Tenten

In de eerste koude nacht zijn onze tenten gestolen

terwijl we buiten wachtliepen.

We hebben een vuur van dode struiken aangelegd

en gezongen uit het boek van ons geheugen.

Toen het licht opkwam zagen we onze schaamte liggen

als een dunne schaduw aan onze voeten.

Tegen de middag sneden we twijgen

en vlochten een berrie

voor de ouderen als ze moe waren

maar de dagtocht niet ten einde

en na nog een nacht onder de sterren

zijn we voort gegaan.

Sinds wij ons vestigden in de bergen

eten we minder en magerder

we leerden de taal van de wind

en spreken glazen woorden.

We lachen minder luid, we luisteren doodgraag

met ons oor aan de rotswand, stug en zacht als leder.

Van hieruit zien we op heldere dagen

nog ons pad tussen de moerassen slingeren.

De verhalen vormen zich al onder de jongsten.

Naar het schijnt wisten wij waarheen,

zogezegd waren wij sterke krijgers.

Tot wij zelf sterven weten wij dit:

wij waren de beste tentenmakers

wij vlochten een berrie

wij zijn het volk van de bergen.