Op 29 september 2021 veranderde mijn leven in een paar uur tijd.
Ik was 40 en volop bezig met mijn leven. Mijn gezin, mijn werk, mijn dagelijkse bezigheden.
En dan gebeurt er iets waardoor niets nog gewoon is. Ik kreeg een beroerte.
Plots moest ik opnieuw leren wat ik voordien allemaal vanzelfsprekend vond. Mijn lichaam werkte niet meer zoals ik het kende. Mijn linkerzijde was verzwakt. Mijn linker gezichtsveld was weg, mijn evenwicht en coördinatie waren niet meer zoals voordien. Ook plannen, organiseren, onthouden, dingen verwerken en mijn gedachten ordenen werden moeilijker.
Het zijn dingen waar je normaal gezien nauwelijks bij stilstaat. Je staat op. Je plant je dag. Je voert een gesprek. Je doet verschillende dingen tegelijk. Tot het plots niet meer vanzelf gaat.
De beroerte gebeurde op één moment. Maar de impact ervan bleef. Voor mij voelde het alsof er een heel duidelijke lijn door mijn leven werd getrokken. Met een voor en een na.
Niet omdat alles daarna slecht is. En ook niet omdat alles ervoor perfect was. Maar omdat ik mezelf en mijn leven opnieuw moest leren kennen.
Ik moest afscheid nemen van een aantal vanzelfsprekendheden. Van wat ik dacht dat ik nog kon. Van het vertrouwen in mijn lichaam waarmee ik door het leven ging. En dat bracht veel verdriet met zich mee.
Verdriet om wat tijdelijk niet meer kon.
Verdriet om wat nooit helemaal hetzelfde zou worden.
Frustratie wanneer mijn hoofd iets wilde en mijn lichaam niet kon volgen. Of wanneer mijn lichaam iets wilde en mijn hoofd niet kon volgen.
Onzekerheid over hoe mijn toekomst eruit zou zien.
Ik denk dat je pas echt beseft hoe kostbaar iets is wanneer het allemaal even niet meer vanzelfsprekend is.
Mindfulness was op dat moment al jarenlang een belangrijk deel van mijn leven. Ik mediteerde toen al ongeveer 11 jaar. Het was voor mij een anker. Het was een manier geworden om stil te staan, te ademen, te voelen en opnieuw thuis te komen bij mezelf. Maar na mijn beroerte lukte dat niet meer. Mijn hoofd was te druk. Ik voelde mijn lichaam op een andere manier. Mijn concentratie was niet zoals vroeger. Stilzitten en gewoon aanwezig zijn, iets wat ooit zo vertrouwd was, ook dit lukte niet meer zoals voordien.
En dat was zo confronterend. Want net op het moment dat mijn leven alle kanten opging, kon ik niet meer terugvallen op iets wat mij jarenlang geholpen had.
Achteraf bekeken heeft dat mij ook iets geleerd.
Mindfulness is niet iets wat je perfect moet kunnen. Het is geen oefening die alleen werkt wanneer je rustig bent, wanneer je je goed kunt concentreren of wanneer alles in je leven op zijn plaats valt.
Het is juist leren aanwezig zijn bij wat er werkelijk is.
En op dat moment was dat: een lichaam dat herstelde, een hoofd dat overuren maakte en een leven dat ik opnieuw moest leren begrijpen.
Mijn herstel was geen rechte lijn.
Er waren goede dagen en minder goede dagen. Dagen waarop ik vooruitging en dagen waarop het voelde alsof ik weer een stap achteruit zette.
Ik moest leren luisteren naar mijn lichaam.Niet alleen naar wat ik wilde. En ook dat was een uitdaging.
Want ik ben iemand die graag vooruitgaat. Die dingen regelt. Die haar verantwoordelijkheid neemt. Die graag verder wil wanneer iets moeilijk wordt. Maar mijn lichaam trok een andere grens.
En ik kon niets anders doen dan luisteren naar mijn lichaam.
Soms was dat vertragen. Soms erkennen dat iets te veel is. Soms was het hulp vragen. En meestal was het gewoon accepteren dat vandaag niet dezelfde dag is als gisteren.
Mijn beroerte heeft ook mijn kijk op het leven veranderd.
Ik werd me bewuster van mijn lichaam. Van mijn energie. Van de mensen rondom mij. Van de momenten die je anders gemakkelijk voorbij loopt.
Ik merkte opnieuw hoe snel we kunnen leven zonder echt aanwezig te zijn. Tot het leven je dwingt om stil te staan.
Voor mij werd bewuster leven daardoor geen mooi idee meer, maar iets heel concreets.
Hoe voelt mijn lichaam vandaag?
Waar zit mijn energie?
Wat heb ik nodig?
Wat is nu op dit moment belangrijk?
Waar hoef ik vandaag niet in mee te gaan?
En misschien nog belangrijker:
Kan ik aanwezig zijn bij mijn leven zoals het zich nu afspeelt, in plaats van voortdurend bezig te zijn met wat er nog moet komen?
Tijdens mijn herstel groeide stilaan het gevoel dat mindfulness voor mij niet alleen iets persoonlijks meer was.
Ik had zelf ervaren hoe waardevol het kan zijn om te leren stilstaan, te voelen en opnieuw contact te maken met jezelf. Niet als oplossing voor alles, maar als een manier om er anders mee om te gaan.
En ergens ontstond daardoor de wens om er ook voor anderen te kunnen zijn. Vanuit mijn eigen ervaring.
Want ik weet maar al te goed hoe het voelt om vast te zitten in je hoofd.
Ik weet hoe het voelt wanneer je lichaam grenzen aangeeft.
Ik weet hoe moeilijk het kan zijn om niet meteen verder te kunnen of te willen. En ik weet ondertussen ook dat hulp vragen geen teken van zwakte is.
Die ervaring werd een belangrijke reden waarom ik uiteindelijk koos om me verder te verdiepen in mindfulness en om er ook professioneel mee aan de slag te gaan.
Wat ooit begon als iets voor mezelf, werd iets wat ik graag met anderen wilde delen.
Vandaag, 29 september 2026, denk ik terug aan wat er vijf jaar geleden gebeurd is.
Maar ik deel mijn leven niet meer op in een leven voor en een leven na mijn beroerte. Het is allemaal deel van mijn verhaal.
De vrouw die ik ervoor was.
De vrouw die ik daarna opnieuw moest leren kennen.
En de vrouw die ik vandaag ben.
Ik kan nog altijd te veel hooi op mijn vork nemen.
Ik kan nog altijd te veel nadenken, te veel willen doen en soms mijn eigen grenzen pas opmerken wanneer ik er al over ben.
Maar ik merk het steeds sneller.
En misschien zit daar wel een belangrijk verschil.
Ik weet ondertussen dat ik altijd opnieuw kan terugkeren.
Naar mijn adem.
Naar mijn lichaam.
Naar het moment zelf.
Naar wat er nu nodig is.
Daarom wil ik vooral stilstaan bij waar ik nu ben. Bij mijn leven zoals het vandaag is. Bij mijn gezin. Bij de mensen om mij heen. Bij de dingen die ik opnieuw kan en de dingen die anders zijn gebleven. Bij de kleine momenten die ik vandaag bewuster beleef.
En vooral… bij het feit dat ik hier ben.
Mijn beroerte is een deel van mijn verhaal geworden.
Maar het is niet mijn hele verhaal.
En ik mag verder.