Er speelt zich een ramp in ‘slow motion’ voor onze ogen af

Marc Eneman Psychiater, Elisabeth Eneman Juriste, Herman Wouters Terreinvrijwilliger bij Artsen zonder Vakantie

In een opinieartikel van enige tijd geleden (DS 23 april) stelt Paul Goossens dat 20% van de wereldbevolking, die in de rijkere landen leeft, over evenveel vaccins beschikt als de overige 80% die in de armere landen woont. Deze situatie betekent een bedreiging voor de gezondheid van de hele wereldbevolking, een “disaster in slow motion” zoals de organisatie Artsen Zonder Grenzen het benoemt. Dit is voor Goossens een majeur ethisch probleem en hij maakt er zich zorgen over dat onze Vlaamse moraal- en andere filosofen hierover niet schrijven. Hij noemt het feit dat we alleen maar spreken over wat er in Europa, België of Vlaanderen gebeurt en niet over het wereldwijde probleem “een ondraaglijke stilte”. Filosoof Ignaas Devisch geeft Goossens gelijk (DS 11 mei). Filosofen moeten mondiaal blijven denken, maar het huidige klimaat leent zich daar niet echt toe. De urgenties in de gezondheidszorg in België eisen alle aandacht op. Nu is het ieder voor zich. Maar, zo besluit hij zijn column: “Il faut prendre le risque de penser”. We moeten over dit probleem blijven nadenken.

Ook wij vinden de ongelijke verdeling van de vaccins een fundamenteel onrecht. Maar we willen meer dan alleen maar moreel verontwaardigd aan de kant blijven staan. Met enkele medestanders hebben we samen met de Koning Boudewijnstichting recent het Fonds ‘A Vaccine for Everyone’ opgericht, precies met de bedoeling om extra vaccins aan te kopen voor de armere wereldbevolking.

‘A vaccine for everyone’ is een burgerinitiatief onder de hoede van de Koning Boudewijnstichting. In de contacten met het kabinet van Ontwikkelingssamenwerking en met het COVAX-programma in Genève waren we enigszins verrast over het enthousiasme waarmee dit project onthaald werd: “Dit is echt een andere toon te midden van het nu overheersende ‘eigen land eerst’.”

Maar ook vele andere personen en organisaties willen deze actie expliciet mee ondersteunen. Als dit initiatief voldoende volgers kent, dan is het meteen ook een politiek statement waaruit politieke leiders hun lessen kunnen trekken en misschien opnieuw hun eigen intuïtie durven volgen. Mogelijk geraakt men toch opnieuw verkozen als men opkomt voor de mensheid. ‘Il faut prendre le risque d’agir.’

We doen dit in de eerste plaats omdat de coronapandemie een uitnodiging is tot concrete wereldsolidariteit tussen de meer en de minder begoede mensen en landen. We vinden het onze opdracht om op deze planeet zorg te dragen voor elkaar. Het heeft trouwens totaal geen zin om alleen ons eigen land of ons eigen continent veilig te stellen. Het virus blijft zich wereldwijd verspreiden.