De houthakkers

De derde keer die dag

trok Grote Saskia al haar kleren uit.

Al jaren wisten wij niet meer welke

kant we nog moesten opkijken. Onze hals

was stram en knokig.

Door ons verknipte blikveld bewoog zij plots

heen en weer en liep de kamer uit.

Van uit de bossen riep ze nog: Ik hoop

dat de wolven mijn lijk tot voor jullie

deur komen slepen. Zo innig had ik

jullie lief, mijn ridders.

Toen wij zeker werden van de stilte, zochten we

naar water dat nog zuiver was

om van te drinken.

12/04/2017