Opowiadanie na podstawie piosenki

Noc otulała świat, przynosząc ciszę, jakiej nie znał dzień. Niebo zdawało się żyć własnym życiem – jego ciemność rozświetlały setki, tysiące gwiazd, które pulsowały delikatnym światłem. Alicja stała na wzgórzu, zapatrzona w górę, jakby próbowała odczytać coś, co tylko ona mogła dostrzec.

Ostatnie miesiące były pełne pytań. Kim była? Dokąd zmierzała? Zbyt długo czuła się zagubiona, jakby jej życie było cieniem rzuconym przez coś większego. A teraz, spoglądając w niebo, miała wrażenie, że coś jej odpowiada. Każda gwiazda zdawała się szeptać historię – nieznaną, ale dziwnie znajomą. Czy to były wspomnienia innych? A może odbicia własnej duszy?

Zrobiła krok naprzód. Zimna trawa pod stopami przypominała jej, że wciąż jest tutaj – na ziemi. Ale głos gwiazd był coraz silniejszy. Zamknęła oczy, a w jej umyśle zaczęły pojawiać się obrazy. Wielkie miasta, które nigdy nie istniały, lasy, w których nigdy nie była, twarze ludzi, których nigdy nie spotkała – a jednak czuła ich bliskość.

„Pamięć gwiazd” – usłyszała w głowie. Ten szept był cichy, ale wypełniał ją całą. Wiedziała, że to one próbują jej coś powiedzieć. Każda iskra na niebie była jak opowieść, która czekała, aż ktoś ją zrozumie. Gwiazdy nie świeciły tylko po to, by rozświetlać noc – były mapą, którą Alicja musiała odczytać.

Jej serce przyspieszyło, gdy poczuła nagłe ciepło na ramionach. Nie był to dotyk, ale raczej obecność – jakby ktoś stanął tuż obok. Odważyła się otworzyć oczy i wtedy to zobaczyła. Jedna z gwiazd zdawała się świecić jaśniej niż wszystkie inne. Jej światło schodziło w dół, tworząc świetlistą ścieżkę wprost przed Alicją.

– Czy to sen? – wyszeptała, nie wiedząc, czy pyta siebie, czy gwiazdy.

Ścieżka zdawała się zapraszać ją do wejścia. Alicja, choć pełna obaw, postąpiła krok naprzód. Z każdym ruchem czuła, jak ziemia traci swój ciężar, jakby świat przestawał istnieć. Światło otuliło ją całkowicie, a wtedy wszystko zniknęło.

Otworzyła oczy w miejscu, które trudno było opisać. Przestrzeń zdawała się rozciągać w nieskończoność, a nad nią unosiły się galaktyki, planety i światła, które migotały w rytm jej własnego oddechu. Nie była już na ziemi – była w centrum wszechświata, w sercu pamięci gwiazd.

Każde światło, każda iskra to była historia – fragment czegoś większego. Alicja wyciągnęła rękę, a jedno ze świateł osiadło na jej dłoni. W ułamku sekundy ujrzała życie, którego nigdy nie przeżyła – była królową w świecie otoczonym wodą, wojowniczką w pustynnej krainie, a potem zwykłą dziewczyną, która stała na wzgórzu, spoglądając w niebo.

„To wszystko ty” – powiedział głos. „Twoja dusza podróżuje przez czas i przestrzeń. Gwiazdy pamiętają, kim byłaś i kim możesz się stać. Zrozum, że nie jesteś tutaj przez przypadek.”

Alicja poczuła, jak jej serce wypełnia spokój. W końcu czuła, że zna odpowiedź na wszystkie pytania. Gwiazdy nie tylko pamiętały – one prowadziły.

Kiedy wróciła na wzgórze, niebo zdawało się jeszcze jaśniejsze. Zrobiła pierwszy krok w stronę nowego dnia, wiedząc, że jej podróż dopiero się zaczyna.

✨🌟 Pamięć gwiazd trwa, a ja idę dalej. 🌟✨
#Gwiazdy #Pamięć #PodróżWszechświata #MagiaChwil