De traagste man ter wereld

Vandaag ben ik de traagste man ter wereld

en gisteren begon ik te vertragen.

Ik schuifel door de straten

en de trams zijn stil, de vogels zingen

ver in diepe parken.

Waar ik kom zijn zeebodems met lang

vergane schepen. Zij sturen slechts

signalen naar zichzelf.

Vandaag kan misschien niemand mij bereiken

en gisteren begon ik te vervreemden.

Ik luister naar scharnieren.

De zuurstof komt in vlagen, het is erg

belangrijk snel te reageren als zij komt.

Zo word ik alsmaar beter in het

leven voor de dood van mijn gedachten.

De zomer stuurt haar zonnen. De kasseien staan gewelfd in hun potentie.

De schaduwen zijn hard.

Vandaag tref ik een schuif vol vondelingen

en gisteren vermoedde ik geluiden.