Papież Polak był wyjątkowym człowiekiem i niezwykłym kapłanem, głową Państwa Watykańskiego i Kościoła katolickiego. Dla katolików - zastępcą Chrystusa na ziemi. Ale zanim świat poznał Go jako Jana Pawła II, dla nas, Polaków, był On Karolem Wojtyłą - księdzem i przyjacielem. Opowiem ci o Jego życiu od czasów, gdy był jeszcze małym chłopcem.

Ta piękna historia rozpoczęła się w małym miasteczku nieopodal Krakowa. Pośród malowniczych wzgórz Beskidu, nad rzeką Skawą, leżą Wadowice. Właśnie tam dawno temu żyła sobie rodzina państwa Wojtyłów - mama Emilia, tata Karol i ich niespełna 14-letni syn Edmund, uczeń gimnazjum. Wojtyłowie zajmowali niewielkie mieszkanko przy ulicy Kościelnej 7, tuż przy wadowickim rynku, skąd wszędzie mieli blisko: tata do pracy, Edmund do szkoły, a mama, która prowadziła dom - do sklepu i na pocztę.

Utrzymanie rodziny zapewniał tata, oficer pracujący w kancelarii wojskowej. Wojtyłowie wiedli skromne, ale szczęśliwe życie. Bardzo się kochali i wzajemnie rozumieli. Wieczorami siadali przy stole i każdy opowiadał, co ciekawego przydarzyło mu się w ciągu dnia. Byli bardzo religijni i codziennie modlili się w kościele parafialnym, do którego przylegało ich mieszkanie.

Rodzice często prosili Boga o jeszcze jednego potomka. Wiosną 1920 roku ich marzenia się spełniły. 18 maja w domu państwa Wojtyłów rozległ się płacz nowo narodzonego dziecka. Pani Emilia powiła ślicznego chłopca, któremu po ojcu dano na imię Karol. Dumny tata i rozradowany starszy brat pochylili się nad kołyską, aby powitać nowego członka rodziny. Nikt wtedy nie przypuszczał, że oto przyszedł na świat wielki człowiek, który 58 lat później zostanie papieżem!

/fragment książki Joanny Majewskiej Opowiem ci o Janie Pawle II/