RITVERSLAGEN

Hieronder vind je de ritverslagen terug (lees: Het dagboek van een wielertoerist). 

Ritverslag zondag 23 juni 2024:

Vandaag hebben we een rit gereden van ons Kristel. In totaal waren het een 73tal kilometers gereden richting Zonhoven. De vraag werd al snel aan Kristel gesteld 'Of ze vrienden aan het maken was?' toen wa de Gebrandhofstraat inreden. :D Gelukkig reden we deze kasseistrook in langst de juiste kant en konden we ons gewoon laten bollen over de kasseien naar beneden. :-) Via Zelem reden we richting Schulensmeer om via Lummen richting Viversel langs het kanaal te rijden. Als tussenstop kwamen uit in Zonhoven bij de Uitkijktoren. 

Uiteraard wilden enkele leden het uizicht van bovenaan bekijken en dit was echt prachtig! 

Zeker een aanrader dus om eens naartoe te fietsen! :-) Via Stokrooie, Berbroek & Herk-de-Stad reden we terug richting ons geliefde clublokaal.. Café 'De Wanroy' in Waanrode. 

Een hele mooie rit met 168 hoogtemeters! :-) Dankjewel Kristel! 

Ritverslag zondag 5 mei 2024: 

Vandaag hebben we er een mooie rit opzitten die gemaakt werd door Maurice. Met zijn 76 lentes op zijn teller is Maurice zijn liefde voor de fiets nog heel groot! Zijn rit ging naar Veerle-Laakdal. We reden door mooie natuurwegen, hadden mooi weer, wel een lekke band maar die hadden we snel gemaakt. We kwamen op plaatsen waar we nog nooit gereden hadden en iedereen kwam met een gelukzalig gevoel binnen in de Wanroy. Maurice heeft dus ook veel complimentjes gekregen voor zijn mooie rit! Bedankt Maurice!

Ritverslag zondag 17 maart 2024: 

Zoals elke zondag komen we aan in ons clublokaal café de 'Wanroy'. En wat zag ik plots. Een nieuw gezicht én het was ook nog eens een vrouw! Woohoow.. We zijn aan een opmars bezig! ;-) Ik ontfermde me over Kristel die voor een eerste keer kwam meerijden en reed langs haar tijdens de rit. Ze was het gewend om in haar eentje of met twee te rijden maar in groep had ze nog niet gedaan. Welkom dus Kristel om enkele ritten te komen proberen. :-)

Vandaag had ik de rit ook op mijn GPS staan. Dus ik ging goed kunnen volgen en de wegkapiteins ook de weg kunnen zeggen, zodat ik in de toekomst ook eens een rit kon voorbereiden. Helaas pindakaas, want we waren nog niet fatsoenlijk Waanrode uit of mijn GPS viel al uit. Lap! Dan begin ik mij op te jagen natuurlijk. :-s

Hoe werkt dat ding?! Hup terug aan.. Nog voldoende batterij,.. Voor mij kijken, ja we zijn nog juist aan het rijden, route zoeken, knopje naar beneden, zien dat ge niet valt, praten tegen Kristel. Hallelujah, dit is het niet! Oké route terug aan, oké.. Ik volg terug. 

We rijden ondertussen richting Zelem. De straat die ik dacht dat we rechts in moesten rijden, was plots nog 79 meter verder, we rijden door en plots zijn we de straat voorbij.. Zegt mijn GPS nog 7 meter. Maar toen kwam er geen straat meer.. Dus toch die straat in. Aaarrghh.. Alleszins, ik weet waar we moeten uitkomen. Oké,.. dit is een kleine omweg. Dat zal nog wel lukken. Vanbinnen ben ik aan het vloeken. Vanbuiten ben ik mijn best aan het doen om Kristel zoveel mogelijk uitleg te geven over onze wielerclub. 

Richting Lummen, Viversel, Zolder en hup de Pits omhoog.. of zoals ze zeggen de Sterrenwacht omhoog. Oké,.. dit ging al bij al nog vlot. Maar hup, weer de GPS uit. Man man,.. Voor te zeggen hoe de wegkapiteins moesten rijden kon dit wel tellen. Gelukkig waren er nog die de rit kenden. Maar alleszins niet leuk om zo te rijden. Je hebt een groep mensen die je volgen en dan loopt het zo mis. Nu, al bij al, denk ik,.. Dat ze er niet veel van gemerkt hebben.. gelukkig! :-)

Wat het extra spannend maakte was dat we ook nog eens vóór half 12 voorbij het centrum van Halen moesten zijn. Want het centrum werd dan afgesloten voor de carnavalstoet. Gelukkig hadden we de rit hier nog op aangepast. Moest de straat afgesloten zijn geweest hadden we een groter stuk moeten omrijden. Nu konden we gewoon een klein ommetje maken want we waren ruim op tijd door het centrum uit.

We kwamen terug aan in ons clublokaal. Waar Wim & Heidi ons al stonden op te wachten om te horen wat we wilden drinken. En Kristel, die zien we volgende week (hopelijk) terug want ze vond het een hele leuke rit. Dus hopelijk hebben we weer een enthousiast lid bij! :-)

Tot volgende week, 

Yelka.

In totaal was dit goed voor zo'n 334 hoogtemeters. Je kan je dus inbeelden dat we heel tevreden waren toen we ons geliefd clublokaal in de gaten kregen. Het was een pittige rit. Maar hier worden we enkel sterker van! :-) Rit nummer 3 zal richting Limburg gaan en zal dus uiteraard wat vlakker zijn. Want dat mag uiteraard ook eens. ;-) 

Liefs, Yelka

Daarna was het tijd voor pastoor Jan om ons nog in te wijden. Na een mooi woordje was het zover. En ging hij met zijn wc-borstel te werk. Ik riep nog 'deze fiets goed inwijden' en wees naar de mijne.. Maar ik weet niet of hij dit gehoord had. Alleszins een mooi gedacht is veel waard en hup de fiets op, om het er hopelijk een jaartje zonder valpartijen vanaf te brengen. Ik zit in groep A en wij bleven voor onze eerste rit binnen 'Kortenaken'. Wij gingen de ene kant op, Groep B de andere kant. Groep A had een rit van 40km aan een gemiddelde van 25km/uur en Groep B nam al meteen 70km voor hun rekening aan een gemiddelde van 28km/uur. 

We waren nog niet lang onderweg of de eerste regendruppeltjes kwamen eraan. Gelukkig was dit na 5 min. al gedaan en waren de weergoden ons gunstig gezind en hebben we geen regen meer gehad. Onze rit ging van Waanrode naar Kortenaken over de Ransberg, verder naar Hoeleden om dan terug te komen via Miskom. Het was een leuke rit waar zowel een heuvel op als heuvel af in zat. Nogal logisch eh. ;-)

Onderweg had onze wegkapitein Michel plots pech na een weg te hebben afgezet. Zijn ketting was af. Dit hadden wij als groep dus niet meteen door. Maar gelukkig onze volgwagen wel. Zij zijn bij Michel gebleven en hebben hulp aangeboden. Ondertussen kwamen wij tot het besef dat onze volgwagen niet meer volgde en dat we een wegkapitein minder hadden. 

We hebben ons dan meteen aan de kant gezet en Romain en Dries zijn dan Michel en de volgwagen gaan zoeken. Na een telefoontje wisten we waar ze stonden en zijn we terug naar hun gereden. Hierdoor werd er een stuk van onze route afgesneden. Dit hebben we op het einde dan weer goedgemaakt door nog wat extra sightseeing te doen in Waanrode. 

Eind goed, al goed. We zijn met z'n allen goed aangekomen in ons clublokaal café 'Wanroy'. Waar we niet enkel een frisse cola, koude of warme choco ;-) of een tas koffie kregen. Maar waar we onze leden ook nog eens getrakteerd hebben op een lekker stuk taart om te "feesten" op onze eerste rit! 

Tot volgende week wielervriendjes. 

Yelka.

Ritverslag zondag 12-03-2023:

Nog maar 1 keer ooit op een koersfiets gereden. En dit was inmiddels vele jaren geleden. Maar toch wou ik graag een keertje meerijden met de wielerclub. Met goede moed begon ik eraan. Geleende koersfiets van mijn vader. Check! Een wieleroutfit? Check. Ik was er dus helemaal klaar voor. Mentaal dan toch. Fysiek was iets anders. Vol goede moed reed ik samen met mijn man Dries naar het geliefde clublokaal de Wanroy. Onderweg kreeg ik uiteraard nog de nodige tips en tricks hoe ik moest schakelen enz. 

Nadat iedereen gearriveerd was in de Wanroy konden we eraan beginnen. Uiteraard reed ik mee me de "trage" groep. Al bleek dit tempo voor mij ook al hoog te liggen en vroeg ik me al snel af of er wel een "trage" groep was. Man Man.. Ik dacht dit haal ik NOOIT. 50km fietsen. Regenweer. Wind. Een pijnlijk gat. Een te grote fiets. Alle elementen om een eerste kennismaking met een wielerclub te laten falen zaten erin. 

Onderweg heb ik enkele keren gedacht 'Waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen!' en 'Wat een zotten die met dit weer rijden!'. Maar ook 'Waauw, amai chapeau hoe deze groep zo kan rijden!' en 'Amai die vrouwen kunnen dat nogal!'.

Ik probeerde zo goed als ik kon te volgen maar.. Ik durfde niet té kort te rijden op diegene voor mij. Het schakelen had ik ook niet meteen onder de knie. Na elke bocht bengelde ik tientallen meters achterop. Zelfs mijn drinkbus pakken om te drinken durfde ik niet want mijn fiets waggelde zo snel op die dunne bandjes. Mijn tong hing op mijn fietskader. En ik wenste dat de Wanroy steeds om elke bocht lag. Na een tijdje dacht ik dan ook dat we bijna binnen waren. Dus vroeg ik ook aan Dries of we er bijna waren. 

Waarop het antwoord bleek te zijn: 'Ik denk dat we nu nét in de helft zijn!' :D

WAAAAAATTT??!! IN DE HELFT????!!! :D De moed zakte een beetje in mijn (niet-fiets-)schoenen. Maar ik had nu wel een idee van wat er mij nog te wachten stond. Al snel werd er aan de wegkapiteins laten weten om een tussenstopje te doen voor mij. Het gevoel van schaamte kwam even naar boven. Je wilt namelijk niet de last van de groep zijn of het goede ritme uit de rit halen. Maar ik was zó blij dat we even een stopje maakten. 

Meteen kreeg ik vragen van iedereen of het ging. Of ik ergens pijn had. Of ik een stuk koekje wilde. Ik voelde meteen een groepssfeer en warmte van deze groep. En dat deed deugd. Ik kreeg dan verhalen te horen over hun eerste keren en dat dit echt iets is waar je door moet. Maar dat wanneer je dat punt voorbij bent.. Dan ben je vertrokken en wil je niets liever dan fietsen.

Met die laatste gedachte ben ik terug de fiets opgesprongen en hebben we onze rit verder gezet. In mijn hoofd viel het mee om te fietsen als je totaal niet weet waar je bent. Maar als je dan plots borden langst de weg ziet staan met 'Geetbets' en 'Herk-de-Stad' op. Dan weet je waar je bent en weet je dat het nog een heel stukje rijden is. Voor mij dan toch. Sommige stukken vond ik echt erg! Wind, zoveel wind. Ik vervloekte het weer echt en begon mezelf steeds meer en meer zot te verklaren over wat ik nu toch aan het doen was op een zondagochtend. 

Ondertussen was mijn nonkel Luk, die al meerdere jaren bij de wielerclub is, langst mij komen fietsen. Ik ben hem zo dankbaar geweest dat hij zijn elektrische fiets goed had opgeladen die dag en dat ik meermaals van hem een hand in mijn rug voelde duwen. 

Ik was zo blij toen ik eindelijk het bord van 'Loksbergen' zag staan. Nu was het écht niet meer ver. Het enige nadeel was dat ik mijn thuis voorbij moest fietsen om in ons clublokaal aan te komen. En wat was dat verdomd lastig, wetende dat je gewoon kan afslaan en de rit kan afronden, in plaats van door te moeten rijden. Maar ik zat in het ritme van de groep. Het waren de laatste kilometers. We waren als 1 groep vertrokken. En ik wou als 1 groep terug in de Wanroy aankomen. Afslaan zou opgeven betekenen in mijn hoofd. En dat wou ik niet! Zeker niet omdat het zo'n lieve, warme en begripvolle groep was die met mij rekening had gehouden en mij zo goed geholpen hadden. Ik wilde mooi de rit mee uitrijden. 

We kwamen aan bij Heidi. En wat een ontlading was dat. Ik was de groep zo dankbaar. Zo dankbaar dat ik er was geraakt! We kwamen binnen en wat een service van de Wanroy. Er werd meteen gevraagd wat we wilde drinken en nog geen minuut later stond mijne cola (ja ik had suikers nodig!) voor mijn neus. Blij dat ik was. Blij dat ik het had gehaald. Blij dat mijn lichaam had volgehouden. Dat ik gesport had. Blij met deze groep. Blij & O zo dankbaar! 

Aan de "trage" groep wil ik via deze weg ne dikke 'MERCI' zeggen. Bij thuiskomst heb ik dan ook mijn geleende fiets van mijn vader niet weggesmeten. Maar schoon tegen de muur geplaatst. Deze staat al klaar voor de rit van volgende week. En voor de week erop heb ik hopelijk mijn eigen fiets. Want de boodschap die ik heb gekregen was: 'Nu mag je NIET opgeven, maar moet je even doorbijten.' En dat is wat ik ga doen! 

Tot volgende week vriendjes!

Yelka.