Lang heb ik in mijn hoofd geleefd. Denken, plannen, zorgen, regelen, doorgaan… Ik kon het allemaal goed. Misschien zelfs té goed.
Tegelijk voelde ik al vroeg dat er iets ontbrak. Een soort rust. Ruimte. Het vermogen om gewoon even te zijn zonder meteen iets te moeten doen of oplossen.
Zo’n zestien jaar geleden kwam mindfulness op mijn pad.
In het begin was meditatie vooral een moment waarop ik even kon vertragen. Een paar minuten waarin ik niets hoefde te doen en gewoon mocht zitten.
Maar doorheen de jaren ontdekte ik dat mindfulness veel meer is dan mediteren.
Het leerde me anders kijken.
Naar mijn gedachten. Naar mijn emoties. Naar mijn lichaam. Naar de manier waarop ik reageer wanneer iets anders loopt dan ik had verwacht.
Ik leerde dat niet elke gedachte waar hoeft te zijn. Dat ik niet alles wat ik voel meteen hoef op te lossen. En dat er vaak al iets verandert wanneer je even stopt met rennen.
Dat klinkt misschien eenvoudig. En eigenlijk is het dat ook.
Maar eenvoudig betekent niet altijd gemakkelijk.
Mindfulness vraagt geen perfectie. Ook vandaag merk ik nog hoe gemakkelijk ik weer in mijn hoofd schiet, vooruit begin te denken of te veel tegelijk wil doen.
Het verschil is dat ik het sneller opmerk.
Ik kan even stoppen. Ademhalen. Voelen. En opnieuw kiezen hoe ik verder wil.
Gaandeweg werd mindfulness voor mij dan ook geen trucje om meer ontspannen te worden.
Het werd een manier om bewuster te leven.
Bewuster aanwezig zijn bij de mensen van wie ik hou. Bewuster omgaan met mijn lichaam. Opmerken wanneer mijn grenzen in zicht komen. Niet altijd meegaan in alles wat mijn hoofd vertelt. En ook gewoon kunnen genieten van de kleine dingen die er zijn.
Ik ben nog altijd dezelfde Karen die soms te veel hooi op haar vork neemt en achteraf denkt: dat had ik misschien ook anders kunnen aanpakken.
Maar misschien is dat net waar mindfulness voor mij over gaat.
Niet over het perfecte evenwicht vinden.
Wel over telkens opnieuw merken waar je bent en jezelf de ruimte geven om opnieuw te kiezen.
Dat is wat ik zelf door de jaren heen ben gaan ervaren. En het is ook wat ik vandaag graag met anderen deel.
Geen ingewikkelde theorie. Geen moeten.
Gewoon even stilstaan.
Luisteren.
Voelen.
En opnieuw thuiskomen bij jezelf.