatig met een volle auto breiwerk naar Huize Triest en ik kan je verzekeren : ze zijn heel blij als we daar toekomen !
In Watervliet is er ook een groep breisters, de Vierkantjes, en die komen elke tweede donderdag van de maand samen in het vroegere gemeentehuis, nu
dorpshuis genoemd. Daar worden de lapjes aan elkaar gezet, wol uitgedeeld en gebreid onder de leiding van Rosette, een kranige 80-jarige dame.
Zij legde contact met de mensen van “geef een mens(je) warmte”. Dat is een organisatie die kleding en dekens brengt naar verschillende projecten in
derdewereldlanden. Momenteel gaan ze naar Tibet. We zijn blij dat we ook naar daar onze dekens kunnen meegeven.
Na de aardbeving in Haïti hebben we gans onze voorraad van dat moment , zo’ n 400 dekens meegegeven met Wereldmissiehulp.

Ondertussen hebben we al twee keer een “samennaaidag” georganiseerd in Vinkt, een idee van Antoinette. We zetten een ganse dag lapjes aan elkaar,
eten ’s middags soep en boterhammekes en in de namiddag een kopje koffie met een stukje cake. Bedoeling is onze voorraad lapjes eens extra te verminderen.
Tijdens onze laatste samennaaidag opperde Elke (die in woon-en zorgcentrum De Bosrank in Deinze een groep breisters heeft die ook breien voor het
goede doel) het idee om bij hen eens iets soortgelijks te organiseren. Op 23 september tussen 14 en 17 uur was er een bijeenkomst voor alle groepen
die zich via handwerk inzetten voor anderen. Zo konden we contacten leggen, ideeën uitwisselen, tips geven….
En we zouden dit jaarlijks herhalen.
We hebben ondertussen ook een vierde pionier bij : Patricia ! zij is een beetje onze PR-manager : ze plaatst advertenties op internet voor wol, voor
zeepjes voor Huize Triest, van alles en nog wat…… je kan het je niet voorstellen ze denkt aan alles !
Met ons vier zetten we ons in voor iets waarvan ik in het begin hoopte om een deken of tien te kunnen meegeven naar Pakistan, maar die uitgegroeid is
tot iets wat bij véél mensen hun leven verandert heeft. Onze actie is een verhaal van liefde en warmte voor de medemens en het doet nog meer dan dat:

Eerst en vooral brengt het mensen dichter bij elkaar, er zijn zelfs een paar breiclubjes door ontstaan.
Ten tweede : de dekens zijn gemaakt met liefde en toewijding. De lapjes hebben een hart voor de medemens. Iedereen die er breit, bedenkt hoe goed
wij het hier hebben, en dat er andere mensen zijn die niet zoveel geluk hebben als wij.
Ten derde : de schoolkinderen die hier opgroeien en meestal niets tekort hebben, beseffen hierdoor dat ze ook aan de andere minderbedeelden moeten
denken; de meeste kinderen wilden ook voor zichzelf zo’n mooi lappendeken of truitje !
Het is een teken, een teken voor een nieuwe wereld, waar we meer verdraagzamer moeten zijn, meer behulpzaam, minder egoistisch, leren
delen, leren helpen. Kortom we moeten naar een nieuwe wereld komen, waar het aangenaam is om te wonen, waar we beseffen dat wat we hebben ,
niet zo vanzelfsprekend is, waar we er moeten zijn voor elkaar!
Dit is uiteindelijk wat God op het oog had toen hij de wereld schiep.