นับตั้งแต่ก่อตั้งคณะเทคโนโลยีคหกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ เป็นครั้งแรกในชื่อ "โรงเรียนสตรีบ้านทะวาย" เมื่อ พ.ศ. 2474 นักศึกษาสายอาชีวศึกษามีโอกาสศึกษาต่อถึงระดับปริญญาน้อยมากเพราะไม่มีการจัดการเรียนการสอนวิชาชีพเหล่านี้ในระดับอุดมศึกษาอย่างแท้จริง เป็นเหตุให้นักศึกษาสาขาวิชาคหกรรมศาสตร์ที่จบประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) ซึ่งเป็นระดับสูงสุดของสายอาชีวศึกษา จึงจำเป็นต้องไปศึกษาต่อในสาขาวิชาการศึกษา การศึกษาบัณฑิตหรือศึกษาศาสตรบัณฑิต) หรือสาขาวิทยาศาสตร์ (โภชนาการ) ซึ่งเปิดสอนอยู่ตามมหาวิทยาลัยชั้นนำในประเทศ เช่น มหาวิทยาลัยศรีนครรินทรวิโรฒ (ประสานมิตร) หรือมหาวิทยาลัยมหิดล เป็นต้น

พ.ศ. 2518 ได้มีการสถาปนาวิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล) และก่อตั้ง "คณะคหกรรมศาสตร์" ขึ้น นักศึกษาที่จบระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) สาขาคหกรรมศาสตร์จึงมีโอกาสเรียนต่อระดับปริญญาตรีในสาขาวิชาของตนเป็นครั้งแรก เช่น สาขาวิชาผ้าและเครื่อแต่งกาย สาขาวิชาอาหารและโภชนาการ สาขาวิชาพัฒนาการครอบครัวและเด็ก และสาขาวิชาคหกรรมศาสตร์ศึกษา เป็นต้น

พ.ศ. 2529 แผนกผ้าและเครื่องแต่งกาย โดยมีการจัดการเรียนการสอน ในระดับชั้น ปวช. และ ปวส. ซึ่งขณะนั้นได้แบ่งเป็นวิชาเอก 3 วิชา คือ ผ้าและเครื่องแต่งกาย ผ้าและเครื่องแต่งกาย-อุตสาหกรรมเครื่องแต่งกาย และการออกแบบแฟชั่น ซึ่งต่อมาได้มีการเปิดการเรียนในระดับปริญญาตรี 4 ปี และเทียบโอน

พ.ศ. 2548 ได้มีการรวมวิทยาเขตขึ้นเป็นมหาวิทยาลัย ประกอบด้วยวิทยาเขตพระนครใต้ วิทยาเขตเทคนิคกรุงเทพฯ และวิทยาเขตบพิตรพิมุขมหาเมฆ เข้าด้วยกันเป็น "มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ" และก่อตั้ง "คณะเทคโนโลยีคหกรรมศาสตร์" ขึ้นแทนที่วิทยาเขตพระนครใต้ โดยได้มีการปรับปรุงหลักสูตรและมีการเปลี่ยนชื่อสาขาวิชาให้เข้ากับบริบทปัจจุบัน

พ.ศ. 2551 - 2555 ได้มีการปรับปรุงหลักสูตรและเปลี่ยนชื่อสาขาวิชาเป็น สาขาวิชาแฟชั่นและเทคโนโลยีเสื้อผ้าและแพตเทิร์น

พ.ศ. 2555 - ปัจจุบัน ได้มีการปรับปรุงหลักสูตรเพื่อให้การเรียนการสอน ตอบสนองต่อสถานการณ์ในปัจจุบัน จึงทำการปรับปรุงและทำการเปลี่ยนชื่อสาขาวิชาเป็นสาขาวิชาเทคโนโลยีเสื้อผ้าและแพตเทิร์นในปัจุบัน โดยหลักสูตรมุ่งเน้นผลิตบัณฑิตให้เป็นนักคิดและนักปฏิบัติที่มีคุณธรรม จริยธรรม เพื่อเข้าสู่สถานประกอบการและประกอบอาชีพธุรกิจด้านเทคโนโลยีเสื้อผ้าและแพตเทิร์นอย่างสร้างสรรค์ ใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่นและประยุกต์ใช้เทคโนโลยีได้อย่างหลากหลาย มีความรับผิดชอบต่อตนเองและทำงานร่วมกับผู้อื่นได้อย่างมีประสิทธิภาพ มีความคิดริเริ่มในการวิเคราะห์ปัญหาเพื่อพัฒนาตนเองให้ไปสู่ความเป็นมืออาชีพ