Dat luide effect, dat moet
de erosie geweest zijn tussen
een tong en een gehemelte die elkaar
niet vonden binnen één mond.
Het was schrikachtig.
Ik wandel tussen een spoorlijn
die naar beneden loopt. Ver weg
de zee, maar daar kom ik aan
voor de trein, want het is
nacht nu.
Het is nacht en ik dans de blues
tussen de kiezels,
over de biels, de klinknagels,
hier komt de geur van carboline en
dan weer een witte vlakte van kiezels.
Een gedicht als dit schrijft
zichzelf en draagt mij op
mijn naam eronder te zetten.
Een tocht als deze leent mijn
gevoel voor ritme en zegt
zegevierend: mijn woorden en
mijn eindpunt, zij kennen elkaar
als broers.
20/12/2019