De nieuwe zondaar

Roepend op de priesters van zijn tijd

zorgt de zondaar onbewust

voor rust en orde hier op aarde.

Uit angst, niet uit geweten,

verdwijnt hij in de bossen en keert

psalmen zingend terug

met in de ene hand een herdersstaf

en aan de andere, godbetert,

een toevallige voorbijganger.

Beduusd ontvangt de wandelaar

de handgesneden scepter,

schraapt formeel de keel en zegt:

‘Wees niet bevreesd, voor u ben ik gezonden’.

De zondaar buigt wat dieper en stort tranen om zijn jeugd.