10 oktober. 10/10.

Door mindfulness ben ik me steeds bewuster geworden van de weerstand die ik soms voel wanneer de dingen niet helemaal lopen zoals ik ze graag zou willen.

Dat verlangen naar iets wat er nog niet is. Of dat gevoel dat iets anders zou mogen zijn dan het nu is.

Ik merk hoe mijn aandacht dan verschuift naar wat ik anders zou willen of naar hoe ik hoop dat iets zal verlopen. Tegelijk ervaar ik steeds meer hoe bevrijdend het kan zijn om daar wat ruimte in te laten.

Afgelopen maandag stonden we tijdens onze meditatiereis Vertragen stil bij het observeren van onze gedachten.
Ook dat blijft voor mij een mooie oefening: gewoon opmerken wat er allemaal door je hoofd gaat, zonder dat je overal meteen iets mee hoeft te doen.

Want soms zitten we zo vast in onze eigen gedachten dat we vergeten dat er ook ruimte is om gewoon even te zijn.

Mindfulness heeft me geleerd om met meer aandacht te kijken naar wat er in mij gebeurt. Om gedachten op te merken, stil te staan bij wat ze met me doen en niet zomaar alles te geloven wat mijn hoofd me vertelt.

Ik hoef ook niet voortdurend vooruit te kijken om te kunnen vertrouwen op de weg die ik bewandel.

Hoe meer ik daarbij stilsta, hoe meer ik besef hoeveel onrust er kan ontstaan wanneer we vasthouden aan verwachtingen. Wanneer we willen dat iets op een bepaalde manier verloopt, of wanneer we blijven hopen dat de werkelijkheid zich aanpast aan het beeld dat we ervan hebben.
We zijn dan zo bezig met hoe het zou moeten zijn, dat we soms voorbijgaan  aan wat er  op dit moment is.  En net dat verlangen om dingen anders te willen, kan ons het gevoel geven dat er iets ontbreekt, zelfs wanneer  er ook zoveel mooie dingen zijn.

Op deze 10/10 voelt het mooi om daar even bij stil te staan.
Bij wat ik probeer vast te houden, bij wat ik graag anders zou zien en bij de ruimte die ontstaat wanneer ik kan loslaten wat ik niet in handen heb.

Misschien zit er net in die ruimte iets moois...
In het niet langer hoeven vechten tegen wat er is.
In niet op elke vraag meteen een antwoord hoeven te vinden.
In aanvaarden dat niet alles maakbaar is en dat we niet alles hoeven te controleren om toch vertrouwen te mogen voelen. 

Wat meer loslaten, wat minder willen controleren en wat meer vertrouwen op het leven.
Ook wanneer het anders loopt dan verwacht.