Materiaal: zwartbakkende chamotteklei bedekt met een engobe.
Techniek: keramisch vormgegeven.
Bladstengel van de wilde kastanje of paardekastanje (Aesculus hippocastanum L) gevonden in het bos. De vorm is kracht in al zijn eenvoud.
Compositie: veel mogelijkheden.
De cirkel: de oneindigheid.
De spiraal: groei.
De bladstengel toont gelijkenis met een bot. Botten, de laatste vormen die verdwijnen. Twee bladstengels op elkaar en met elkaar verbonden door middel van een gewricht.
De levenskring: een combinatie van twee bladstengels op elkaar, in negenvoud, even hoog. Het is het Leven, het Leven zelf dat niet verandert. Om die reden zijn de stengels gelijk in hoogte. Het getal negen staat voor datgene dat af is. Een leven is afgerond als de cirkel is rondgegaan.
Het leven: de opeenvolging van geboorte - groei - verval - dood, weergegeven door het gewricht dat telkens een stapje hoger gaat en vervolgens weer afneemt. Een herhaling van de cyclus. De terugkeer, telkens weer opnieuw. Dood is geen afscheid, niet het Leven maar slechts de vorm verdwijnt. Alles gaat voorbij, het Leven is oneindig.
De schelpvorm is opgebouwd met klei, vervolgens een mal gemaakt van gips bestaande uit vier losse delen, oorspronkelijke vorm uit de mal gehaald. De mal ingezeept en ingedrukt met een laag grove witbakkende engelse klei (keramisch vormgegeven). De mal van de klei afgehaald. De textuur van de schelp behandeld en de klei daarna bedekt met een engobe. Vervolgens de schelp gebakken in de keramiekoven boven 1000 graden.
Bij mijn werken heb ik mij vooral laten leiden door de natuur. Het wordt in het leven van alledag immers steeds meer duidelijk dat wij van de natuur nog veel dingen kunnen leren. Het natura docet is dan ook van invloed geweest op mijn werk. De invloed van het tijdsgebeuren probeer ik door middel van de ruwe structuur uit te laten komen.