ประวัติการก่อตั้งสภาเด็ก

ประวัติของสภาเด็กและเยาวชน

สภาเด็กและเยาวชน เป็นองค์กรของเด็กและเยาวชน ในสังกัดกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ โดยจัดตั้งนำร่องใน 4 จังหวัด คือ เชียงราย สุรินทร์ ปราจีนบุรี และสตูล ต่อมารัฐบาลจึงเห็นชอบให้จัดตั้งสภาเด็กและเยาวชนทุกจังหวัด ซึ่งทางพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์จังหวัดระยอง ได้จัดตั้งเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2549 ซึ่งได้มีการคัดเลือกเด็กและเยาวชนในจังหวัดระยอง จำนวน 200 กว่าคนมาประชุม พร้อมแสดงศักยภาพ ความคิดเห็นของแต่ละบุคคลในการพัฒนาจังหวัดระยองให้เข้มแข็ง และคัดเลือกตัวแทนเด็กและเยาวชนปฏิบัติหน้าที่ในตำแหน่งประธานสภาเด็กและเยาวชน รองประธานสภาเด็กและเยาวชน พร้อมทั้งจัดตั้งสภาเด็กและเยาวชนจังหวัดระยองให้เกิดขึ้นอย่างสมบูรณ์ เพื่อเป็นองค์กรกลางของเด็กและเยาวชนในระดังจังหวัด ทำหน้าที่เป็นตัวแทนของเด็กและเยาวชนในจังหวัดระยอง และให้ประธานสภาเด็กและเยาวชนคัดเลือกทีมงานเพื่อเป็นคณะกรรมการสภาเด็กและเยาวชนจังหวัดระยองต่อไป

สภาเด็กและเยาวชนจังหวัดระยอง (อังกฤษ: Children and Youth Council of Rayong) เป็นองค์กรเครือข่ายเชื่อมโยงกลุ่มเด็กและเยาวชนในจังหวัดระยองที่มีการดำเนิน งานในด้านต่าง ๆ เข้าด้วยกันอย่างเป็นระบบ เพื่อแสวงหาแนวทางในการส่งเสริมและพัฒนาเด็กและเยาวชนภายในจังหวัดระยอง ภายใต้หลักการ “เด็กนำผู้ใหญ่หนุน” ซึ่งในปัจจุบันนี้สภาเด็กและเยาวชนจังหวัดระยองเป็นองค์กรนิติบุคคล ภายใต้พระราชบัญญัติส่งเสริมการพัฒนาเด็กและเยาวชนแห่งชาติ พุทธศักราช 2550 โดยสภาเด็กและเยาวชนจังหวัดระยองมีสำนักงานตั้งอยู่ที่ บ้านพักเด็กและครอบครัวจังหวัดระยอง

อนุสัญญาว่าด้วยสิทธิเด็ก

อนุสัญญาว่าด้วยสิทธิเด็ก (Convention on the Rights of the Child) เป็นสัญญาด้านสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศที่ได้รับความเห็นชอบมากที่สุดในโลก โดยทุกประเทศในโลกได้ให้สัตยาบัน ยกเว้นประเทศโซมาเลียและสหรัฐอเมริกา

ในพ.ศ. 2535 ประเทศไทยได้ให้สัตยาบัน อนุสัญญาฉบับนี้ระบุรายละเอียดของสิทธิขั้นพื้นฐานต่างๆ ไว้ว่าทุกประเทศต้องรับประกันเด็กในประเทศของตน ได้แก่

• สิทธิที่จะมีชีวิตรอด – ได้รับการดูแลสุขภาพขั้นพื้นฐาน มีสันติภาพ และความปลอดภัย

• สิทธิที่จะได้รับการพัฒนา – มีครอบครัวที่อบอุ่น ได้รับการศึกษาที่มีคุณภาพ และมีภาวะโภชนาการที่เหมาะสม

• สิทธิที่จะได้รับการปกป้องคุ้มครอง - ให้รอดพ้นจากการทำร้าย การถูกล่วงละเมิด การถูกทอดทิ้ง และการแสวงประโยชน์ในทุกรูปแบบ

• สิทธิที่ในการมีส่วนร่วม – ในการแสดงความคิดเห็น แสดงออก การมีผู้รับฟัง และมีส่วนร่วมในการตัดสินใจในเรื่องที่มีผลกระทบกับตนเอง

ทุกๆ 5 ปี แต่ละประเทศจะต้องจัดทำรายงานความก้าวหน้าเสนอต่อคณะกรรมการสิทธิเด็ก ซึ่งประจำอยู่ที่กรุงเจนีวา และมีหน้าที่กำกับดูแลและตรวจสอบการดำเนินงานของแต่ละประเทศในการรับประกันสิทธิต่างๆ ของเด็กที่ระบุไว้ในอนุสัญญา

จากรายงานฉบับล่าสุด (ฉบับที่ 3 และ 4) ของประเทศไทยที่จัดส่งให้คณะกรรมการสิทธิเด็กเมื่อ พ.ศ. 2555 คณะกรรมการได้ตั้งข้อสังเกตว่า การดำเนินงานของประเทศไทยมีความก้าวหน้าหลายประการในส่วนของการร่างกฎหมายและจัดโครงสร้างของรัฐเพื่อให้ความคุ้มครองแก่เด็กและปกป้องสิทธิของพวกเขา อย่างไรก็ตาม คณะกรรมการยังคงเน้นถึงความห่วงใยในหลายด้าน ได้แก่

• การปกป้องคุ้มครองสิทธิของเด็กผู้ลี้ภัย

• การบังคับใช้กฎหมาย

• การกำกับดูแล และการเก็บข้อมูล

• งบประมาณของประเทศไทยในการทำงานด้านเด็ก

• การพัฒนากลไกคุ้มครองและช่วยเหลื่อเด็กที่ตกเป็นเหยื่อของการถูกทำร้ายและถูกแสวงประโยชน์ทางเพศ ทั้งที่เกิดในครอบครัวและนอกครอบครัว

• การเข้าถึงบริการขั้นพื้นฐานแก่เด็กทีขาดโอกาสที่สุด ได้แก่ เด็กกลุ่มชาติพันธุ์ เด็กผู้ลี้ภัย เด็กเร่ร่อน เด็กอพยพ เด็กยากจน เด็กที่กระทำผิด และเด็กที่ถูกค้ามนุษย์ เด็กพิการ เด็กที่ได้รับผลกระทบจากความรุนแรงในจังหวัดชายแดนใต้

• อายุขั้นต่ำของเด็กที่ต้องรับโทษทางกฎหมาย ซึ่งปัจจุบันอยู่ที่ 10 ขวบในประเทศไทย ซึ่งเป็นอายุที่ต่ำเกินไป

• ความเหลือมล้ำในสังคม

สิทธิขั้นพื้นฐานของเด็ก 4 ประการ

1. สิทธิในการอยู่รอด (Right of Survival)

- สิทธิในการมีชีวิตรอดและส่งเสริมชีวิต

- ได้รับโภชการที่ดี

- ได้รับความรักความเอาใจใส่จากครอบครัวและสังคม

- ได้รับการบริการด้านสุขภาพ

- การให้ทักษะชีวิตที่ถูกต้อง

- การให้ที่อยู่อาศัยและการเลี้ยงดู

2. สิทธิในการปกป้องคุ้มครอง (Right of Protection)

- การคุ้มครองจากการเลือกปฏิบัติ

- การล่วงละเมิด การทำร้าย การกลั่นแกล้งรังแก

- การถูกทอดทิ้ง ละเลย

- การลักพาตัว

- การใช้แรงงานเด็ก

- ความยุติธรรมต่อผู้เยาว์

- การเอารัดเอาเปรียบทางเพศ

3. สิทธิในการพัฒนา (Right of Development)

- ได้รับการศึกษาทั้งใน/นอกระบบ

- เข้าถึงข่าวสารที่เหมาะสม

- เสรีภาพในความคิด มโนธรรม และศาสนา

- พัฒนาบุคลิกภาพ ทั้งทางสังคมและจิตใจ

- พัฒนาสุขภาพร่างกาย

4. สิทธิในการมีส่วนร่วม (Right of Participation)

- แสดงทัศนะของเด็ก

- เสรีภาพในการติดต่อข่าวสารข้อมูล

- มีบทบาทในชุมชน

- แสดงความคิดเห็นในเรื่องที่มีผลกระทบต่อเด็ก