Brief aan mijn zuster

Liefste zuster,

dat is wel een heel bleke zon die door mijn ramen schijnt

ik denk dat het stille meer achter de bomen

in het middaglicht geklommen is.

De laatste tijd heb ik weer veel gedroomd

van water en het feit dat ik mij niet kan wassen

(zoals je weet is in mijn geest

het porselein gebroken of vervuild).

Op dit moment druk ik een keukenhanddoek tegen mijn ogen.

Het gaat weer beter. Ik dacht daarstraks

aan die keer toen wij verdwaald waren.

Wat waren wij moedig! Het bos werd onze vriend

omdat we het onze vragen hebben gesteld.

Ik zie nog vaak jouw schaduw op de tegels

Misschien heb ik al vaak op je vingers gestaan.

Ik denk dat ik in de stille zon het bleke meer kan zien.