Brief aan een kennis

Mijn paraplu stond

ondersteboven, mijn waarde,

met de neus in de grond

en half gevuld met regenwater.

Mijn taal was ik verloren, verder dan

gebroken Zweeds kwam ik niet meer

en mijn vinger maar wijzen naar

die zwarte gespalkte vleermuis

en dat vraagteken van een handvat.

Het was mijn bijdrage aan de wereld, mijn beste,

schaamhaar op een varkensblaas.

Toegenegen, voorwaar, toegenegen,

en houdt ook u mij per kerende op de hoogte

van alle verdere ontwikkelingen.

23/02/2015