Vandaag ben ik de traagste man ter wereld
en gisteren begon ik te vertragen.
Ik schuifel door de straten
en de trams zijn stil, de vogels zingen
ver in diepe parken.
Waar ik kom zijn zeebodems met lang
vergane schepen. Zij sturen slechts
signalen naar zichzelf.
Vandaag kan misschien niemand mij bereiken
en gisteren begon ik te vervreemden.
Ik luister naar scharnieren.
De zuurstof komt in vlagen, het is erg
belangrijk snel te reageren als zij komt.
Zo word ik alsmaar beter in het
leven voor de dood van mijn gedachten.
De zomer stuurt haar zonnen. De kasseien staan gewelfd in hun potentie.
De schaduwen zijn hard.
Vandaag tref ik een schuif vol vondelingen
en gisteren vermoedde ik geluiden.