Hoogzomer

Farid heeft een moord gepleegd

zijn witte hemd met roestig bloed hangt in de zon

boven in de hoogste boom

hij wil dat wij het weten

Hij praat tegen de spreeuwen

hij hurkt in de bossen

zijn haar houdt hij stevig bijeen

met een touw dat soms danst op zijn schouder

De maan wrijft hij rond met zijn palmen

de vrouwen beweren

dat onder in zijn stem

de hoest van hun kind is te horen

Hij ademt als water

zijn rug schuurt de bast van de dennen

We houden een kruis op de kop

we blijven in groep

en denken terug

in de tijd.