Redakcja
Redakcja
Rozmowa z nową Przewodniczącą Szkoły - Patrycją Łaszczyk
6 października 2026 roku w naszej szkole obchodziliśmy Dzień Demokracji. Najważniejszym akcentem tego dnia były wybory do Samorządu Szkolnego. Dziś, niespełna tydzień po ogłoszeniu ich wyników, będę miał przyjemność rozmawiać z nowo wybraną Przewodniczącą Szkoły. Patrycja Łaszczyk na spotkanie przychodzi uśmiechnięta i pełna energii mimo tego, że jest ósma rano w pochmurny poniedziałek.
RO: Dzień dobry
PŁ: Dzień dobry
RO: Na początku chciałem podziękować, że zgodziłaś się na tę rozmowę i serdecznie pogratulować zwycięstwa w wyborach.
PŁ: Dziękuję.
RO: Miałem tę rozmowę zacząć zupełnie inaczej, ale zauważyłem czekając na Ciebie, że przyjechałyście dziś z siostrą do szkoły oddzielnie.Bliźniaczki nie robią wszystkiego razem?
PŁ: Nie. Jakbyśmy robiły wszystko razem, to byłoby tego trochę za dużo. Po ukończeniu podstawówki nawet chciałyśmy się rozdzielić. Miałyśmy cały czas w głowie, że pójdziemy do różnych szkół.
RO: Jednak się nie rozdzieliłyście?
PŁ: Rozdzieliłyśmy, ale tylko na dwa tygodnie…
RO: Myślałem, że obie jesteście z nami od początku.
PŁ: Nie, Natka po dwóch tygodniach zmieniła szkołę i przyszła do Wyspiańskiego.
RO: Co w takim razie nie pozwoliło wam się rozstać?
PŁ: Było tak, że jej się tam nie podobało. Jak wracałyśmy po lekcjach do domu, ja mówiłam o szkole w samych pozytywach, a ona głównie narzekała.
RO: Rozumiem więc, że dobro jednej z Was okazało się ważniejsze od postanowienia, że pójdziecie po podstawówce inną drogą
PŁ: Stwierdziłyśmy, że nie może tak dalej być, że jedna z nas jest ze szkoły zadowolona, a druga nie. W podstawówce się nie dogadywałyśmy. Nie można powiedzieć, że się nienawidziłyśmy, ale to był okres, w którym bardzo często wybuchały między nami kłótnie. Miałyśmy wtedy wspólny pokój, chodziłyśmy do tej samej klasy i było tego trochę za dużo. Stąd właśnie decyzja o tym, że pójdziemy do innych liceów, żeby po prostu już nie być cały dzień ze sobą.
RO: Nadal jednak jesteście w tej samej klasie, coś się zmieniło?
PŁ: Teraz mamy osobne pokoje. Poza tym jesteśmy już starsze i dużo lepiej siędogadujemy. Traktuję Natalkę jak swoją przyjaciółkę i mówię jej o wszystkim, a ona mówi o wszystkim mnie.
RO: Jesteście różne czy podobne?
PŁ: Całkowicie różne. Często jest tak, że jak ktoś mówi coś o Natalce, to do mnie pasowałoby totalnie przeciwne zdanie. Natalka jest bardzo energiczna, ja spokojniejsza. Jestem od niej mniej ufna. Natalia zawsze jest miła, nawet jak ktoś nie jest dla niej miły. Ja w takich sytuacjach często reaguję inaczej.
RO: Przecież Ty też zawsze jesteś miła. Nie spotkałem Ciebie innej
PŁ: Bo tutaj dla mnie wszyscy są mili, to i ja taka jestem. Potrafię być inna, gdy ktoś sobie na to zasłuży.
RO: Mam wrażenie, że obie jesteście bardzo cierpliwe i wyrozumiałe. Domyślam się, że nie jestem jedynym, który was ciągle myli, a wy zawsze przyjmujecie to ze spokojem i uśmiechem na twarzy. To w ogóle Was nie drażni? Nie denerwuje?
PŁ: Tak, cały czas nas mylą. Jeśli ktoś zamieni imiona i powie do mnie Natalia, to nie zwracam na to uwagi. Ostatnio nawet pani profesor Wójcik składała gratulacje Natalce, że została przewodniczącą szkoły. Gorzej jest, gdy ktoś mówi w liczbie mnogiej o czymś, co dotyczy tylko Natalii. To zawsze bardziej mnie denerwowało, chociaż ostatnio i do tego przywykłam.
RO: To teraz standardowe pytanie, ale chyba nie może tutaj nie wybrzmieć. Czy zdarzyło wam się kiedyś wykorzystać to, że jesteście do siebie podobne?
PŁ: Każdy pyta, czy się podmieniamy. Nigdy nie przyszło nam to do głowy, nigdy nie chciałyśmy tego zrobić. Każda z nas jest odpowiedzialna za siebie i po prostu nigdy nie było takiej potrzeby.
RO: A kiedyś wasze podobieństwo przysporzyło wam kłopoty?
PŁ: Chyba nie… raz była taka sytuacja. Natalka pisała kartkówkę z fizyki w podstawówce w innym terminie niż ja. Pani od fizyki sprawdzając nasze prace zauważyła, że pismo na obu pracach jest identyczne i uważała, że ja pisałam tę pracę za siostrę.
RO: I jak to się skończyło?
PŁ: Pokazałyśmy swoje zeszyty, by udowodnić, że mamy takie samo pismo.
RO: A jest jakiś sposób by was odróżnić? Coś, co może nam pomóc zwracać się do was właściwym imieniem?
PŁ: To bardzo ciekawe, bo według mnie jesteśmy całkowicie inne. Ja siebie widzę inaczej i inaczej widzę Natalkę. Osoby, które nauczyły się nas rozpoznawać zauważają, że mamy inny kształt twarzy. Moja twarz jest bardziej owalna, a Natalii jest okrągła.
RO: To cenna informacja. Może pomoże ona także i mnie. Czy ktoś w szkole, oprócz Twojej siostry, wie kim naprawdę jest Patrycja?
PŁ: Tak. Maja i Borys. To są takie osoby, które o mnie wiedzą najwięcej. Dużo ze sobą rozmawiamy, spotykamy się poza szkołą. Z Borysem poza tym znam się około 12 lat.
RO: Pełnisz teraz bardzo ważną funkcję w szkole. Ten wywiad ma na celu trochę przybliżyć społeczności WyspianaTwoją osobę. Czego nasi czytelnicy powinni się o Tobie dowiedzieć?
PŁ: Na pewno tego, że jestem bardzo pozytywnie nastawiona do kontaktów z innymi uczniami. Można naprawdę przyjść do mnie ze wszystkim i nie bać się, że zostanie się ocenionym, zwyczajnie podejść i porozmawiać. Ja nie oceniam, bo nie taka jest moja rola. Moją rolą jest wysłuchać, zrozumieć i pomóc. Jeśli ktoś ma jakiś pomysł dotyczący szkoły, to bez obaw może się ze mną nim podzielić. Ja postaram się go zrealizować. Jestem bardzo otwarta, lubię też poznawać nowych ludzi.
RO: Widzę, że włączył Ci się tryb przewodniczącej.
PŁ: Chyba tak (Patrycja się roześmiała)
RO: Mamy zatem rozumieć, że będziesz starała się spełnić wszystkie pomysły i prośby?
PŁ: Tak. Te realne i racjonalne jak najbardziej
RO: A będziesz w stanie powiedzieć komuś, że jego pomysł nie nadaje się do realizacji?
PŁ: Jeśli kogoś pomysł będzie odrealniony, to nie będę świecić oczami i twierdzić, że go zrealizuję.
RO: I ten ktoś dostanie od Ciebie taką informację zwrotną?
PŁ:Tak.
RO: Czyli stawiasz na szczerość.
PŁ: Tak, zawsze jestem szczera.
RO: Czasem aż do bólu?
PŁ: Czasem tak, ale zawsze staram się być przy tym miła.
RO: Od ponad roku byłaś przewodniczącą klasy. Czy start w wyborach do samorządu szkolnego to dobra ilustracja powiedzenia „apetyt rośnie w miarę jedzenia”?
PŁ: Niezupełnie. Nigdy nie sądziłam, że mogę wygrać takie wybory. Zaczynając ten rok szkolny nie miałam w głowie pomysłu, by kandydować na przewodniczącą szkoły.
RO: Jak zatem Twoje nazwisko znalazło się na liście kandydatów?
PŁ: Pani profesor Stanek podrzuciła taki pomysł.
RO: Czyli ta idea nie zrodziła się w Twojej głowie?
PŁ: Nie do końca. Pani profesor któregoś dnia zasugerowała, by któraś z nas bliźniaczek wystartowała w wyborach.
RO: Ale czy to znaczy, że Tobie nie przyszła wcześniej taka myśl do głowy? Nigdy nie chciałaś byś na szczycie uczniowskiej władzy?
PŁ: Może nie tak, że nie chciałam, tylko nigdy nie wpadło mi do głowy, by startować. Wydawało mi się zawsze, że są inni kandydaci, a mnie to nie do końca dotyczy.
RO: Czyli profesor Stanek wskazała Ci drogę, której wcześniej nie dostrzegałaś.
PŁ: Stwierdziłam, że jak już Wychowawczyni mnie namawia, to się zgłoszę.
RO: Chciałaś wygrać czy trochę się tej wygranej obawiałaś?
PŁ: Jak już się zgłosiłam, przygotowałam plakat i to wszystko ruszyło, to chciałam wygrać.
RO: I wygrałaś.
PŁ: I wygrałam.
RO: W dniu wyborów obchodziliśmy w szkole Dzień Demokracji. Czy niska frekwencja podczas głosowania to coś, co martwi nową przewodniczącą szkoły?
PŁ: Może nie martwi, bo mimo tego, że zagłosowało mało osób, to jednak każdy uczeń miał szanse to zrobić i nikt do głosowania nie został zmuszony.
RO: I tu demokracja wygrała. Masz pomysł. dlaczego tak mało osób oddało swój głos?
PŁ: W tym roku wybory były przeprowadzane trochę w inny sposób niż w latach poprzednich. Wcześniej uczniowie schodzili klasami na lekcjach i głosowała wtedy większość. Teraz głosowanie odbywało się głównie na przerwach i głosowali tylko ci, którzy naprawdę tego chcieli.
RO: Rozumiem, że forma okazała się niesprzyjająca wysokiej frekwencji oraz to, że głosowali ci, którzy tego naprawdę chcieli. Pytanie, dlaczego tak mało z nich chciało?
PŁ: Wydaje mi się, że zagłosowały głównie osoby, które znały kogoś z naszej trójki, mnie, Lenę lub Szymona. Tym, którzy nas nie znali, nie zależało na zwycięstwie kogoś konkretnego, więc nie głosowali.
RO: I to chyba jest cenna uwaga. Rodzi się tutaj pytanie, dlaczego zatem nie było kampanii wyborczej? Plakat to trochę mało, by poznać kandydata. Nie powinniście być bardziej aktywni? Może należało zwołać debatę między kandydatami? Społeczność Wyspiana miałaby wtedy Was szansę lepiej poznać. Może wtedy mieliby większą ochotę stanąć przed urną i wrzucić do niej swój głos.
PŁ: Uważam, że taka debata i rozbudowana kampania to byłby świetny pomysł. Byłoby to łatwiej na pewno zorganizować, gdyby odchodzący samorząd był w to także zaangażowany.
RO: Czy wy w takim razie jako nowy samorząd będziecie podejmować jakieś kroki, by to w przyszłości wyglądało lepiej?
PŁ: W piątek bliżej poznałam Szymona i uważam go za świetnego kompana do współpracy. Lenę już znam, bo chodzę z nią do klasy. Gdy patrzę na ten zestaw osób wydaje mi się, że będziemy na tyle zaangażowani, by w tej sprawie coś zmienić. Ja przede wszystkim wolałabym, by głosowanie wróciło do poprzedniej formy.
RO: Pozytywnie wypowiadasz się o swoich współpracownikach z samorządu szkolnego i czuć, że nie jest tylko kwestia kurtuazji. Czy nie wolałabyś jednak jako nowa przewodnicząca stworzyć samorząd złożony z „Twoich ludzi”, z którymi lepiej się znasz i dogadujesz?
PŁ: Wiadomo, że fajnie jest pracować z ludźmi, których się lepiej zna i ma się z nimi dobry kontakt, ale jest Lena i jest Szymon. To są osoby, z którymi na co dzień w szkole się nie trzymam, ale dzięki temu poznam całkiem inne spojrzenie na samorząd.
RO: Czyli dla Ciebie to plus?
PŁ: Tak. To dobrze, że jesteśmy z trochę innych środowisk. Samorząd na tym zyska.
RO: Znasz ich postulaty?
PŁ: Czytałam.
RO: Zgadasz się ze wszystkimi? Jesteś skłonna wprowadzać je w życie Wyspiana?
PŁ: Myślę, że tak. Szymon miał pomysł stworzenia klubu rowerowego. Ja osobiście na rowerze nie jeżdżę i w życiu na takie coś bym nie wpadła. Jeśli tylko jest grupa chętnych uczniów, to uważam, że warto to zrobić.
RO: Wśród postulatów Szymona znalazłem jeden, który mnie trochę zaniepokoił. Zapewniał w nim, że o sprawach ważnych dla społeczności uczniowskiej takich jak – i tu wybieram tylko jedną z tych spraw – sprawiedliwe ocenianie, będzie rozmawiał z nauczycielami. Nie wiem, czy to tylko niefortunne sformułowanie czy Szymon sugeruje, że ocenianie nie jest sprawiedliwe. Wiem, że to pytanie do Szymona, ale chciałbym usłyszeć co Ty o tym myślisz.
PŁ: Nie wiem, co Szymon miał na myśli, bo dla mnie ocenianie w naszej szkole jest sprawiedliwe. Ja nigdy tutaj nie spotkałam się z niesprawiedliwą oceną. Będziemy pewnie niebawem organizować spotkanie naszej trójki z profesor Stanek, która jest opiekunem samorządu. Omówimy wtedy nasze plany i wyjaśnimy wszystkie niejasności.
RO: Przyznam, że jedna rzecz w twoim plakacie wyborczym mnie ujęła. Zamieściłaś na nim hasło: „Razem zmienimy szkołę na jeszcze lepszą”. Rozumiem to tak, że nie chcesz szkoły naprawiać, a tylko ją ulepszać. Czy dobrze to rozumiem?
PŁ: Tak. Uważam, że szkoła jest świetna. Nie chodziłabym do niej z takimi pozytywnymi emocjami, gdyby ze szkołą było coś nie tak. Jedyne, co można zrobić, to uczynić ją jeszcze lepszą, ale to naprawdę jest już trudne do zrobienia. Dzieje się u nas dużo fajnych rzeczy. Ostatnio był WYSPIAN TEAM SPIRIT DAY. Te wszystkie zadania porozrzucane po szkole – uważam, że to było super. Co rok mamy DZIEŃ JĘZYKÓW OBCYCH. To rewelacyjny pomysł. W okolicy chyba w żadnej szkole nie ma takiego dnia, gdzie wszystkie klasy się angażują, przygotowują występy, dekorują klasy i przede wszystkim się integrują.
RO: Ty w swoich postulatach dużo mówisz o integracji, dniach tematycznych i rywalizacji. Samą ideę popieram i jestem jak najbardziej za. Jest z nią tylko jeden poważny problem. Uczniowie są coraz mniej chętni, by w takich imprezach brać udział. Dni, w których nie ma lekcji „od góry do dołu”, są przez nich traktowane jako dni wolne od szkoły.
PŁ: Z tym niestety jest problem. Uwidocznił się on także podczas WYSPIAN TEAM SPIRIT DAY. W szkole było sporo mniej osób. Ja widziałam to po swojej klasie, gdzie na jednej konkurencji było nas całkiem dużo, a na następnej już połowa zniknęła. Ja uważam, że tego typu dni naprawdę są super odskoczniąod codziennej normalności. Powinniśmy doceniać takie dni bez lekcji i skoro można się przy tym wspólnie pobawić, zintegrować to czemu z tego nie skorzystać(?)
RO: Jednak wielu nie chce skorzystać. Mówiąc w imieniu całego grona pedagogicznego mogę zapewnić, że my z chęcią takie dni organizujemy, z chęcią patrzymy na was, gdy wychodzicie z ławek szkolnych pokazując nam siebie i wasze przeróżne talenty, które podczas zwykłych lekcji są niezauważalne. Niestety ręce nam opadają, gdy okazuje się, że uczniowie wolą wtedy zostać w domu. Czy wy jako samorząd macie jakiś plan, by to zmienić?
PŁ: Myślę, że trudno będzie to zmienić.
RO: Słyszę rezygnację w głosie?
PŁ: Nie, nie, absolutnie nie. Chcę zmobilizować każdego ucznia Wyspiana do aktywności podczas takich imprez. Uważam, że naprawdę warto. Ja osobiście staram się brać udział we wszystkim. Gdy organizujemy DNI OTWARTE, to ja z chęcią na nie przychodzę oprowadzać ośmioklasistów po szkole. Z przyjemnością też obserwuje warsztaty dla nich przygotowane. Chciałabym, byśmy wszyscy się więcej angażowali.
RO: Czyli, jak rozumiem, będziecie chcieli to jakoś zmienić?
PŁ: Tak, na pewno będziemy o tym rozmawiać i szukać pomysłu na spotkaniach samorządu szkolnego.
RO: Aby zostawić w tym temacie małe światełko nadziei, to jednak trzeba powiedzieć, że WYSPIAN TEAM SPIRIT DAY wypadł bardzo dobrze.
PŁ: Tak, mam wrażenie, że pierwsze klasy szczególnie dobrze się sprawiły. Było ich dużo i byli naprawdę zaangażowani. Jeśli ich podejście się nie zmieni, to będzie na czym budować aktywność całej społeczności Wyspiana.
RO: Próbujemy, jak wiesz, w postaci portalu „Witraże” wskrzesić instytucję gazetki szkolnej. Według Ciebie to ma jeszcze sens w dzisiejszych czasach?
PŁ: Uważam, że to fajny pomysł. To jest wreszcie coś innego
RO: Innego? Chcesz powiedzieć, że dożyliśmy czasów, kiedy gazetka szkolna pachnie świeżością?
PŁ: Właśnie tak (Patrycja się śmieje). Teraz wszyscy wrzucają tylko posty na Instagrama, na Facebooka lub na TikToka i w tym wszystkim według mnie gazetka jest super.
RO: A gdyby Patrycja miała napisać artykuł do naszej gazetki, to o czym by on był?
PŁ: Nie mam pojęcia… Musiałabym się zastanowić, to dość trudne pytanie. Interesuję się wieloma rzeczami i niełatwo tak szybko coś z tego wybrać.
RO: Nikt nie powiedział, że masz się ograniczyć do jednego artykułu. Może to być nawet cały cykl artykułów.
PŁ: Teraz chyba nic nie wymyślę.
RO: Ale pomyślisz?
PŁ: Pomyślę.
RO: A jest szansa, że coś dla nas napiszesz?
PŁ: Myślę, że tak, jeśli mam taką możliwość, to czemu nie?
RO: Możliwość masz. ToTy się zatem zastanowisz nad tematem, a my z niecierpliwością czekamy na Twój artykuł. Nim to jednak nastąpi, powiedz mi jeszcze, czy wy jako samorząd widzicie przestrzeń do współpracy z „Witrażami”?
PŁ: Myślę, że jak najbardziej.
RO: To ja mam pierwszą propozycję takiej współpracy. Poprosimy naszych czytelników, by za pomocą naszej skrzynki kontaktowej do końca listopada przesłali swoje pytania do was. Jak się ich zbierze wystarczająca ilość, to spotkamy się na początku grudnia na kolejnej rozmowie - tym razem z całą waszą trójką. Dobry pomysł?
PŁ: Mnie się podoba.
RO: Właśnie zabrzmiał dzwonek, więc oboje musimy za chwilę wrócić do wypełniania swoich obowiązków. Patrycjo, bardzo dziękuję za rozmowę, za poświęcony czas. Życząc udanej kadencji liczę po cichu, że nasza współpraca na linii
Samorząd – „Witraże” okaże się strzałem dziesiątkę dla każdej ze stron. Miłego dnia!
PŁ: Dziękuję bardzo i także życzę miłego dnia