In 1985 gestart als 20-jarige juf op de BMS op de Paardenmarkt in Antwerpen en nu, 41 jaar later, nemen we afscheid. 41 jaar Petra en de Marnixschool. 

Dat dat mooie liedje zo lang heeft geduurd, is wonderlijk. En toch ook weer niet. Want de Marnixschool en jij, lieve Petra, lijken best heel veel op elkaar. 

Allebei betrokken. Betrokken bij de kracht die onderwijs is, betrokken bij onze kinderen, bij elkaar. Een luisterend oor, een hand op je schouder,  een duwtje in de rug, nabijheid. 

Allebei onconventioneel. Waarom moeten we het doen zoals het wordt verwacht? Is het niet leuker, spannender, als we het op onze eigen manier doen? We doen het op de beste manier die we kennen en kunnen.

Allebei met humor. Wat hebben wij veel gelachen op de Marnixschool. Op welke werkplek kan je voor half 9 's morgens al twee keer de slappe lach hebben gehad? Humor verzacht, lachen doet deugd, samen plezier maken schept een band. 

Allebei een creatieve geest. Out of the box denken, omdenken, oplossingen bedenken, een grote en onmisbare kwaliteit. Nodig om van diepe dalen weer glooiende velden te maken.

Allebei liefdevol: liefde voor onderwijs, liefde voor het team, liefde voor de kinderen. Goed luisteren, tijd geven, doorzetten, wat heb je nodig om het wél te kunnen? Liefdevol streng, liefdevol sturen, liefdevol leiden, maar altijd liefdevol. 

De verbintenis van 41 jaar zal nog lang nazinderen in vele hoofden en harten. 

Want zoals je het zelf zegt: je bent de dinosaurus van de Marnixschool. En die dinosaurus heeft veel mooie eieren gelegd. Als piepjonge groepsleerkracht, als muzische voortrekker, als zorgcoördinator met een groot hart voor ouders en kinderen. 

We tellen af naar die welverdiende, zalige zomervakantie. We gaan ervan genieten. Maar als aan die eindeloze zomer vol zonovergoten dagen en blauwe zeeën een einde komt en 1 september uiteindelijk aan de deur klopt, dan gaan we je vreselijk missen. En ik geef ruiterlijk toe, ik zeer waarschijnlijk nog het allermeest. 

Annick