Een tocht als deze

Dat luide effect, dat moet

de erosie geweest zijn tussen

een tong en een gehemelte die elkaar

niet vonden binnen één mond.

Het was schrikachtig.

Ik wandel tussen een spoorlijn

die naar beneden loopt. Ver weg

de zee, maar daar kom ik aan

voor de trein, want het is

nacht nu.

Het is nacht en ik dans de blues

tussen de kiezels,

over de biels, de klinknagels,

hier komt de geur van carboline en

dan weer een witte vlakte van kiezels.

Een gedicht als dit schrijft

zichzelf en draagt mij op

mijn naam eronder te zetten.

Een tocht als deze leent mijn

gevoel voor ritme en zegt

zegevierend: mijn woorden en

mijn eindpunt, zij kennen elkaar

als broers.

20/12/2019