Nedir içimizdeki öfke?

Nedir onu zincirlere vuran bu sessizlik?

Yoksa söyleyemeyecek kadar aciz miyiz duygularımızı?

Ya da söylemeye cesaret edemeyecek kadar korkak mı?

Belki de insanı yıpratan öfkenin kendisi değil,

içindekini dışa vuramamanın ağırlığıdır. 

Bazen kırılırız, bazen yeniden birleşiriz.

Parçalanmak, yalnızca bütünlüğün kırılganlığını değil,

yok olma korkusunun sessiz çığlıklarını da taşır yüzümüzde Ama parçalanmak, son değildir.

Her parça, kendi içinde bir direniştir;

her boşluk, yeniden kendini bulmanın,

güçlenmenin ve hayata tutunmanın başka bir şeklidir.

Parçalanan duygular  bir araya geldiğinde, yalnızca eski bütünlüğe dönmek değil,

daha derin, daha gerçek ve daha cesur bir varoluşa ulaşılır.

“Dalgalar ne kadar yükselirse yükselsin, küçük tekne yine de yolundan dönmedi.

Rüzgâr onu savursa da, sarı yelkeni inatla ayakta kaldı.

Alabora olmakla özgürleşmek arasında ince bir çizgi vardı

ve o, bunu kendi yolunda öğreniyordu.” 

Eser, kendi altın çerçevesini bile kendi yapmıştı;

şöhretine kendi hükmeden bir diktatör gibiydi.

Etrafındaki gümüş parıltılar ise

onu yüceltenlerin, büyütenlerin izleriydi.

Ama bütün bu altın ve gümüşün ardında

tek değişmeyen bir gerçek duruyordu:

karanlık bir arka plan… yani hayat.