Ang pasiyak ay isang instrumento na gawa sa kawayan. Ginagamit ito ng mga Bisaya sa mga ritwal at bilang pang-aliw. Ang malambing na tunog ng pasiyak ay nagpapaalala sa mga tunog ng kalikasan. Hindi tiyak kung kailan naimbento ang pasiyak, ngunit ito ay bahagi na ng kanilang kultura bago pa dumating ang mga Kastila. Sumikat ang pasiyak dahil sa kanyang kahalagahan sa mga tradisyonal na okasyon at sa kanyang kakayahang magbigay ng kaaya-ayang tunog sa mga pagtitipon.
Ang paggawa ng pasiyak ay isang tradisyon na ipinasa ng mga Bisaya sa Cebu at Bohol.
Cebu at Bohol.
Ginagamit sa mga ritwal at bilang pang-aliw. Ang malambing at malinaw na tunog nito ay nagbibigay ng kakaibang himig sa mga pagdiriwang.
Gawa sa kawayan na may mga butas. Ang paggawa nito ay nangangailangan ng espesyal na kasanayan sa paggupit at pagbubutas ng kawayan upang makalikha ng tamang tunog.
Walang tiyak na petsa, ngunit ang paggamit ng pasiyak ay matagal nang bahagi ng kulturang Bisaya bago pa man dumating ang mga Kastila.
Sumikat ito dahil sa malambing at malinaw nitong tunog na angkop sa mga pagdiriwang at sayaw.
Pinapatugtog gamit ang bibig. Ang pagtakip at pagtanggal ng mga butas ay lumilikha ng iba't ibang tono.
Mahigit ilang daang taon na ang nakalipas.