En, zuster, komt nog de dag
van de verschoning?
Wij dachten van niet, en in alle
oprechtheid, wij zijn eerder voor de nacht
wanneer uw witte rokken het enige zijn
wat wij nog min of meer zien
gesteven als uitgestold kaarsvet.
Spreek ons niet meer van verkleining,
van buigen, stilstaand struikelen,
u rammelt met recepten
van een uitgestonken eeuw.
Vertrouwen heeft zijn tijd nu gehad, het wordt
in achterkamers geperst voor de zwakken, die geeuwen
van de honger, een kreet
om één zachte leugen
voor het slapengaan.
22/06/2015