การวิจัยเรื่อง “การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษแบบองค์รวมตามแนวการสอนแบบบูรณาการของเมอร์ด็อค (MIA Plus Model) เพื่อส่งเสริมสมรรถนะการสื่อสารภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนนิบงชนูปถัมภ์ จังหวัดยะลา” มีวัตถุประสงค์เพื่อ  1) ศึกษาข้อมูลพื้นฐาน แนวคิด ทฤษฎี และสภาพปัญหาการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษ  2) พัฒนาและหาประสิทธิภาพของรูปแบบการจัดการเรียนรู้ตามเกณฑ์ 80/80         3) ศึกษาผลการใช้รูปแบบในการส่งเสริมสมรรถนะการสื่อสารภาษาอังกฤษ และ 4) ประเมินความเหมาะสมความเป็นไปได้ และประโยชน์ของรูปแบบการจัดการเรียนรู้ การวิจัยดำเนินการ ตามกระบวนการวิจัยและพัฒนา (Research and Development: R&D) แบ่งเป็น 4 ระยะ ได้แก่ การศึกษาข้อมูลพื้นฐาน การพัฒนารูปแบบและหาประสิทธิภาพ การทดลองใช้รูปแบบ และการประเมินคุณภาพของรูปแบบ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนนิบงชนูปถัมภ์ จังหวัดยะลา จำนวน 30 คน ซึ่งได้มาโดยการสุ่มแบบกลุ่ม (Cluster Random Sampling) และผู้เชี่ยวชาญรวมทั้งครูผู้ใช้รูปแบบ จำนวน 10 คน เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ รูปแบบการจัดการเรียนรู้ MIA Plus Model แผนการจัดการเรียนรู้ แบบทดสอบวัดสมรรถนะ การสื่อสารภาษาอังกฤษและแบบประเมินความคิดเห็น วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าประสิทธิภาพ E1/E2 การทดสอบค่าทีแบบกลุ่มสัมพันธ์ (dependent-samples t-test) และการวิเคราะห์เนื้อหา

ผลการวิจัยพบว่า

               1. ผลการศึกษาข้อมูลพื้นฐาน แนวคิด ทฤษฎี และสภาพปัญหา พบว่า แนวคิดที่เหมาะสม สำหรับการพัฒนารูปแบบ ได้แก่ การสอนภาษาแบบองค์รวม (Whole Language Approach)  การสอนแบบบูรณาการของ    เมอร์ด็อค (Murdoch Integrated Approach: MIA) การจัดการเรียนรู้เชิงรุก (Active Learning) และแนวคิดสมรรถนะการสื่อสารภาษาอังกฤษ โดยนำมาสังเคราะห์เป็นรูปแบบ MIA Plus Model ซึ่งประกอบด้วย 6 องค์ประกอบ ได้แก่ หลักการ วัตถุประสงค์ เนื้อหา กระบวนการจัดการเรียนรู้ สื่อและแหล่งเรียนรู้ และการวัดและประเมินผล

                 2. รูปแบบการจัดการเรียนรู้ MIA Plus Model มีความเหมาะสมอยู่ในระดับมากที่สุด (𝑥̅ = 4.48, S.D. = 0.37) และมีประสิทธิภาพเท่ากับ 84.40/83.92 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ 80/80 ที่กำหนด

                3. นักเรียนที่เรียนด้วยรูปแบบ MIA Plus Model มีสมรรถนะการสื่อสารภาษาอังกฤษ หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 (t = 15.07, p < .001) โดยคะแนนเฉลี่ยก่อนเรียนเท่ากับ 22.20 คะแนน และหลังเรียนเท่ากับ 33.20 คะแนน อีกทั้งมีพัฒนาการด้านการฟัง การพูด การอ่าน และการเขียนสูงขึ้น รวมทั้งมีความมั่นใจและมีส่วนร่วมในการใช้ภาษาอังกฤษมากขึ้น

                 4. ผลการประเมินรูปแบบจากผู้เชี่ยวชาญ ครูผู้ใช้รูปแบบและนักเรียน พบว่า รูปแบบ  MIA Plus Model  มีความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และประโยชน์อยู่ในระดับมากที่สุด โดยมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.67, 4.70 และ 4.63    ตามลำดับ

            โดยสรุป รูปแบบการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษแบบองค์รวมตามแนวการสอนแบบบูรณาการของเมอร์ด็อค (MIA Plus Model) มีประสิทธิภาพและสามารถส่งเสริมสมรรถนะการสื่อสารภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ได้อย่างมีประสิทธิผล ทั้งด้านทักษะภาษา ความมั่นใจในการสื่อสาร และการมีส่วนร่วมในการเรียนรู้ สามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษ  ระดับประถมศึกษาได้อย่างเหมาะสม

         คำสำคัญ: รูปแบบการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษแบบองค์รวม, การสอนแบบบูรณาการของเมอร์ด็อค, MIA Plus Model, สมรรถนะการสื่อสารภาษาอังกฤษ, นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5