Na talloze samenwerkingen in diverse projecten de afgelopen jaren, gaan theatermakers Aline Nuyens, Ellis Meeusen, Nico Boon, Rosa Vandervost, Runa Robbroeckx en Sander Salden met elkaar een structurele samenwerking aan met destructuur. Dit kan resulteren in het dramaturgisch, scenografisch of praktisch ondersteunen van elkaars werk of het volledig samen en horizontaal ontwikkelen van nieuwe theatervoorstellingen waarin de liefde voor taal een centrale rol heeft en het thema ‘connectie’ nooit ver te zoeken is. destructuur wil eerder troosten dan wakker schudden, verbinden in plaats van ontregelen, stelt zorgzaamheid boven individualiteit. destructuur wil open en uitnodigend theater maken zonder in te boeten op artistieke kwaliteit.
Embedded Files
speellijst confetti najaar 2026
30/09 15u Menen CC De Steiger
01/10 10u & 14u Menen CC De Steiger
02/10 10u30 & 13u30 Hasselt CCHa
03/10 15u & 19u30 Hasselt CCHa
04/10 14u Oostende De Grote Post
12/10 14u Merelbeke Cultuurhuis Merelbeke
13/10 10u30 & 14u Merelbeke Cultuurhuis Merelbeke
14/10 10u Merelbeke Cultuurhuis Merelbeke
15/10 14u Ieper Het Perron
10/11 10u30 & 14u Ekeren Ekerse Theaterzaal
15/11 14u Merksem Schouwburg Noord
16/11 10u30 Merksem Schouwburg Noord
“If you look
under your hood,
you will see that
in the middle of
this intricate landscape
that we call
the human brain,
there lives…
a little seahorse.”
Nico Boon’s PhD started out as an investigation into the legacy of the well-made play – a type of playwriting that originated in the 19th century and that is defined by plot progression, climax-oriented scenes, strategic revelations, dramatic conflict, causality, realism, and a tight-knit structure typically organised in acts. Soon, however, his research morphed into a more paradoxical, ambiguous, and tentative inquiry.
The Shapeshifter: The Well-Made Play Not Written All Over Again is the result of that more serpentine exploration. It focuses on playwriting as a practice of continuous improvisation, in which chance, rhythmic intuitions, auditory awareness, anarchic impulses, shapeshifting, and experimenting are more important than focusing on fixed narrative structures, or a clear ‘sense’, or distinct boundaries. Ultimately, Boon views playwriting as a transgressive enterprise – belonging to what Derrida called poematic language and characterised by zigzag movements – that always refuses to choose a definitive form.
https://tique.space/library/publications/nico-boon-about-playwriting-a-lecture/
foto's confetti © Tom Herbots
Page updated
Report abuse