Als we het maar halen!
Als we het maar halen is de zin die ons ma het laatste jaar het meest heeft gezegd. Immers een 50-jarige bruiloft haalt niet iedereen, je hoort zo vaak dat iemand het net niet heeft gehaald, maar je hoort nooit dat iemand net niet z´n 37, 48 of 51 jarige bruiloft heeft gehaald, dus….werd het voor ons (voor Adriaan en mij) een zin die we met graagte overnamen. Als er over de bruiloft werd gesproken, vulde wij aan: als jullie het maar halen!
Pa ziekenhuis
Dat Pa dit letterlijk zou gaan nemen en iedereen er nog bewuster van zou maken hoe bijzonder het is om 50 jaar getrouwd te zijn wisten we niet. Ons Pa is niet echt iemand die staat te trappelen om te gaan feesten, meer iemand die er graag over praat dat hij niet van feesten houdt, maar als er een feest is, wel van de partij is en het ook naar zijn zin heeft. Dus eigenlijk iemand die ondanks dat hij niet graag in het middelpunt van de belangstelling staat, toch het middelpunt van de belangstelling op zoekt, het lijkt wel tegen wil en dank.
De laatste weken, nadat hij uit het ziekenhuis was, was het de eerste keer dat ik weet dat hij perse wilde dat een feest door zou gaan. Hij wilde kost wat kost de gouden bruiloft op de echte datum vieren. Uiteraard heeft hij nog wel even de aandacht gevraagd, door nog even in het ziekenhuis te gaan liggen, maar we hebben het gehaald! Sterker nog jullie hebben het gehaald en dat zal ons nog lang heugen.
Annie dankbaar
Wij zijn pas 47, 45 en 42 jaar aanwezig in hun huwelijk en kunnen dus over de tijd daarvoor weinig vertellen. Wel is ons duidelijk geworden dat oma Buijs er nog wel over in heeft gezeten of Kees het ouderlijk huis wel zou verlaten. Oma kon haar geluk niet op toen Kees met Annie thuis kwam en heeft Annie vaak bedankt dat ze voor Kees had gekozen. Dat wij Annie ook eeuwig dankbaar zijn lijkt mij logisch, en iedereen zal Annie dankbaar zijn anders waren we vandaag niet hier.
Op de 25-jarige bruiloft en de 40-jarige bruiloft hebben we al ruim stil gestaan in allerlei hilarische stukjes bij onze ouders en hun huwelijk. Deze keer lijkt het ons goed om dat nog eens dunnetjes over te doen.
Typering Pa en Ma en hun huwelijk:
· Geen man met eigen zaak: toen Adriaan laatst meldde dat hij ook een eigen zaak wilde starten vertelde ma dat zij dat spannend vindt. Als dochter van een winkelier was het vroeger de eindjes aan elkaar knopen. Vandaar dat zij voor een ambtenaar heeft gekozen. En waarschijnlijk voor een wat oudere man, ervaren en niet meer zo vlug.
· Niet met opvoeden bemoeid: gisteren was ik nog even bij het aanstaande gouden koppel. We hadden het over rellen in Engeland en toen kwam het onderwerp opvoeden aan bod. Pa prijsde zich gelukkig dat hij zich daarmee tijdens het huwelijk niet bemoeid had. Toen ik vroeg wat hij dan gedaan had, want ik had nooit meegemaakt dat hij zich bemoeide met het huishouden of koken. Was het antwoord een glimlach van oor tot oor bij zowel pa als ma, een glimlach van precies weten hoe het zit.
· Engelse spreuk: This house is clean enough to be healty and dirty enough to happy. Dit is een mooie typering van de levenshouding van zowel pa als ma. Leef zoals jij denkt dat het goed is, je hoeft het niet te doen voor het oog van het kerkvolk.
· Tamtam: een goede moeder zorgt ervoor dat ze als verbindingsofficier fungeert tussen de kinderen. Zo kan je niets nieuws meer vertellen aan Adriaan of Minette als je het eerder al tegen Ma hebt verteld. Hoe ze het doet weten we niet, maar ze brieft alles erg snel door aan de anderen, weg nieuwtje…. Ons ma is de twitter avant la lettre!
· Pa bellen: dit is een hoofdstuk apart, bellen met Pa in het geval ma niet aanwezig is kenmerkt zich als volgt:
o Voor 1982: bellen met familie stok, bizetlaan 6
o Na 1982: er wordt standaard opgenomen met: u heeft gekozen 01620 22049 wat later veranderde in 0162422049. Het leeuwendeel van de bellers wist niet meer wat te zeggen, behalve Manja die noemde terstond haar nummer, met als gevolg Pa wist niet meer wat te zeggen
o Na 2000 (nummer herkenning): zeg het maar Willem:
§ Hoe is het – het is hier droog
§ Is ma in de buurt – als jij 3 km hier vandaan in de buurt vindt
§ Iets moeilijkere vraag – ik verbind je door met het hoofdkantoor
§ Tijdens het wachten – je moeder draagt vandaag een witte blouse met blauwe broek
Opa en Oma
Het ultieme ouderschap is volgens mij het grootouderschap. Gewoon van je kleinkinderen genieten en als ze je teveel worden gaan ze weer naar huis. Fijn om te merken hoe graag jullie de kleinkinderen zien en omgekeerd hoe graag de kleinkinderen bij jullie zijn. Vroeger logeerden Martijn en Lucas geregeld bij opa en oma, nu komen Cas, Thijs en Lisa nog graag nachtjes slapen aan de Bizetlaan. Mooi waren alle verhalen die loskwamen nadat de kinderen daar geweest waren. De kleinkinderen beleefden en beleven altijd een geweldige tijd, ze mochten van alles, spelletjes doen, eten mee klaar maken, de voeten in het voetentracteerbadje, enzovoort.
Het enige jammere voor ons is dat het steeds meer om de kleinkinderen draait. Hoi leuk dat je koffie komt drinken, zijn de kinderen er niet bij…..
Fantastisch dat onze kinderen zo´n opa en oma hebben getroffen, waar ze waarachtig en voor 100% kleinkind kunnen zijn. Een opa en oma die alles leuk, mooi en schattig vinden. Alle kleinkinderen zijn ze even lief, voor allemaal hebben ze complimenten en over allemaal vertellen ze honderd uit.
Het enige nadeel aan opa is dat hij zoveel vragen stelt. Cas was opgevallen dat opa vooral vragen stelt waarop hij zelf het antwoord al weet en dat hij alleen vragen beantwoordt waarop hij ook het antwoord al weet.
Vakanties in Frankrijk
Al eerder hadden we het hier over de vakanties, voornamelijk in Frankrijk. Eén keer gingen we naar Duitsland, maar daar werd de antipathie van ma voor onze oosterburen dusdanig opgerakeld, dat we jaar in jaar uit naar La douce France reisden. Dat we het vaak over de vakantie hebben, komt omdat het altijd hoogtepunten van het echte familieleven waren. Met zijn vijven op pad, alleen op elkaar aangewezen, in mijn herinnering waren dat topmomenten. Zelfs toen later Paul, Manja en Gert-Jan meegingen. De koude kant werd, in ieder geval volgens ons, warm ontvangen en meegenomen in de vakantiepret van de familie Buijs. Koppeltjes moesten wel gescheiden slapen, behalve pa en ma dan. Maar dat mocht de pret niet drukken.
Frankrijk, het land van kerken, vieze campings en grote hypermarches.
Het tempo in de vakantie werd voornamelijk bepaald door pa:
· Niet te ver rijden, dat deed hij normaal ook niet dus waarom zou je dat nu wel doen.
· Alle ritten, zeker met de aanhanger, waren vooruit gericht. Want de grootste schrik was als we vooruit niet verder konden. Pa zijn stuurkunsten bestaan uit het rustig vooruit rijden, de achteruit zit er met een kar niet op. In totaal hebben we de La Boheme tientallen malen moet afkoppelen, omdat we de moeilijk vindbare camping net voorbij gereden waren. Gelukkig gingen soms tante Jo en oom Peet mee op vakantie, want dan sprong oom Peet in de auto en keerde met grote behendigheid de auto inclusief de aanhanger. Dit had mijn grote bewondering, maar toch viel pa niet van zijn voetstuk.
· Stoppen bij alles wat enigszins bezienswaardig lijkt. En dan bedoel ik ook echt overal stoppen. Dus wij hebben iedere kerk, ieder dorpsplein en iedere half ingevallen burcht of toren in Frankrijk bestudeert en pa heeft het allemaal op dia gezet. Dus mocht je geïnteresseerd zijn……
· Frankrijk ook het land van vieze toiletten, eigenlijk overal. Zo stopten we ooit onderweg om te eten en sanitair te ontspannen. Nadat we hangend op het blauwe deksel van de kar het een en ander genuttigd hadden, gingen Adriaan en ik plassen in een toilet ergens op het pleintje, ergens in midden Frankrijk. Wij het gebouwtje binnen, waarbij je van buitenaf al kon zien dat het binnenin niet naar bloemetjes zou ruiken. We wierpen en blik naar binnen en zagen daar minimaal zes drollen liggen en besloten onverrichter zaken terug te keren. Op dat moment besloot ons pa dat hij met de broek af moest en sandaalde ferm richting het niet welriekende franse toilet. Tot onzer verbazing ging hij naar binnen en deed waar hij goed in is. Terug gekomen wist het te melden dat hij bolus nr. 7 boven nr. 6 had gedrapeerd. Na de handen gespoeld te hebben uit het standaard jerrycannetjes met water, vertrokken we met volle blazen en pa een stuk lichter naar het volgende kerkje in midden Frankrijk. Heerlijk vakantie.
We gingen niet afgeladen op vakantie, maar op instigatie van pa konden we niet vertrekken zonder:
o Minimaal 6 plankjes om alles waterpas te zetten
o Een bussel touwtjes om alles wat los zit vast te kunnen knopen
o Pakken houdbare vla, altijd lekker vla, zeker houdbare en zeker als die minimaal 35 graden Celsius is
o Vlees in blik
o Reserve stoeldekjes, genoeg voor een halve camping
Ma
Ons ma is eigenlijk wel de liefste moeder die er is. Dat zegt iedereen over zijn moeder wellicht, maar in ons geval klopt het ook. We zeggen wel eens tegen Gert-Jan en Manja jullie hebben maar geluk, want jullie hebben de beste schoonmoeder van de wereld!
Dat het echt klopt, daar hoeven we vandaag geen bewijs voor te leveren. Dat kun je zo zien en als je An een beetje kent dan weet je dat wij als kinderen altijd op nummer 1 kwamen en komen. Wie van de drie dan op 1 weet ik niet precies, volgens ma maakt ze geen onderscheid. Maar goed Adriaan eet wel bijna elke zondag aan de Bizetlaan, dus….en Minette is de enige van de kinderen waarmee ze regelmatig gaat winkelen, dus….zegt ze vaak dat ik me niet achtergesteld moet voelen! En dat doe ik dan ook maar niet, je houdt immers van je moeder en die ga ik niet tegenspreken.
Ons moeder is echt super lief, maar ze heeft ook een gezonde relativeringszin en ook een zekere hardheid die je soms tegenkomt. Enkele voorbeelden:
· Als kind vond ik het vroeger soms jammer dat iets niet doorging bij mij maar dat het bij iemand anders wel allemaal goed kwam. Ma zegt dan in zo´n situatie: ieder krijgt wat ie verdient! En daar kun je het dan mee doen.
· Een ander voorbeeld is iets dat ook ons moeder karakteriseert: van hard werken is nog nooit iemand dood gegaan. Soms heb ik weken dat ik heel hard moet werken, Adriaan en Minette evenzo. Ik heb ons moeder dan wel eens aan de lijn en dan vraagt ze of ik het druk heb. Een keer had ik het zo druk dat het langs alle kanten iets te was. Ik probeerde hiervoor wat compassie bij ons ma te krijgen, nou dat krijg je niet zomaar. Fijn voor je jongen dat het zo druk is en van hard werken …….. Een goede levensles, weg zelfmedelijden, gewoon hard door werken en niet zeuren.
Maar ook een moeder met veel emotie en meeleven. Zelfs zoveel dat ze er makkelijk om, mee kan huilen. Tijdens mijn middelbare schoolcarrière verliepen mijn vorderingen niet ideaal typisch, dat heeft vooral bij ons ma veel zorgen gebaard. Zorgen die ik toen niet zag en als ik ze had gezien niet had begrepen.
Die zorgen om mijn middelbare school kwamen er pas jaren later uit. In 1996 heb ik mijn universitaire opleiding als sociaal geograaf afgerond in Utrecht. De bul werd uitgereikt in het hele mooie universiteitsgebouw naast de Domtoren. Toen we daar naar buiten liepen (11 jaar na het behalen van mijn middelbare school diploma), keek ik ons moeder aan en zei: is het toch nog allemaal goed gekomen. De tranen en zorgen rolden toen nog over haar wangen, een waarlijk bijzonder moment!
Humor: plagen
De ´nationale´sport bij ons gezin is elkaar zoveel mogelijk plagen en vooral ons ma en zo mogelijk Minette. Het onderwerp maakt in principe niet uit, als het maar plagen is. Bijvoorbeeld dat Pa weer slecht geknipt is in salon Annie, dat het belachelijk is dat Pa alweer nieuwe kleren heeft, dat het speciaal is dat Adriaan zijn erfenis in kleine partjes ophaalt tijdens de lunch op zondag, etc etc.
Humor neemt in belangrijke plaats in in het familieleven, lachen ontspant en neemt het hele serieuze van bepaalde zaken weg. Dat lukt ons gezamenlijk nagenoeg altijd. We weten de makkelijk en humoristische kant van zaken op te zoeken en te vinden. Even samen lachen, mooier is er eigenlijk niet.
Familie kun je niet uitzoeken
Maar vrienden wel, is een uitdrukking die je vaak hoort. Ik denk dat dat waar is, maar dat het voor ons niet telt. Ik had geen betere familie kunnen uitzoeken dan de familie die ik heb. Waarschijnlijk ook geen betere vader en moeder. Kort en goed, we hebben het maar mooi getroffen met elkaar. Dat je veel van elkaar houdt, hoef je als het goed is niet vaak te zeggen. We zeggen het denk ik ook niet vaak genoeg. Maar vandaag zeg ik het uit volle borst en uit de grond van mijn hart: Pa en Ma we houden van jullie. Fijn dat we jullie (nog steeds) hebben, en dat we dat vandaag mogen vieren.
Cadeaus
Bij een viering horen cadeaus. Wat geef je mensen die alles hebben, elkaar, fijne familie en vrienden. Het grootste wat je kan hebben is gezondheid. Dat kunnen we jullie niet geven. We willen jullie ook niet iets geven wat in de weg staat en wat je steeds moet verzetten.
We willen jullie iets geven om met elkaar te doen en te beleven. Het ene is afgestemd op Pa en ook op Ma en het andere andersom. Voor allebei moeten jullie op pad, onder begeleiding van ons, het duur hooguit een deel van de dag en je kunt thuis slapen (met oude mensen moet je immers overal rekening mee houden).
Het eerste cadeau is een Kookworkshop in Waalwijk met zijn allen.
Het tweede cadeau een rondleiding in het Boijmans van Beuningen ook met ons allen.
Het probleem met de cadeaus is dat we iets moeten plannen en met zijn allen op pad moeten kunnen. Ik zie in Ma´s ogen de vraag al weer opkomen: Als we het maar halen?