Iedereen kan de stress voor een uitslag van scans al voelen, dagen er voor. Tot die dag er is. Gesprekken die niks betekenen op weg naar daar. Allemaal om die laatste seconden uw gedachten te verzetten. Tot je daar in een wachtzaal zit en je tranen moet bedwingen. De dokter komt je halen maar je kan niks aflezen van haar gezicht. Je begint te vertellen over hoe de pijn de afgelopen dagen was afgenomen. Maar dan haalt ze je uit deze droom. “De kanker is terug en als je dit zelf wilt, mag je terug starten met chemo. Deze behandeling is om alles te onderdrukken, weg gaan we de kanker jammer genoeg niet meer krijgen.” 5 minuten zit je daar zonder iets te zeggen. Ongeloof over hoe dit kan, maar vastberaden dat ik er alles aan ga doen om het tegen te houden. Het zal zwaar worden maar ik koester elk moment. Onkruid vergaat niet☘️
ps. geniet van elk moment en stop met zagen over kleine dingen😘
Jilke Michielsen