Ik denk dat ik ergens boven mijn
hoofd de glazen volmaaktheid heb gevoeld,
die zich rond en groot aan mijn handen aanbood,
en zwaar op mijn vingers bleef wentelen, traag,
belangrijk en waardig. Mooi als een paarlen planeet
in een zee. Een warmer en dieper verdriet om mijn
wonden te helen herinnert mijn lichaam zich niet.
17/03/2014