Schoolschrift

Vandaag heeft de wereld weer veel

pijn uitgezweet in mijn jodengezicht.

Films vol verleden

karren beton

lachende meisjes

de occasionele

meesterbedrieger

met een ego van rubber in zijn goudgele borstzak.

Zonet is mijn ziel weer gesignaleerd

een lichtschuwe spreeuw tegen

zwartstalen balken die

reiken tot waar de verbeelding zich

nederig neerlegt

vermoeid op een schoolschrift met ruitjes.

Daar alleen kan liefde wonen

Daar alleen is ’t leven zoet

Waar men stil en ongedwongen

Waar men stil

Waar