voetbalverhaal

Christian Dalle Mura (door @alle13fout)

Bij het horen van deze naam zal er waarschijnlijk niet 1,2,3 een belletje gaan rinkelen. Christian is een Italiaanse voetballer, geboren op de trouwdag van Willem-Alexander en Maxima (02-02-02) en dus begin dit jaar 23 jaar geworden. Hij doorliep de jeugdopleiding van Fiorentina en wist zelfs in 2017 te debuteren voor het nationale Onder-15 team van Italië.

Hij doorliep vervolgens alle Nationale jeugdelftallen.

Speelde ook mee in de finale van het EK onder 17 in 2019 en verloor die wedstrijd met 4-2 van Nederland.

Bij Nederland speelden ondermeer Sontje Hansen, Taylor, Brobbey, Maatsen en Unuvar.

De linksbenige verdediger mocht op de laatste speeldag van het seizoen 2019/20 nog debuteren in de hoofdmacht van zijn club.

Kleine kanttekening dat Fiorentina 10e stond, er niets meer te halen viel en dat ze speelde tegen het reeds gedegradeerde SPAL uit Ferrara.
Oh ja, niet geheel onbelangrijk te melden dat er nog ongeveer 1 minuut op de klok stond toen hij het veld mocht betreden.

Het seizoen 2020/21 brak aan, Christian begon als aanvoerder in het Onder-19 team van Fiorentina. Liep direct in de eerste wedstrijd tegen een rode kaart aan, werd overgeheveld naar de selectie maar aan speelminuten in de hoofdmacht kwam hij niet toe. Hij zou zich in de winter laten verhuren.
Reggina had interesse en dus waagde hij de overstap naar de Serie B-club.

Een dag voor zijn 19e verjaardag zou hij zijn debuut maken tegen Salernitana. De stand was nog steeds zoals die was bij aanvang van het duel. Zijn ene minuut speeltijd zou hier geen verandering in brengen.
Een week later, uit naar Pescara wederom 1 minuutje invallen, deze keer bij een 0-2 voorsprong en ook nog even een gele kaart meegepakt.

Het zou tot 21 maart 2021 duren voordat hij een hele wedstrijd zou spelen.

1-1 thuis tegen Chievo Verona.

De verhuurperiode zat er aan het einde van het seizoen op en dus ging Christian terug naar Fiorentina.
Een kans in de hoofdmacht was wederom niet voor hem weggelegd en dus werd hij weer verhuurd. Cremonese deze keer. Was geen succes.

Na een wedstrijd of 7 op de bank zonder ook maar 1 minuut in te vallen werd hij geregeld niet eens meer opgenomen in de wedstrijd selectie. Dus blijven was niet echt een optie. Na de winterstop toonde laagvlieger Pordenone Calcio interesse. Er werd hem meer speeltijd toegezegd en dus pakte Dalle Mura z’n koffers en trok richting Noord-Italië.

Hoewel hij in 16 van de 20 wedstrijden mocht starten blijven de resultaten voor de club uit en eindigde zelfs 20 en laatste in de Serie B, Pordenone en Dalle Mura degradeerden.

Fiorentina kon geen toezeggingen doen voor speeltijd in de Serie A dus liet Dalle Mura zich weer verhuren in het seizoen 2022/23. De club waartegen hij mocht debuteren in de Serie A, SPAL, toonde interesse en dus streek hij neer in Ferrara. Waar hij de eerste 7 wedstrijden voornamelijk op de bank (of zelfs tribune) mocht vertoeven, kwam eindelijk de basisplaats in zicht. SPAL draaide lekker mee en schommelde, qua positie, zo tussen 8 en 14. Maar in februari 2023 werd een vrije val op de ranglijst ingezet en SPAL geraakte niet meer van de onderste 3 plekken af en sloot het seizoen af op positie 19 hetgeen (opnieuw) rechtstreekse degradatie betekende.

Terug naar Fiorentina dus.

Maar ook in het seizoen 23/24 lukte het Christian niet om door te dringen tot de selectie. Slechts 1 maal mocht hij plaatsnemen op de bank, maar van een invalbeurt kwam het wederom niet.

In de winterstop maar weer verhuren dan.

Ternana Calcio uit de Serie B werd het. Een club uit de stad Terni (106 duizend inwoners) in Umbrië, in midden Italië.

De club was onderin de ranglijst terug te vinden en probeerde met behulp van de centrale verdediger het aantal tegendoelpunten te verminderen en daarmee voor lijfsbehoud op het tweede niveau van Italië veilig te stellen.

Dat lukte bijna, althans ze eindigden op plek 16 en dat betekende “play-out”-wedstrijden, zoals deze wedstrijden tegen degradatie in ItaIië worden genoemd.

Uit tegen Bari werd het nog een 1-1 gelijkspel, maar thuis ging het helemaal mis en bleek Bari met 0-3 te sterk.

Kortom, wederom degradatie.

I Viola wilden Dalle Mura niet meer in de selectie en wilden meewerken aan een transfer. Cosenza Calcio uit de gelijknamige plaats bood de verdediger op 12 juli 2024 een contract aan voor 3 jaar.

Het seizoen begon hoopgevend met een zege thuis tegen Cremonese, maar daarna waren de overwinningen op de vingers van 1 hand te tellen.

De punten werden veelal door middel van gelijke spelen bij elkaar gesprokkeld, 13 maar liefst. En zo eindigde de ploeg op de 20 en laatste plaats. Een plek waar ze eigenlijk het hele kalenderjaar 2025 hebben gestaan.

De vierde opeenvolgende degradatie naar de serie C was een feit voor Dalle Mura.

Steek die vlag maar in je ... een verhaal uit 2006 (toen er nog geen VAR bestond !!) door @alle13fout:

I-Ik wil g-graag de g-grensrechters v-vijf minuten v-voor de w-wedstrijd bij me hebben, stottert de man in het zwart. "Komt in orde scheids, ik zal er zijn", zeg ik, terwijl ik mijn bedenkingen al begin te krijgen. De man heeft nog geen noot gefloten en het vertrouwen in de beste kerel is al de helft gereduceerd.
Nu moet ik toegeven dat de bespreking van die middag ook geen goed heeft gedaan aan mijn humeur, ik had verdorie alle trainingen meegedaan, de avond voor de wedstrijd op tijd naar bed gegaan en zelfs de seks voor een keertje afgeslagen en dan evengoed reserve, dat is balen.
Maar reserve en dan ook nog eens vlaggen voelt toch wel als een enorme vernedering.

Enfin, op tijd meld ik me bij de kleedkamer van de arbiter in gezelschap van de grensrechter van de tegenpartij. Na een kort onderhoud weet ik precies op welke positie ik dien plaats te nemen bij hoekschoppen, wat ik moet doen in geval van niet hinderlijk buitenspel en dat ik in geval van een overtreding de vlag gewoon naar beneden kan houden, ik krijg er echt zin in. Bij het verlaten van het kleedlokaal fluistert mijn collega-grensrechter mij toe "Ik ga deze hele wedstrijd doodvlaggen, bij iedere bal naar voren gaat mijn vlag de lucht in!" Hiervan blijkt geen woord gelogen. We verliezen de wedstrijd, lopen onnodig veel gele kaarten op wegens aanmerkingen op de leiding en ik kan de 4-0 achterstand niet meer ombuigen als ik tien minuten voor tijd inval. De wedstrijd was een hele andere geweest als zij een andere grensrechter hadden gehad is de conclusie na afloop in de kleedkamer, maar daar koop je niet zoveel voor. Slechter dan mijn ex-collega kom je ze niet tegen, denk ik nog als ik 's avonds op de bank plof, met de pest nog in mijn lijf.

Helaas blijkt bij het bekijken van de wedstrijden in de Eredivisie, dat de vlagger van ‘s middags helemaal geen modderfiguur had geslagen op het hoogste niveau, de ene na de andere niet-buitenspelsituatie wordt afgevlagd en andersom. In de herhaling, die het arbitrale trio natuurlijk niet voorhanden heeft, blijkt door middel van een simpel lijntje en een stilstaand beeld dat ze er zes van de tien keer naast zitten. Te gek voor woorden, in mijn ogen en op dat niveau nog wel. Er zijn mensen aan het werk (de voetballers) die hun brood moeten verdienen met dit soort situaties en die worden dan beoordeeld door een paar goedwillende vrijwilligers, die voor een broodje kroket en een kopje koffie hun vrije zaterdagavond opofferen.
Waarom kunnen wij op televisie wel zien dat het buitenspel is en de mensen die er over moeten beslissen niet? Het lijkt een groot probleem en er wordt heel erg moeilijk over gedaan, maar de oplossing is zo simpel. Laat de twee grensrechters hun kopje koffie en broodje kroket lekker in de regiekamer van het stadion nuttigen, lekker warm, geen spuwende en scheldende mensen die zichzelf supporters noemen. Een lederen fauteuil in plaats van dat heen en weer rennen langs een kalklijntje, kunnen ze de leeftijdsgrens ook afschaffen, prima toch? Op moment dat er eens pass gegeven wordt, doet iemand die verstand heeft van beelden stilzetten en terugdraaien zijn of haar ding, de twee grensrechters beoordelen de situatie en geven hun bevindingen door aan de scheidsrechter op het veld. Het lezen van deze gehele actie duurt bijna twee keer zolang als de handeling zelf. De veldarbiter krijgt een seintje, middels een “oortje” en een trilsignaal indien buitenspel daadwerkelijk wordt geconstateerd en anders voelt en hoort hij niets of laat hij doorspelen. Het eerstvolgende moment dat het spel stil ligt, zal er via de videoschermen (tegenwoordig ook al in 90% van de stadions aanwezig) getoond worden waarom het spel door is laten spelen danwel is stil gelegd, ruim driekwart van het aanwezige publiek zal zien dat de scheidsrechter de juiste beslissing heeft genomen en ik durf zelfs te beweren dat het aantal spreekkoren jegens de man in het zwart zal afnemen.

In het geval van overtredingen in het strafschopgebied kan de scheidsrechter ruggespraak houden met de regiekamer zodat hij gesteund door twee collega’s de juiste beslissing kan nemen, een penalty of een vrije trap voor de verdedigende partij wegens een “schwalbe” van de aanvaller. Tien seconden extra wachten op een juiste beslissing zal iedereen in mijn ogen er wel voor over hebben. Het aantal fopduiken zal afnemen, want die hebben geen zin meer, het aantal ellebogen achter de rug van de scheidsrechter, de fluimen in het gezicht van de tegenstander en noem nog maar meer van die dingen op die het spel zo onaantrekkelijk maken, zullen in de loop van de tijd allemaal uit het spelbeeld verdwijnen terwijl het pure voetbal boven zal komen drijven.
Dus steek die vlag maar in je …..tas, neem plaats achter een tv-scherm en maak het voetbal weer puur!
Al zullen wij er op zaterdag in de vierde klasse weinig aan hebben.

Bizarre wedstrijd door Tong80

Op 27 januari 1994 werd een van de meest bizarre voetbalwedstrijden ooit gespeeld. De nationale elftallen van Barbados en Grenada kwamen tegen elkaar uit in de kwalificatie voor de Shell Caribbean Cup later dat jaar. Echter, de organisatoren hadden wat eigen regels bedacht zodat deze wedstrijd een wel heel vreemde wending kreeg.
Wat was het geval? De organisatie had verzonnen dat alle wedstrijden in de voorronde een winnaar moesten opleveren. Een gelijkspel na negentig minuten betekende verlenging en eventueel strafschoppen. Bovendien, een doelpunt gescoord in de verlenging was niet alleen de golden goal, maar telde ook nog eens dubbel. Barbados had de poulewedstrijd tegen Puerto Rico met 0-1 verloren en Grenada had tegen dezelfde tegenstander met 2-0 gewonnen door, jawel, een golden goal in de verlenging. Barbados moest dus in het onderlinge duel tegen Grenada met minimaal twee goals verschil winnen om de eindronde te halen om de Caribbean Cup.

De wedstrijd in het National Stadium in Saint Michael verliep voorspoedig voor Barbados en na 82 minuten leidde de ploeg met 2-0. Genoeg voor kwalificatie voor de eindronde. In de 83e minuut ging het echter mis. Grenada scoorde de 2-1, waardoor zij zich zouden kwalificeren. Barbados had dus nóg een doelpunt nodig. Ze vielen geestdriftig aan maar Grenada hield het doel schoon. In de 86e minuut schakelde Barbados over op een ongewone strategie. Een eigen doelpunt zou een 2-2 stand opleveren, met als gevolg verlenging. In de verlenging zouden ze dan op jacht gaan naar de golden goal die tevens dubbel zou tellen.

In de 87e minuut speelden, tot verbazing van de spelers van Grenada – zij hadden geen flauw idee van de plannen van hun tegenstander – , verdediger Sealy en doelman Stoute van Barbados de bal een paar keer naar elkaar over, voordat Sealy de bal in eigen doel schoot. De stand was weer gelijk. Pas nadat Grenada had afgetrapt, hadden ze door waar hun tegenstander mee bezig was en er ontspon zich een bizar schouwspel. Grenada moest een goal scoren. In welk doel was niet belangrijk, elke eindstand met één doelpunt verschil was voldoende. En zo verdedigde de ploeg van Barbados niet alleen het eigen doel, maar ook dat van de tegenstander. Wonderwel lukte het Barbados om beide doelen schoon te houden en na 90 minuten ging het de verlenging in.

In de verlenging kreeg het bizarre en tevens briljante strijdplan de beloning. Thorne scoorde de winnende dubbelteller voor Barbados en de ploeg ging door naar de volgende ronde. In de persconferentie na afloop sprak Grenada coach James Clarkson: ‘Ik voel me belazerd. De persoon die deze regels heeft bedacht solliciteert naar een plek in een gekkenhuis. Er liepen zoveel spelers totaal in de war over het veld. Mijn spelers hadden geen idee wat ze moesten doen. Aanvallen of verdedigen, ik heb nog nooit zoiets meegemaakt. In het voetbal word je geacht dat je wint door de bal in het doel van de tegenstander te schieten en niet in je eigen doel.’ De veelbesproken golden goal regel werd tijdens de kwalificatieronde 1994 vijf keer gebruikt en daarna nooit meer ingezet in de historie van de Caribbean Cup.

Zaterdag door @Strangolin:

Zaterdag was de mooiste dag van de week en je wist als je naar je vrienden keek…. Voetbal is dat kleedkamer gevoel, het dom ouwehoeren bij de koffie voor of het bier na de wedstrijd. Juist bij het “bal op het dak 5 niveau” word je vrienden voor het leven.  In 1995 in de kroeg op zaterdag werd besloten dat we op zondag ook wel iets konden doen. En zo geschiedde. Het jaar voordat all stars “the movie” uitkwam besloten we met een aantal vrienden samen een voetbalteam op te richten. Er moest van alles geregeld worden, zoals een vereniging waar we welkom waren, een keeper en nog 10 spelers.  Dus we wisten bij de 1e wedstrijd kennen we de helft van het team niet.  Alle verenigingen in de buurt werden benaderd en overal was het “lastig”. Behalve bij de kleinste club uit de omgeving. Komen jullie nazitten? Ja Met hoeveel man?  Mannetje of 15En de vereniging (Zwaagdijk) regelde het direct.. Shirtjes erbij, Scheidsrechter, Trainer… Wij lachen.. Trainen is voor talentlozen… En talentloos waren we. Bij de 1e wedstrijd moesten we spelers uit de bosjes halen, nadat ze een bal hadden gemist, de keeper ging 6x faliekant onder een bal door en schoot de “dropkick”, want dat had ie gezien op tv, feilloos in de voeten van de tegenstander. Het was iets van 16-2 verlies of zo. Mijn eigen vader stond aan de kant en die zei spottend… “Dit niveau kan ik ook wel aan”. Mooi zei het team; “dan ben je nu nr 16 en zijn we compleet”.  Tot grote frustratie van mijn moeder.   Zoals het hoort ontstonden de mooiste verhalen rondom het team. Onze mascotte was het aardappelkistje (“bij haar zijn”) van Acda en de munnik. Door een speler meegenomen na het, ook voor hun legendarische, concert in wervershoof … We werden laatste, maar konden niet degraderen. Met wat versterking en het stoppen van mijn eigen pa werd een kampioenschap gevierd. We wonnen tot grote frustratie van de lokale tennisvereniging “de Westfrieze team van het jaar troffee”… Zo’n stel zuiplappen dat kon echt niet.  We vieren de grootste feesten, hadden een topweekend in Centerparcs wat de dag erna afbrandde, mannen die erbij VI-Oranje uitgezet werden omdat ze steeds achter Genee hun bier in een keer leeg dronken… Er werd tijdens de rust gestemd over relaties en de gastspeler had tot zijn verbazing de beslissende stem.  “praten jullie niet over hoe het in de 2e helft anders moet”.. Nee waarom zouden we…  Maar het mooiste is. Dit verhaal kunnen zoveel teams schrijven, bijna ieder ander 5e, 6e of 3e bij een vereniging. Want dat is het allermooiste aan deze verhalen en deze sport. Iedere vereniging heeft deze teams. Vrienden, niet kunnen voetballen, veel lol, gewoon plezier maken met elkaar. Deze sport kan verbroederen als geen ander. Laten we ons dat nu eens beseffen als we samen voetballen. Want die scheids of tegenstander speelt in zo’n zelfde team als jij, doet het voor de lol en drinkt daarna bier met zijn vrienden. En winnen is leuk… Maar we spelen geen eredivisie (en zelfs dan nog)…. In de jaren 90 had Youp al commentaar op de ouders en toeschouwers… en helaas… we hebben er nog niet van geleerd.   Zullen we afspreken dat iedere keer als iemand een fout maakt tijdens de wedstrijd, teamlid, scheids of tegenstander hij een biertje doneert in de pot.  En je dan de 3 helft samen viert… Het bier krijg je op ons niveau dan niet eens op, maar ik denk dat de feesten nog groter worden

De mooiste competitie door @alle13fout :

De vrijdagmiddagborrel in café De Krent was al begonnen toen ik mijn hoofd door het dikke velours gordijn achter de deur naar binnen stak. Snel keek ik in de rondte op zoek naar bekende gezichten. Gelukkig hoefde ik niet lang te zoeken, want vanaf de linkerkant klonk het al snel “Yo, we zitten hier!” gevolgd door een verwijtend “waar bleef je nou ?”. Hoewel het klonk als een oprechte vraag, zat niemand echt op het antwoord te wachten.
“Johan, geef hem ook nog even een fluitje” en voor ik het doorhad stond ik met een heerlijk koud biertje in mijn handen.

Zo’n twee à drie keer per maand komen we op vrijdagmiddag samen na het werk om nog even de week af te sluiten en het weekend te laten beginnen. Kunnen we nog even vrij-uit de frustraties over de collega’s en klanten delen en meteen de plannen voor de zaterdag en zondag doornemen. Maar eigenlijk gaat het altijd al heel snel over voetbal. Zo hebben we ooit elkaar uren om de oren geslagen met opstellingen van het beste Oranje ooit. Een avond zitten bomen over de beste vrije trappen-nemer ooit, de slechtste keeper van de eredivisie, welke 23 er mee moesten naar het EK en nog een stuk of wat andere niet ter zaken doende onderwerpen. We werden het nooit eens maar gingen allen altijd met een grote glimlach weer op huis aan.

Deze keer kwamen we op de mooiste competitie uit. De aanleiding moet ik helaas schuldig blijven, maar kan wel zeggen dat het weer een heerlijke avond werd.
Het mooiste voetbal wordt toch echt gespeeld in Engeland, de bakermat, begon André. Niels vloog er direct met gestrekt been in. Er spelen amper gasten in die uit Engeland komen en als je daar middenvelder bent, krijg je een stijve nek van het kijken naar de ballen die over je heen vliegen. Tenzij je een echte box-to-box speler bent, maar dan ben je weer de hele wedstrijd aan het heen en weer rennen terwijl je bijna nooit de bal krijgt. Stefan voegde nog toe dat er 5 of 6 clubs waren die er wel iets van konden, maar dat de rest van de teams eigenlijk alleen maar meedeed om de League te vullen.

“Nou, doe mij nog maar een biertje”; zei ik om de eerste spanning er wat vanaf te halen. “Jullie ook nog wat ?”. “Slaapt Dolly Parton op haar rug ?” kreeg ik naar mijn hoofd op deze schijnbaar domme vraag. “Vraag meteen even of ze nog een bruine fruitschaal in de aanbieding hebben !”

Weet je trouwens dat er regelmatig in de 2e Bundesliga meer mensen op de tribune zitten dan bij de 1e ?, zei Hans.
- Ja, daar moeten we ook een keer heen met z’n allen. Middagje Schalke ofzo.
-Of HSV
-Dat is echt een stuk verder weg
-Nou, Düsseldorf dan, of Keulen ofzo.
-Ja leuk, regel jij kaartjes ?
-Wil ik wel doen hoor, maar wanneer kunnen jullie ? Welke periode zitten jullie aan te denken ?
Kijk eens mannen, vijf bier en een schaaltje bitterballen. Proost !

El Clasico, aangevuld met prachtige clubs als Atletico, Valencia, Sevilla, Betis, Bilbao dat is pas genieten, neemt Stefan het gesprek over.
-Ja, en clubs als Getafe, Alaves, Rayo Vallecano, ook van die pareltjes.
-En dan die eiland clubs, Mallorca, Tenerife, jaartje meedoen, degraderen, 2 jaar weg en dan weer 3 jaartjes hun best doen om niet weer opnieuw te degraderen.
-Valencia staat trouwens bijna onderaan, hè maat !

Hou toch op jongens, komt Niels ineens fel uit de hoek. Italië is het toch gewoon !
Die hebben pas topclubs, Inter, Milan, Juve, Lazio en AS Roma, Napoli en dan altijd wel een cluppie dat lekker aansluiting weet te vinden en zich tijdelijk weet te nestellen in de top.
“Viva Italia” brult hij door de hele tent. Op een enkele verbaasde blik na, volgt er geen enkele reactie vanuit de kroeg.
-Tuurlijk, lekker al die gelijke spelletjes, zegt Hans cynisch
-Catenaccio kijkt zo lekker weg, kijken naar groeiend gras is vaak nog interessanter
-En dan die stadions, vaak voor de helft leeg ook nog, die ouwe bouwvallen.
Nou, pareert Niels, die shirts … hij tuit zijn lippen en knikt
-Wat heeft dat nou met een mooie competitie te maken ?
-Is wel waar, shirt zijn prachtig maar de rest.
Iedereen knikt instemmend, de Italiaanse shirts, ja, die zijn top.
Yes, we zijn het eens.

En jij dan ? En ineens zijn er 8 ogen op mij gericht.

“Uuuhhh, wel eens naar de Griekse competitie gekeken ?” stamel ik.

-Nee joh, dat is toch geen niveau ?

Is toch geen criterium voor een mooie competitie ?

-Wat wel dan ? vraagt Niels

Je hebt daar vier topclubs, AEK, Olympiakos, Panathinaikos en PAOK en dat zijn allemaal geweldige wedstrijden op zich. De wedstrijd Olympiakos tegen Panathinaikos schijnt echt een van de heftigste derby’s in Europa te zijn. Die strijden een jaar lang om de titel en ga aan het einde van het seizoen dan ook nog eens een keer met z’n vieren in een soort van play-offs uitmaken wie zich landskampioen mag noemen. Dus spelen ze nog allemaal twee keer tegen elkaar. Hoe gaaf is dat ?

En dit seizoen heeft Aris Thessaloniki zich tussen die 4 clubs genesteld, dat betekent dat 1 van die 4 misschien de play-offs gaat mislopen. Op dit moment zijn ze halverwege het reguliere seizoen en zit er een gat van 3 punten tussen de nummers één en vijf.

“Echt wat om in de gaten te gaan houden, boys!” probeer ik ze nog wat meer te enthousiasmeren.

-Je denkt toch niet dat ik zo’n Mickey Mouse competitie op de voet ga volgen joh. Heb al moeite met de eredivisie, zeurt Niels

-Als jij dat nou gaat doen en ons af en toe op de hoogte houdt, zegt Hans.

-Met de nadruk op af en toe, vooral niet te vaak, lacht André.

Iedereen lacht mee en zo zijn we het wederom niet eens geworden maar hebben we weer een prima avond gehad.

“Nog eentje en dan ga ik”; zeg ik.

-Ik haal wel, zegt Stefan en als hij iets later terugkomt zie ik slechts 4 biertjes op zijn dienblad staan. Als hij ze heeft verdeeld over de andere vier staat er nog 1 klein glaasje op zijn blad. “En een ouzootje voor onze Griekse vriend. Jamas !” Hahaha. 

De plek waar deelnemers aan @alle13fout hun voetbalverhaal kunnen delen. Heb jij ook een leuk verhaal ? Laat het mij weten !